Χριστιανικός Μυστικισμός

Οι Εσωτερικοί Κόσμοι

Η Ψυχή, (που σαν Οντότητα Περιλαμβάνει «Ασυνείδητες» Περιοχές, εκτός από την «εξωτερική συνείδηση»), όταν είναι συνδεδεμένη με το σώμα και λειτουργεί μέσα από αυτό το σώμα, λειτουργεί σαν «κέντρο αναφοράς» όλων των πληροφοριών που προέρχονται από έξω, από το σώμα, και από τον εξωτερικό κόσμο, μέσω του νευρικού συστήματος και του εγκεφάλου ειδικότερα. Σε αυτή την περίπτωση η Συνείδηση «έπεται» της εξωτερικής δραστηριότητας, των ψυχοσωματικών λειτουργιών, του κόσμου, του εγκεφάλου. Υπάρχει πρώτα η εξωτερική δραστηριότητα, η ψυχοσωματική λειτουργία και μετά η συνειδητοποίηση «αυτού που συμβαίνει» ...;

Όταν όμως, στο Τέλος της Πνευματικής Προσπάθειας, στην Ολοκλήρωση της Καθαράς Προσευχής, που καταλήγει στην «Σιωπή», στην κατάργηση των ψυχοσωματικών λειτουργιών (δηλαδή της αισθητηριακής αντίληψης, της διανόησης, του εγώ), των ψυχοδυναμικών ροπων (δηλαδή των «ασυνείδητων» ροπων της ψυχής), και των ψυχονοητικών διαδικασιών (δηλαδή των «ασυνείδητων» διαδικασιών του «βαθύτερου νου»),  η Ψυχή Απελευθερώνεται από τους «κατώτερους μηχανισμούς», τότε Λειτουργεί σαν Καθαρή Ψυχή, Καθαρή Συνείδηση. Πέρα από τις ψυχοσωματικές λειτουργίες (που «υποβαθμίζονται» αλλά δεν καταργούνται ολοκληρωτικά) η Ψυχή μπορεί να αντιλαμβάνεται και εξωσωματικά, (εξωεγκεφαλικά, εξωαισθητηριακά, εξωδιανοητικά εξωπροσωπικά), εξωψυχικά, εξωνοητικά, «συλλέγοντας» πληροφορίες, Άμεση Γνώση,  από το Υπερβατικό που την Αγγαλιάζει ...; Μάλιστα, η «Θεία Κοινωνία», η «Εν Θεώ Ζωή», η «Ένωση με το Υπερβατικό», είναι η «Κατ' εξοχήν Πηγή Γνώσης», πληροφοριών ...; Σε αυτή την περίπτωση (εφόσον η Ψυχή είναι συνδεδεμένη με το σώμα) υπάρχει εγκεφαλική λειτουργία, αλλά τώρα συμβαίνει το αντίστροφο από ό,τι στην περίπτωση του συνηθισμένου εξωστρεφούς ανθρώπου (που περιγράψαμε στην προηγούμενη παράγραφο ...;). Πρώτα υπάρχει Άμεση Γνώση από τον Υπερβατικό Χώρο, Μία  Άμεση Μετάδοση Γνώσης, (αυτό είναι ακριβώς το Νόημα της «Θείας Κοινωνίας», στην Οποία τα «Δύο» Ενοποιούνται), ένα «Χωρίς Διαδικασία Μοίρασμα Γνώσης» ...; και μετά εγκεφαλική λειτουργία (ενώ οι πληροφορίες από τον εξωτερικό κόσμο είναι τελείως αμυδρές, και πάντως ανεπαρκείς να ερμηνεύσουν την τρέχουσα εγκεφαλική λειτουργία) ...;

Έτσι, στην Κατάσταση της Βαθιάς Προσευχής, της Πλήρους Εσωτερίκευσης της Ψυχής, το ότι υπάρχει εγκεφαλική λειτουργία είναι ένα δευτερεύον και δευτερογενές φαινόμενο και δεν «αποδεικνύει» (όπως θα ήθελαν κάποιοι ανόητοι, αμαθείς, υλιστές, καθηγητές, των Αγγλικών Πανεπιστημίων ...;) ότι η μυστική, υπερβατική, εμπειρία, είναι αποτέλεσμα εγκεφαλικής δραστηριότητας σε κατάσταση «απομόνωσης» από τον εξωτερικό κόσμο ...; Ούτε η τεχνητή απομόνωση (του εγκεφάλου) από τον εξωτερικό κόσμο μπορεί να δημιουργήσει από μόνη της μυστική εμπειρία από τον υπερβατικό κόσμο. Σε αυτή την τεχνητή κατάσταση αυτό που βιώνει η Ψυχή είναι όχι Αληθινή Εμπειρία αλλά μία κατάσταση απαλλαγής από το σώμα και τον εξωτερικό κόσμο, εμπειρία χωρίς πραγματικό περιεχόμενο, χωρίς δυνατότητα επέκτασης πέραν του χώρου της, στον Υπερβατικό Χώρο, και πλουτισμού της, μία κατάσταση αδιέξοδη που ούτε ελευθερώνει την Ψυχή, προς τον Υπερβατικό Κόσμο, ούτε προσφέρει βιώματα άλλων κόσμων, ούτε έχει κάποιο νόημα τελικά ...; μολονότι οι περιγραφές «θυμίζουν» τις μυστικιστικές καταστάσεις. Πρόκειται δηλαδή για «ψευδομυστικιστικές» καταστάσεις ...; Είναι σαν τον άνθρωπο που στέκεται στο παράθυρο και κοιτάει έξω. Αντί να κοιτάξει στο Εσωτερικό, κλείνει τα μάτια, σταματά να κοιτά έξω, και πιστεύει πως η κατάσταση που βιώνει μπορεί να παρομοιαστεί ή να «ταυτιστεί» με το αυθεντικό κοίταγμα Έσω, στο Εσωτερικό ...; Μόνο ένας ανόητος θα μπορούσε να ταυτίσει δύο διαφορετικές διαδικασίες, δύο διαφορετικές εμπειρίες ...;

Στην Μυστική Εμπειρία, η Ψυχή, δεν «απομονώνεται» απλά από τον εξωτερικό κόσμο, για να βιώσει μία αμφισβητούμενη και χωρίς περιεχόμενο ελευθερία, αλλά Ελευθερώνεται Πραγματικά και Βιώνει Εμπειρίες από άλλους κόσμους, Εσωτερικούς, και ως ένα σημείο, μεταβαίνει στους υπερβατικούς κόσμους (χωρίς να σπάει ποτέ ολοκληρωτικά τους δεσμούς με το σώμα και τον εξωτερικό κόσμο, που «παίζουν» το δικό τους ρόλο ...;) ...; Έτσι η Γνήσια Μυστική Εμπειρία είναι Άνοιγμα, Επικοινωνία, και Εμπειρία, του Υπερβατικού Κόσμου (του Θεού) κι όχι «τεχνητή απομόνωση» από τον εξωτερικό κόσμο, όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι ανόητοι ερευνητές των θρησκευτικών (μυστικιστικών) φαινομένων, που προσπαθούν να ταυτίσουν την μυστική εμπειρία με εγκεφαλικές λειτουργίες ...; Η Γνήσια Μυστική Εμπειρία Απελευθερώνει την Ψυχή και της δίνει την Δυνατότητα να Υπάρξει στον Υπερβατικό Χώρο και να έχει Εμπειρία Αυτού του Χώρου, Επικοινωνία με το Θεό, Ζωή Εν Θεώ ...;

Η Απελευθέρωση της Ψυχής, η Ολοκλήρωση της Πνευματικής Προσπάθειας, η Τελείωση της Προσευχής στη Σιγή (όλων των κατώτερων λειτουργιών) μας δίνει Εμπειρία του Πρώτου Πνευματικού Ουρανού. Αυτή η Εμπειρία δεν είναι Ολοκληρωμένη και Αυτόνομη αλλά είναι Εμπειρία ενόσω είμαστε συνδεδεμένοι με το σώμα (πράγμα που είναι διαφορετικό από την Εμπειρία που έχει κάποιος που εγκαταλείπει τελικά το φυσικό σώμα και διαχωρίζεται οριστικά από αυτό ...;) ...; Η Κατάσταση αυτή περιγράφεται μέσα στην μυστική γραμματεία σαν «απλούς νους». Είναι μία Κατάσταση Συνείδησης όπου δεν υπάρχει ψυχοσωματική, ψυχοδυναμική, ψυχονοητική λειτουργία, κάποιο «εγώ» αλλά αντίληψη μίας ατομικότητας που Επικοινωνεί, Συνδέεται, Αναφέρεται, κι Εμπνέεται από το Όλο ...; Είναι Μία Διευρυμένη Συνείδηση, όπου νοιώθουμε ότι είμαστε το Όλο Εστιασμένο, Εδώ, σε μία ατομικότητα (συδεδεμένη με ένα σώμα, το οποίο υπάρχει αλλά δεν του δίνουμε σημασία, αφού είναι σε «καταστολή»). Είναι η Πρώτη Επαφή με την Θεία Πραγματικότητα που  μας Αγγαλιάζει ...;

Η Κατάσταση της Απελευθερωμένης Ψυχής, του «απλού νου», της νέας ατομικότητας στους Κόλπους του Υπερβατικού, είναι «κέντρο συνείδησης του Όλου», ή αλλιώς το «Όλον εστιασμένο σε μία παρουσία». Αυτή η Κατάσταση δεν είναι παρά η αρχή της επαφής μας με τον Θεό, η Πρώτη Εμπειρία της Θείας Ζωής. Η Ψυχή μπορεί να εξελιχθεί από την «ατομικότητα στους Κόλπους του Υπερβατικού» μέχρι το Όλον, μέχρι την Ταύτιση με το Όλον και την Απορρόφηση στο Όλον, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό (είτε πιστεύουμε στην διάκριση κτιστού-Άκτιστου, είτε θεωρούμε ότι τελικά Υπάρχει μόνο η Θεία Ουσία) ...; Στην πραγματικότητα υπάρχει η δυνατότητα μίας περαιτέρω Εσωτερίκευσης της Ψυχής, μία Εσωτερική Πορεία και Εξέλιξη στην οποία η αντίληψη της ατομικότητας στους Κόλπους του Υπερβατικού, το «κέντρο συνείδησης του Όλου», αμβλύνεται, υποχωρεί και η Συνείδηση Διευρύνεται ακόμη περισσότερο και η Ύπαρξη Απλώνεται και «Χάνεται» στο Όλον. Αυτή η Κατάσταση της Περαιτέρω Διεύρυνσης της ατομικότητας προς το Όλον περιγράφεται μέσα στην μυστική γραμματεία σαν «ασχημάτιστος νους». Είναι μία Κατάσταση όπου το Όλον δεν Εστιάζεται πιά σε ένα «κέντρο συνείδησης» αλλά Απλώνεται στο Όλον. Σε Αυτή την Κατάσταση δεν γνωρίζουμε αν υπάρχουν  ατομικότητες που έχουν την ίδια Εμπειρία του Όλου ή αν η «αλλοίωσις» στις ατομικότητες είναι τόσο βαθιά που οι ατομικότητες χάνονται, συγχέονται με το Όλον, και το Όλον Είναι η Μόνη Πραγματικότητα. Αυτός είναι ο Δεύτερος Πνευματικός Ουρανός.

Υπάρχει μια ακόμα πιο Εσωτερική Αντίληψη της Οντότητας στην Οποία η Ψυχή (η Συνείδηση) εγκαταλείπει ακόμα και την αντίληψη της ξέχωρης ύπαρξης και βυθίζεται στην Ανείδεη Φύση, στην Μονοειδή Φύση της Ύπαρξης. Είναι η Πλήρης Ένωση, Ταύτιση, Απορρόφηση, Στον Λόγο του Θεού, σε Αυτόν με τον Οποίο Ταυτιζόταν ο Ιησούς από την Ναζαρέτ, ο Ζων Θεός που, Υπερβατικός και Εκτός Κόσμου, Βρίσκεται Παρών, Εδώ, Τώρα (σε όποιον έχει πνευματικους οφθαλμούς για να Τον Δει). Αυτή η Κατάσταση περιγράφεται στην μυστική γραμματεία σαν «ανείδεος νους, «μονοειδής νους». Η Πραγματοποίηση Αυτής της Κατάστασης σημαίνει την Είσοδό μας στον Τρίτο Πνευματικό Ουρανό.

Υπάρχει τέλος μία ακόμα πιο Εσωτερική Κατάσταση της Ψυχής στην Οποία η Ψυχή Βιώνει αυτό που πάνω στη γη μόνο ο Ιησούς τόλμησε να δηλώσει πως Βίωνε: «Εγώ κι ο Πατέρας Είμαστε Ένα». Είναι η Πλήρης Απορρόφηση στο Θεό. Είναι ο Θείος Παράδεισος ...;

Η Ψυχή (ο άνθρωπος) λοιπόν, που ολοκληρώνει την πνευματική εξέλιξη στον υλικό κόσμο, κι απελευθερώνεται από το σώμα, γνωρίζει που πηγαίνει μετά τον θάνατο και μπορεί να εξελιχθεί περαιτέρω στους μεταφυσικούς κόσμους και να ανέλθει την κλίμακα των κόσμων μέχρι το Θεό. Μένει για «λίγο» στον Ψυχοδυναμικό Κόσμο, Ανέρχεται στον Νοητικό Κόσμο όπου επίσης μένει «προσωρινά» για να Ανυψωθεί τελικά στον Πνευματικό Κόσμο, στους Τρεις Πνευματικούς Ουρανούς ...;

Όταν η πνευματική προσπάθεια μένει ανολοκλήρωτη (και δεν υπερβαίνονται όχι μόνο οι εξωτερικές ψυχοσωματικές λειτουργίες, αλλά και οι «ασυνείδητες» ψυχοδυναμικές ροπές, και ο «ασυνείδητος» ψυχονοητικός πυρήνας ύπαρξης..), ο άνθρωπος αφού «μείνει» για «λίγο» στον μεταθανάτιο κόσμο, είναι σίγουρο ότι θα «ξαναπέσει» στον υλικό κόσμο ...; Ο άνθρωπος που δεν φτάνει (μέσω της Πνευματικής Εξέλιξης) σε αυτή την Κατάσταση του «απλού νου», που σηματοδοτεί την Είσοδο στον Πνευματικό Κόσμο, όταν αποχωρίζεται από το σώμα βίαια, με τον θάνατο, δεν έχει πλήρη αντίληψη της «ατομικότητας μέσα στην Θεία Πραγματικότητα», δεν έχει «απλού νου» αλλά η Συνείδησή του «σκοτεινιάζει» από αντιλήψεις και μνήμες ενός εγώ αποχωρισμένου από το Πνευματικό Περιβάλλον, από ψυχονοητικούς στροβίλους σκέψης, ψυχοδυναμικές ορμές, και  αναμνήσεις της γήινης ζωής ...; Όλος αυτός ο Ψυχικός Στρόβιλισμός στο μεταθανάτιο κόσμο και αγωνία προκαλεί και με τον εξωτερικό κόσμο δένει τον άνθρωπο, και τον ωθεί να αναζητήσει εναγώνια να ξαναεκδηλωθεί στον εξωτερικό κόσμο ...; Αργά ή γρήγορα η ζωή στον κατώτερο ενεργειακό κόσμο, και στον ανώτερο ακόμα νοητικό ουρανό, φτάνει στο τέλος της ...; Ό,τι μένει στο τέλος είναι «αναμνήσεις» ...; που υποχωρούν τελικά στο «ασυνείδητο» ...; κι  όταν ο άνθρωπος ξανάρθει στον κόσμο (όπως πίστευαν κάποιοι γνωστικοί χριστιανοί, ο Ωριγένης, κι άλλοι πατέρες ...;), θα ξεκινήσει μία εντελώς καινούργια ζωή (που ενώ έχει κατάλοιπα από την προηγούμενη ζωή, δεν συνδέεται με αυτή την προηγούμενη ζωή), γι' αυτό και δεν υπάρχει καμία μνήμη προηγούμενης ζωής. Αυτό το γεγονός (το ότι δεν υπάρχει μνήμη προηγούμενης ζωής) δίνει το επιχείρημα σε κάποιους να μην «πιστεύουν» στην μετενσωμάτωση και να οδηγούνται εσφαλμένα στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος έρχεται μόνο μία φορά στον κόσμο...

Η Ψυχή μπορεί να βιώσει την Επικοινωνία με το Υπερβατικό, με τον Ζωντανό Θεό, ενόσω ζει στην γη, αλλά η εμπειρία της από το Υπερβατικό περιορίζεται από την σύνδεσή της με το σώμα. Όταν η Ψυχή ανέρχεται στις Εσωτερικές Καταστάσεις, στους Εσωτερικούς Ουρανούς της Οντότητας, κι ενεργοποιεί σταδιακά, την «ενεργειακή», την «νοητική» και την «πνευματική» διάστασή της (τα «ουράνια σώματά» της) έχει «συνείδηση όλων αυτών, χωρίς να εγκαταλείπει το γήινο σώμα. Δεν μεταβαίνει πραγματικά, ουσιαστικά, ολοκληρωτικά, σε αυτές τις Εσωτερικές Διαστάσεις. Αυτό γίνεται μετά τον θάνατο του υλικού σώματος (κι η Ψυχή τότε φτάνει μέχρι εκεί που την οδηγεί  η πνευματική εξέλιξή της) ...; Αυτό όμως που αποκομίζει τελικά η Ψυχή από την μυστική εμπειρία της, από την εσωτερίκευση της συνείδησης, από την εμπειρία από την άνοδο στους μυστικούς κόσμους, είναι η Διαπλατυνσή της, η Διευρυμένη Αντίληψή της, με την οποία «βλέπει» από όλο και πλατύτερο σημείο τους κατώτερους κόσμους μέχρι να τα συμπεριλάβει όλα μέσα της ...; Η Απελευθερωμένη Ψυχή αντιλαμβάνεται ότι, καθώς έχει Διαπλατυνθεί μέχρι το Θεό, οι κόσμοι βρίσκονται μέσα της κι όχι αυτή μέσα στους κόσμους (όπως αντιλαμβάνεται ο συνηθισμένος άνθρωπος ...;) ...; Μία τέτοια Απελευθερωμένη Ψυχή, έχει ουσιαστικά τελειώσει το έργο της στη γη, κι όταν εγκαταλείπει τον κόσμο δεν επιστρέφει πιά αλλά συνεχίζει την ύπαρξή της στους ουράνιους κόσμους ...; Αυτό είναι το Τελικό Όφελος της Πνευματικής Προσπάθειας, κι είναι αυτό που δίνει νόημα σε όλες τις προσπάθειές μας ...;

Η «Θεία Αλλοίωσις»

Εισαγωγή

Η Πραγματοποίηση (μέσω της Καθαράς Προσευχής και της υπέρβασης της δραστηριότητας του νου) του Καθαρού Νου, η «Μετουσίωση» του νου σε Καθαρό Νου ή Πνεύμα, προσδιορίζεται σαν «Νέα Συνείδηση Εν Θεώ», σαν μία νέα αντίληψη της Οντότητας που «θεωρεί από το δικό της συνειδησιακό κέντρο το Παγκόσμιο Πνεύμα» (τον Θεό Λόγο), είναι Ενωμένη με το Παγκόσμιο Πνεύμα που Αγγαλιάζει τα πάντα. Ο άνθρωπος σαν Πνεύμα από την μιά είναι Ενωμένος με την Πνευματική Πραγματικότητα (τον Θεό) κι από την άλλη συνδέεται (μέσω των ψυχοσωματικών λειτουργιών) μέ το σώμα και τον υλικό κόσμο.

Ο Καθαρός Νους, το Πνεύμα, η «Νέα Συνείδηση Εν Θεώ», μολονότι χαρακτηρίζεται σαν «απλούς νους» που Πληρώνεται Θείου Πνεύματος, (αφού παύει κάθε νοητική δραστηριότητα και ο Νους Πληρώνεται Πνεύματος... υπάρχει μέσω του Θείου Πνεύματος, που Φωτίζει, Καθοδηγεί, και στον Πνευματικό Χώρο και στον υλικό κόσμο...), εν τούτοις δεν είναι μία σταθερή, μόνιμη, αναλλοίωτη, κατάσταση... πολύ περισσότερο είναι μία «δυναμική αντίληψη που επεκτείνεται διαρκώς στο Άπειρο Θείο»... Με άλλα λόγια η «Νέα Συνείδηση» δεν είναι μία «σταθερή κατάσταση» μέσα από την οποία αντιλαμβανόμαστε τον Θεό, τον κόσμο, αλλά Ζωντανή Κοινωνία με τον Θεό, μέσω της Οποίας Πλουτίζεται, Ελευθερώνεται, Επεκτείνεται, και Αλλοιώνεται... Αυτό που αποτελεί την Ουσία του Καθαρού Νου, του Πνεύματος, ο Αληθινός Υπαρξιακός Πυρήνας, είναι η «Συνείδηση σαν κέντρο μέσω του οποίου Αντιλαμβανόμαστε και Κοινωνούμε με τον Θεό». Η Κοινωνία με τον Θεό αποτελεί ακριβώς το «περιεχόμενο» του υπαρξιακού πυρήνα μας κι Αυτή η Κοινωνία μας Πλουτίζει, μας Ελευθερώνει από τα όριά μας, μας Επεκτείνει προς το Άπειρο, και μας Αλλοιώνει, μέχρι την Θέωση...

Συνεπώς το Πνεύμα (ο Μετουσιωμένος Νους) είναι όχι μία σταθερή κατάσταση ύπαρξης αλλά μία υπαρξιακή επέκταση, μία «πορεία προς το Άπειρο Θείο», μία Δυναμική Κατάσταση που μας Ανυψώνει από την «μικρή ατομικότητα την Ενωμένη με τον Θεό» Ως την Πλήρη Ταύτιση με το Παγκόσμιο (Ταύτιση που το «περιεχόμενό» της θα αναλύσουμε πιό κάτω...)...

Καθώς πρόκειται εδώ γιά μία Καθαρά Συνειδησιακή Κατάσταση (ή πιό σωστά «Συνειδησιακή Πορεία») στην οποία δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε χαρακτηριστικά, ιδιότητες, (αφού δεν «υπάρχουν»), το μόνο κριτήριο γιά να «κατανοήσουμε» την «Κατάστασή» μας, την «Θέση» μας, είναι η «Σχέση» μας με τον Θεό, ή πιό σωστά ο «Βαθμός Προσέγγισης του Θεού» ή αλλιώς ο « Βαθμός Ένωσης με τον Θεό»...

........................................................................................................................................

Πατερικές αναφορές

Οι Μυστικοί Πατέρες «διακρίνουν» τυπολογικά Τρεις Βαθμίδες Ένωσης με τον Θεό (Λόγο)... Αλλά αναφέρονται σε Αυτή την Πνευματική (Εσωτερική) Κατάσταση είτε μόνο λεκτικά (χωρίς λεπτομέρειες), είτε υπαινικτικά... Τόσο ο Μάξιμος όσο κι ο Συμεών, αναφέρονται σε αυτές της Τρεις Βαθμίδες Πνευματικής Τελείωσης (τις τρεις ποικιλίες του «καθαρού νου», τους Τρεις Πνευματικούς Ουρανούς) αλλά οι αναφορές τους είτε δεν γίνονται κατανοητές κι αγνοούνται, είτε παρεξηγούνται...

Ο Μάξιμος γράφει: «Εν δε τω Θεώ γενόμενος (ο νους) άμορφος πάντη και ασχημάτιστος γίνεται. Τον γαρ μονοειδή θεωρών μονοειδής γίνεται και όλος φωτοειδής» (Μάξιμος, Περί αγάπης κεφάλαια, εκατοντάς Τρίτη, 2, 40). Εδώ ο Μάξιμος δεν δίνει διάφορα χαρακτηριστικά του «μετουσιωμένου νου» αλλά την «πορεία» προς την Ολοκληρωτική Ένωση με τον Θεό...

Κι ο Συμεών γράφει: «Διό και κατά το μέτρον της (πνευματικής) ηλικίας αλλοιούται τας ψυχικάς δυνάμεις και ενεργείας, και προς τας πράξεις των εντολών του Θεού ανδρειότερος και κραταιότερος γίνεται. Ταύτας ουν οσημέραι πληρών, κατά αναλογίαν της εργασίας αυτών έτι καθαίρεται αύθις, λαμπρύνεται, φωτίζεται και μυστηρίων μεγάλων αποκαλύψεις καταξιούται οράν, ων ουδείς ποτε είδε το βάθος, ούτε μην όλως ιδείν δύναται, των μη εις τοιαύτην καθαρότητα ανενεχθήναι αγωνισαμένων» (Συμεών, Κατήχησις ΙΔ΄ 114-121)... Οι εκφράσεις «καθαίρεται», «λαμπρύνεται», «φωτίζεται», «αποκαλύψεις καταξιούται οράν», δείχνουν ακριβώς την πορεία της θεϊκής αλλοίωσης...

Και οι δύο Πατέρες, αλλά κι άλλοι πατέρες (Πέτρος Δαμασκηνός, κι άλλοι...) που αναφέρονται στο ίδιο θέμα διακρίνουν τρία στάδια πνευματικής αλλοίωσης που οδηγούν στο Τέταρτο Στάδιο Ως τον Θεό Πατέρα...

Η Πνευματική (Θεϊκή) Αλλοίωση εκτός από «πνευματικό γεγονός» είναι φανερό ότι επεκτείνεται κι αλλοιώνει και το σώμα και την σωματική ζωή (όσο είμαστε «συνδεδεμένοι με το σώμα»). Αλλά σε αυτό το επίπεδο πνευματικής ύπαρξης η ζωή στον κόσμο έχει πιά ελάχιστη σημασία...

 Ο Καθαρός Νους (Πνεύμα) λοιπόν καθίσταται προοδευτικά μέσω της Κοινωνίας με τον Θεό σε «Νου Χριστού» (Παύλος, Α΄Κορινθ, Β΄6-16)... γιά να θυμηθούμε ένα άλλο μεγάλο μύστη των μυστηρίων του Ιησού...

..........................................................................................................................................

Οι Τρεις Πνευματικοί Ουρανοί

Αλλά, πέρα από τις πατερικές αναφορές, τι ακριβώς είναι η «Θεία Αλλοίωσις»; η «πνευματική πορεία προς τον Θεό»; Ποιό είναι το βαθύτερο περιεχόμενο της «Ένωσης με τον Θεό»; Ο άνθρωπος τελικά, με ποιά έννοια διατηρεί την «αυτοτέλειά» του έναντι του Θεού, ή με ποιά έννοια «χάνεται» Εν Θεώ... Ελάχιστοι άνθρωποι είχαν εμπειρία αυτής της Κατάστασης (της «πνευματικής πορείας») που περιγράφουμε και πρέπει κάποιος να βιώσει προσωπικά μία κατάσταση γιά να μπορεί  να κατανοήσει και να εκφέρει γνώμη... Το να μιλάμε θεωρητικά (εννοιολογικά) γιά καταστάσεις υπερνοητικές και να υποστηρίζουμε την μία ή την άλλη θέση δεν έχει νόημα. Είναι ασφαλώς παιδιάστικη συμπεριφορά το να παίζουμε με τις λέξεις... Σημασία έχει να βιώσουμε οι ίδιοι προσωπικά και τότε θα γνωρίζουμε την Αλήθεια, και τότε ίσως κατανοήσουμε το αληθινό περιεχόμενο όλων των αναφορών σε αυτή την υπερβατική κατάσταση...

Τι πραγματικά λοιπόν συμβαίνει κατά την «Θεία Αλλοίωση»;

1) Ο Καθαρός Νους, ο Μετουσιωμένος Νους, το Πνεύμα, η «Νέα Συνείδηση» μπορεί να χαρακτηριστεί σαν «Κέντρο Συνείδησης του Παγκόσμιου».

Αναλύοντας περαιτέρω αυτόν τον ορισμό μπορούμε να πούμε ότι: ο όρος «Κέντρο» συνδέεται με τα όρια (την ποιότητα, τον χαρακτήρα, την φύση) της «Νέας Συνείδησης». Ο όρος «Συνείδηση» συνδέεται με την Αντίληψη κι αποτελεί το «συνδετικό τρόπο» αλλά και τον δυναμικό παράγοντα εξέλιξης και τροποποίησης του «Κέντρου». Ενώ ο όρος «Παγκόσμιο» αναφέρεται στο Θείο Πνεύμα, στο Λόγο, στο Θεό.

Αναλυτικότερα:

Η «Νέα Συνείδηση» αποτελεί μία αντίληψη ύπαρξης περιορισμένη μεν (σε ένα «κέντρο», σε μία ατομική αντίληψη ύπαρξης), αλλά ανοιχτή στο «Ευρύτερο Θείο, σε «Σύνδεση», «Κοινωνία», «Ένωση» με το «Ευρύτερο. Λειτουργεί σε Ένα Υπερβατικό, Υπερκόσμιο, Περιβάλλον. Αντιλαμβάνεται μία Άλλη Πραγματικότητα, Πνευματική, πέρα από τον κόσμο, κι είναι «Ανοιχτή» σε μία «Άλλη Συνείδηση», στον Άπειρο Θεό, όχι (όπως η κοινή συνείδηση του εξωτερικού κόσμου) απλά σε ένα εξωτερικό αντικειμενικό περιβάλλον, μία «νεκρά φύση» που βρίσκεται απέναντί μας...

Η «Νέα Συνείδηση» που Συνδέεται με την Πηγή της, την Βάση της, την Αληθινή Ουσία της, την Πραγματική Φύση της, περιορίζεται όχι μόνο σαν μία «ατομικότητα Μέσα στο Θεό» (σαν «Κέντρο») αλλά περιορίζεται επίσης στο «εδώ». Αντιλαμβάνεται ότι είναι «εδώ», αντιλαμβάνεται από «εδώ» τον Άπειρο Θεό... Αυτό οφείλεται στο ότι «διατηρείται» η «σύνδεση» με το σώμα και στο ότι δίνουμε ακόμα σε αυτή την σύνδεση (σε αυτή την φάση) πολύ σημασία. Αυτή η «αντίληψη» αμβλύνεται όσο Ανυψωνόμαστε Προς τον Θεό και δίνουμε λιγότερη σημασία στο σώμα και τον κόσμο...

Η «Νέα Συνείδηση» έχει επίσης ένα τρίτο περιορισμό. Λειτουργεί στο «τώρα», σε αυτή την βιωματική στιγμή, ρέει μαζί με το «τώρα», που προσδιορίζεται από σύγχρονα γεγονότα, είτε υπερκόσμια που προέρχονται από την Κοινωνία με το Θεό, αντιλήψεις εσωτερικές, «συναισθήματα» κλπ, είτε από εξωτερικές πληροφορίες που φτάνουν στην «Συνείδηση» μέσω των ψυχοσωματικών λειτουργιών... Κι αυτή η «αντίληψη» μεταβάλλεται όσο Ανυψωνόμαστε Προς τον Θεό, πάνω από το σώμα και τον κόσμο...

(Σε Αυτή την Κατάσταση ο Νους γίνεται απλούς. Αυτή η Κατάσταση είναι ο Πρώτος Πνευματικός Ουρανός).

2) Αλλά αυτή η «Νέα Συνείδηση» όπως την προσδιορίσαμε είναι Ζωντανή Ύπαρξη (όχι κάτι στατικό), μία Δυναμική Ζωής, Βιώματος, Εμπειρίας (και τελικά Γνώσης) Τα τρία ποιοτικά χαρακτηριστικά της που εντοπίσαμε - δηλαδή η αντίληψή της σαν «κέντρο συνείδησης» (δηλαδή μίας ατομικότητας Εν Θεώ), ο περιορισμός «εδώ» κι ο περιορισμός στο συγκεκριμένο «τώρα», στην στιγμή που ρέει - δεν είναι σταθερά αλλά εξελισσόμενα. Λόγω ακριβώς της Κοινωνίας με τον Θεό το «Κέντρο» (ο περιορισμός) «ξεπερνιέται», το «εδώ» διευρύνεται στο «παντού και το «τώρα» αμβλύνεται και υπερβαίνοντας τα «ασήμαντα» γεγονότα μεταμορφώνεται στο Αιώνιο Τώρα που Ρέει χωρίς να αλλοιώνεται, σε μία Αιωνιότητα που τα περιλαμβάνει όλα μέσα της.

Η «Νέα Συνείδηση» που ξεκινά την Προσέγγιση του Θείου σαν μία «περιορισμένη ατομικότητα Εν Θεώ», Διευρύνεται, Απλώνεται με την Χάρη του Θεού και Συμμετέχει κατά χάριν στην Πανταχού Παρουσία Του και στην Αιωνιότητά Του.

(Σε Αυτή την Κατάσταση ο Νους γίνεαι ασχημάτιστος. Αυτή η Κατάσταση είναι ο Δεύτερος Πνευματικός Ουρανός).

3) Όσο Βιώνουμε στους Κόλπους του Θεού, με την Χάρη του Θεού, την Διευρυμένη Συνείδηση (ενώ το «Κέντρο» έχει καταλυθεί), την Πανταχού Παρουσία, την Αιωνιότητα, όσο εδραιωνόμαστε σε Αυτή την Κατάσταση τόσο μας Ανοίγονται τα Άπειρα Βάθη του Θείου (Λόγου) και Κατανοούμε το Μεγάλο Μυστήριο της Θείας Ύπαρξης. Κατανοούμε ότι Αυτό που Αντιλαμβάνεται (το Υποκείμενο) και Αυτό που Αντιλαμβάνεται (το Αντικείμενο) Είναι το Ίδιο, δεν είναι κάτι ξεχωριστό, ξένο απέναντι... είναι Εντός του Θεού, Από την Θεϊκή Ουσία (ή Ενέργεια). Σε Αυτή την Νέα Αντίληψη Όλα Είναι Θεός (Υποκείμενο Αντικείμενο δεν ξεχωρίζουν)... (κι ο κόσμος μοιάζει στην αντίληψή μας σαν μία «σκιά»)...

Σε Αυτή την Κατάσταση ο Νους γίνεται μονοειδής. Αυτή η Κατάσταση είναι ο Τρίτος Πνευματικός Ουρανός).

.........................................................................................................................................

Η Τέλεια Ένωση με τον Λόγο (νους Χριστού)

Τελικά, γίνεται Κατανοητό ότι το Πνεύμα, η «Πνευματική Ύπαρξη Εν Θεώ», δεν είναι μία σταθερή κατάσταση αλλά μία δυναμική πορεία. Η «Αληθινή Οντότητα» είναι όχι μία σταθερή ουσία με σταθερές ιδιότητες αλλά ένας «συνειδησιακός δυναμισμός» που μεταβάλλεται, επεκτείνεται απεριόριστα (μέσα στο Θεό). Αυτός ο Δυναμικός Χαρακτήρας του Όντος «Δείχνει» κι «Αποδείχνει» τις Απεριόριστες Προοπτικές Εξέλιξης της Οντότητας. Η «Νέα Συνείδηση» ξεκινά σαν ένα «Κέντρο Συνείδησης του Παγκόσμιου», σαν μία «ατομικότητα Εν Θεώ», Διευρύνεται, και Τελικά Ομοιώνεται με τον Θεό (Λόγο), και γίνεται θεός όχι κατά φύσιν αλλά κατά θέσιν και χάριν. Όπως λέει ο Συνεών «Πλην του μεν Υιού προς τον Πατέρα η ένωσις φυσική έστι και συνάναρχος. η δε ημετέρα (ένωσις) προς τον Υιόν θέσει και χάριτι. όμως εις το αυτό οι πάντες εσμέν ηνωμένοι Θεώ και αχώριστοι», (Συμεών, Κατήχησις ΚΔ΄116-119).

Σε Αυτή την Κατάσταση της Τέλειας Ένωσης με τον Θεό Λόγο, η Οντότητα αρχίζει να Αντιλαμβάνεται ότι έχει ένα σώμα αόρατο με το οποίο μπορεί να εκδηλωθεί, να ζήσει, και να επιβιώσει, στους ουράνιους κόσμους, πέρα απο το υλικό σώμα και τον υλικό κόσμο... Το αόρατο αυτό σώμα χαρακτηρίζεται από τον Συμεών «πνευματικόν τε και άυλον και ήδη προς αρπαγήν επιτήδειον» (Συμεών, Κατήχησις ΙΔ΄ 95-102). Με αυτό το σώμα η Οντότητα «αρπάζεται» στους ουράνιους κόσμους, αφήνοντας το υλικό σώμα «πίσω» Γι αυτό κι όσοι είχαν τέτοιες εμπειρίες δεν μπορούν να κατανοήσουν (και να ξεκαθαρίσουν) αν «αρπάχτηκαν στους ουράνιους κόσμους με τό σώμα , είτε εκτός σώματος. (Στην πραγματικότητα «αρπάχτηκαν» με το «πνευματικό σώμα» και εκτός του υλικού σώματος... Εν τούτοις το υλικό σώμα (κι η σύνδεση με αυτό) δεν καταργείται αλλά συνεχίζει να λειτουργεί και να «παρέχει» στην Συνείδηση πληροφορίες και γιά την θέση (του υλικού σώματος) και γιά τον υλικό κόσμο... Αλλά όλα αυτά είναι πλέον τελείως ασήμαντα...

 Σε Αυτή την Κατάσταση της Τέλειας Ένωσης με τον Θεό (Λόγο) είμαστε Έξω του κόσμου και εντός του κόσμου ταυτόχρονα...

Στην Τελική Ένωση με τον Θεό Λόγο κάθε «ατομικότητα» έχει «ξεπεραστεί» (δεν παίζει πιά κανένα ρόλο στην Συνείδηση) αλλά δεν έχει «καταργηθεί». Με άλλα λόγια είμαστε Ενωμένοι με τον Θεό, είμαστε ο Θεός, λόγω της Κοινωνίας με Αυτόν αλλά δεν γινόμαστε Θεϊκή Ουσία. Υπάρχει ένα αξεπέραστο εμπόδιο που αποτρέπει την σύγχιση του κτιστού με τον Άκτιστο Θεό (τουλάχιστον, σε αυτή την Φάση της Πνευματικής Ύπαρξης και όσο συνδεόμαστε με ένα κατώτερο υλικό σώμα)... Σε Αυτή την Κατάσταση ο Νους είναι (μονοειδής), αυτό που ονομάζει ο Παύλος «νους Χριστού (Παύλος, Α΄Κορινθ. Β΄ 16)...

Αλλά Αυτή η Κατάσταση δεν είναι η Ύστατη Κατάσταση... Υπάρχει Πέραν Αυτής της Κατάστασης μία «Υπέρτατη Αλλοίωσις» που Οδηγεί Στον Θεό Πατέρα, στην Αχανή Θεότητα....

......................................................................................................................................

Θέωσις

Όταν εγκαταλείπεται «οποιαδήποτε αντίληψη ύπαρξης» Εν Θεώ, με ένα τρόπο μυστικό, μυστηριώδη, και άρρητο, που δεν μπορεί να γίνει κατανοητός, το Πνεύμα (το «Αλλοιωμένο Θεωμένο Πνεύμα», το «Ενωμένο με τον Λόγο Πνεύμα») «χάνεται» στην Άπειρη Θεότητα, στο Αχανές του Θεού, Κατάσταση  που γίνεται αντιληπτή σαν «Γνόφος» (απουσία οποιασδήποτε αντίληψης) και Τελικά σαν Φως, Παρουσία του Θεού Πατέρα...

Ο Συμεών περιγράφει αυτή την Κατάσταση έτσι: «Ορά γαρ ξένα τινά θεάματα ο νους και όλος φωτίζεται και φωτοειδής γίνεται, νοείν δε ή λαλείν ταύτα ουκ ισχύει. Αυτός μεν γαρ ο νους φως έστι και βλέπει τα πάντα φως, και το φως ζων έστι και ζωήν τω ορώντι παρέχει. Βλέπει εαυτόν καθόλου τω φωτί ηνωμένον, και ορών συστέλλεται και έστιν ως ην. Κατανοεί το φως εν τηψυχή και εξίσταται, και εξιστάμενος βλέπει τούτο μακράν, στραφείς δε μέσον πάλιν ευρίσκεται του φωτός. Και ούτως τι είπη ή τι εν τω ορωμένω κατανοήση, όλως απορεί και λόγων και νοημάτων» (Συμεών, Κατήχησις Β΄ 355-364)...

(Σε Αυτή την Κατάσταση ο Νους γίνεται φωτοειδής. Είναι ο Τέταρτος, Ύστατος Ουρανός, Υπεράνω του Πνεύματος, Στους Κόλπους του Αχανούς Θεού, ο Μυστικός Παράδεισος)...

Εδώ έχει Πραγματοποιηθεί η Θέωση... Εδώ δεν υπάρχει πλέον «ατομικότητα», η «ατομικότητα» «λησμονιέται τελείως» Εντός του Θεού... Αλλά μία Τέτοια Κατάσταση δεν μπορεί παρά να είναι προσωρινή ενόσω είμαστε στη γη συνδεδεμένοι με ένα υλικό σώμα... Το τι συμβαίνει όταν Ανυψωνόμαστε στους Ουράνιους Κόσμους, Μόνο ο Θεός Γνωρίζει... Σε αυτή τηνΚατάσταση έχουν φθάσει ελάχιστοι άνθρωποι... Ο Ιησούς (Αυτός Γνωρίζει τι Είναι Πραγματικά) Ήταν, Είναι, Θα Είναι, Μόνιμα (Διά Παντός), σε Αυτή την «Κατάσταση Ένωσης με τον Πατέρα»... Εμείς οι ταπεινοί μαθητές Του απλά προσπαθούμε να βαδίσουμε στα Χνάρια Του... και μόνο προσωρινά μπορούμε να Βιώνουμε την «Κατάσταση Ένωσης με τον Πατέρα»... πάντα Εν Λόγω και Διά του Λόγου...

(συνέχεια)

«Μετουσίωσις»

Η «Καθαρά Προσευχή» οδηγεί «τελικά» στην υπέρβαση της ψυχονοητικής διαδικασίας, στην ηρέμιση του νου, στην «απλούστευση» («μη λειτουργία») στον «Καθαρό Νου», στην μετουσίωσή του σε «Πνεύμα», δηλαδή μία ανώτερη αντίληψη τελείως διαφορετικής ποιότητας (από την ψυχονοητική αντίληψη και σύλληψη και το ψυχονοητικό περιεχόμενο)... Αυτή η Κατάσταση (που σημαίνει την διάλυση του ψυχονοητικού πυρήνα ύπαρξης) οδηγεί σε μία νέα αντίληψη ύπαρξης, αντίληψη μίας ύπαρξης που βρίσκεται σε «Άμεση Επαφή» με την Βασική Αρχή του Όντος (που «Βρίσκουμε» Μέσα μας), με τον Θεό (που «Βρίσκεται Εντός»)...

Μπορούμε, εξωτερικά, να μιλήσουμε γι' Αυτή την Κατάσταση, αλλά το Πραγματικό (Εσωτερικό) Περιεχόμενό της πρέπει να Το Βιώσει κάποιος γιά να «κατανοήσει» γιά «τι πράγμα» μιλάμε. Θα παραμείνει γιά πάντα ένα «μυστήριο» γιά όσους το προσεγγίζουν εξωτερικά κι ένα «σκάνδαλο». Όλοι όσοι δεν έχουν «εμπειρία» του «Θεού Εντό»ς, θεωρούν τερατώδες να αναφερόμαστε σε μία τέτοια εμπειρία... Ο Θεός γι' αυτούς Είναι πάντα «έξω», ένα «Αντικείμενο»... Αλλά ένας τέτοιος «Θεός» βρίσκεται μόνο μέσα στο μυαλό τους, σαν ιδέα, ένα είδωλο, τίποτα άλλο...

Πως μπορούμε λοιπόν, έστω συμβολικά, υπαινικτικά, με πλάγιο τρόπο, να μιλήσουμε γι' Αυτή την Κατάσταση της «Πνευματικής Ύπαρξης Εντός του Θεού»;

1) Κατ' αρχήν πρόκειται γιά Μία Εσωτερική Κατάσταση (που Φανερώνεται μόλις υπερβούμε την ψυχονοητική δραστηριότητα)... μία αντίληψη «Άμεσης Επαφής με Κάτι Άλλο»... Πρόκειται γιά «Ενσυναίσθηση», ή «ενσυναίσθητη κατανόηση» του «Άλλου», που δεν περιορίζεται σε απλή υποκειμενική αντίληψη, αλλά οδηγεί στην υπέρβαση του υποκειμένου, σε μία Αντικειμενική Κατάσταση «Συγχώνευσης» με το «Άλλο», σε «Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα»... Πρόκειται γιά Μία Ένωση του εαυτού μας με «Κάτι Άλλο», Ανώτερο, Μεγαλύτερο, Βαθύτερο, Πλατύτερο, που Αγγαλιάζει τα Πάντα, που Αποκαλύπτεται Προπάντων σαν το Πραγματικό, το Αληθινό, το Αιώνιο... Πρόκειται γιά μία «διάλυση» της μικρής ύπαρξής μας στο «Άπειρο Μεγαλείο της Παγκόσμιας Ύπαρξης», της Παγκόσμιας Ψυχής, του Παγκόσμιου Θεού... Πρόκειται γιά μία «πρώτη επαφή» με το Απόλυτο, που μας προϊδεάζει γιά το «Αχανές του Θεού»... Πρόκειται με άλλα λόγια γιά μία Εσώτατη και Άμεση Ένωση του ανθρώπινου πνεύματος με την Αρχή του Όντος που Βρίσκεται στην βάση κάθε όντος, μία «Άμεση Σχέση με το Θείο Πνεύμα», με τον Θεό... Πρόκειται τελικά γιά μία «Μετουσίωση»...

2) Η «Πνευματική Κατάσταση» (της Ένωσης με τον Θεό) δεν είναι μία θεωρητική κατάσταση ή μία δραστηριότητα αντικειμενικής θεωρητικής αναζήτησης, έρευνας και συζήτησης... Ο Μυστικός αναζητά (Εντός του) να Βιώσει Αυτή την Κατάσταση, όχι να την γνωρίσει ψυχονοητικά και να την κάνει αντικείμενο ψυχονοητικών διεργασιών... Πέρα από την θεωρητική αναζήτηση, ζητά να Βιώσει την «Ουσία της Ένωσης με τον Θεό», να Ενωθεί με τον Θεό Υποστασιακά, Πραγματικά, να «Βιώσει» μυστικά, υπερνοητικά (αντί να «σκεφθεί»), να «Πράξει»... Μιλάμε λοιπόν γιά ένα τρόπο ύπαρξης, αντίληψης («συνείδησης»), όχι γιά κάτι θεωρητικό. Όλοι οι Μυστικοί Βίωσαν τον Θεό, κι Αυτό που Βίωσαν δεν μπόρεσαν ποτέ να Το «Εκφράσουν». Έτσι ο Θεός Βιώνεται, δεν αποδεικνύεται θεωρητικά. Αναδυόμαστε (Εντός) στην Ύπαρξη του Θεού, Βυθιζόμαστε στην Ύπαρξη του Θεού, και Χανόμαστε στην Απεραντωσύνη Του... δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε την Ύπαρξή Του ούτε μέσα σε ένα «λόγο»... έκθαμβοι, βυθιζόμαστε κι απορροφιόμαστε στην Θεία Σιγή και Σιωπούμε, με μία Ιερή Σιωπή, πιό εκωφαντική από όλες τις λέξεις  του ανθρώπινου νου μαζί...

3) Είναι, τουλάχιστον, «λογικό» (γιατί με την υπέρβαση του ψυχονοητικού μηχανισμού δεν εκλείπει το «λογικό»), ότι, αφού ο ψυχονοητικός μηχανισμός «διαλύεται» κι έχουμε ενός άλλου είδους (ανώτερου) αντίληψη, εμπειρία, είναι αδύνατον να εκφραστεί σε ψυχονοητικό επίπεδο και με ψυχονοητικούς όρους, το «περιεχόμενο» της μυστικής εμπειρίας μας, του μυστικού βιώματος (της Ένωσής μας με τον Θεό). Έτσι η Πνευματική Κατάσταση χαρακτηρίζεται σαν «Ανέκφραστη». Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι επειδή δεν λειτουργεί ο ψυχονοητικός μηχανισμός και δεν υπάρχουν λέξεις να την περιγράψουμε, ότι Αυτή η Κατάσταση, Είναι μία Κατάσταση Κενού (αν και φαίνεται έτσι εκ πρώτης όψης...). Αντίθετα, Είναι Μία Κατάσταση Πληρότητας... Πληρότητας με Θεία Παρουσία και Άπειρη και Απέραντη Προοπτική Βίωσης Του Αχανούς, που δεν μπορούμε να «συλλάβουμε». Σε Αυτή την Κατάσταση έχουμε Εσωτερική Αντίληψη, Ενσυναίσθηση (κατάσταση συνείδησης) μίας Άνώτερης Κατάστασης Ύπαρξης Στο Θεό... όχι ιδέες... Παρ' όλο όμως που βρισκόμαστε σε Μία Περιοχή Ιερής Σιγής (αντικειμενικής κατάστασης) και Σιωπής (υποκειμενικής αντίληψης), «άλογη» (χωρίς λόγια, άηχη), τέλειας ηρέμισης της σκέψης, όλοι οι Μυστικοί που Βιώνουν Αυτή την Κατάσταση, «γνωρίζουν» πολύ καλά γιά «τι πράγμα» μιλάμε. Έστω και συμβολικά, υπαινικτικά, με πλάγιο τρόπο, όλοι οι Μυστικοί επικοινωνούν μεταξύ τους. Όσοι δεν Βιώνουν Αυτή την Κατάσταση είναι εκ των πραγμάτων αδύνατον να «κατανοήσουν» και έτσι θεωρούν όλα αυτά «φαντασίες και όνειρα και τρέλα»...

4) Σε Αυτή την Κατάσταση υπάρχει αντίληψη, γνώση, εκ των Έσω. Ποτάμια Γνώσης Αναβλύζουν από μέσα μας (από το «πουθενά»), άμεσα, χωρίς διαδικασία. «Γνωρίζουμε χωρίς να γνωρίζουμε πως γνωρίζουμε». Απλά η Γνώση «μεταδίδεται» Από το Άπειρο Θείο σε μας «Άμεσα», αφού Κοινωνούμε Μαζί Του (και «τα Δικά Του γίνονται δικά μας»). Αυτή η Γνώση που μπορούμε να την ονομάσουμε με διάφορα ονόματα,  «Εσωτερική Αντίληψη», «Ενόραση» («Άμεση Εποπτεία» της Πραγματικότητας, χωρίς τη μεσολάβηση των ψυχονοητικών διαδικασιών, των ψυχοδυναμικών μηχανισμών ή  της ψυχοσωματικής διάνοιας ή των ψυχοσωματικών αισθήσεων...),  «Ενσυναίσθηση» («Συμμετοχή» στο Θεό, «Κοινωνία» με το Θεό...), ή ό,τι άλλο θέλουμε, είναι η Αληθινή Θεία Γνώση, η Άμεση Γνώση που Υπάρχει στο Θείο Πνεύμα (κι όχι μία γνώση εννοιών που δομούμε μέσα στην άγνοια και την σύγχιση...)... Εδώ μας Αποκαλύπτονται Όλα τα Μυστήρια του Θεού (στο μέτρο που μπορούμε να τα «χωρέσουμε μέσα μας»), Ένα Βάθος Αλήθειας πέρα από την λογική και τις σκέψεις. Αυτή η Αλήθεια που Γνωρίζουμε (με αυτό τον τρόπο) μας Πλουτίζει, μας Ελευθερώνει και μας Θεώνει... Κι Αυτή η Αλήθεια επηρεάζει όλη μας την ύπαρξη, αλλά και τους κατώτερους (ψυχονοητικούς, ψυχοδυναμικούς, και ψυχοσωματικούς) μηχανισμούς, που στο εξής μαθαίνουμε να χρησιμοποιούμε τελείως διαφορετικά, υπό το Φως της Γνώσης... Μία Τέτοια Κατάσταση αν και μοιάζει «παθητική» κάθε άλλο παρά «παθητική» είναι. Το να «Αφηνόμαστε στο Θείο Πνεύμα που Φυσά Όπου Θέλει» και να Ταξιδεύουμε με τα Θεία Φτερά (της μεταμορφωμένης ύπαρξής μας) στην Απεραντωσύνη του Θεού είναι ό,τι πιό ενεργητικό μπορούμε να κάνουμε (όσοι το κάνουμε)... Σε Αυτή την Κατάσταση (της Θείας Ένωσης) μπορούμε να Απορροφιόμαστε Τελείως Στο Θεό (με την άμβλυνση και «κατάργηση» των κατώτερων λειτουργιών), σε μία «γνήσια μυστικιστική υπερβατική κατάσταση» (που διαρκεί ορισμένο χρόνο), η οποία (σαν «τρόπος αντίληψης») δεν «χάνεται» τελείως όταν ενεργοποιούνται  οι κατώτερες ψυχοσωματικές λειτουργίες, αλλά παραμένει (σαν «τρόπος αντίληψης») σαν βάση ύπαρξης που υπερκαλύπτει κι αγγαλιάζει την ύπαρξή μας στον υλικό κόσμο, την σωματική ζωή μας. Αυτή η μόνιμη κατάσταση Ένωσης με τον Θεό με την ταυτόχρονη εκδήλωση της σωματικής ζωής είναι η συνηθισμένη κατάσταση (των Μυστικών). Όπως και να έχει, η ύπαρξή μας (που έχει Υπερβατικές Ρίζες και Προοπτική) έχει μεταμορφωθεί ενώ η σωματική ζωή δεν είναι παρά ένα απλό συμβάν...

5) Καθώς στην Κατάσταση (Ένωσης με τον Θεό) υπάρχει ένας Κατακλυσμός Θείας Κατανόησης και Γνώσης, έχουμε μία «αίσθηση πληρότητας», «πλημμυρίσματος γνώσης», μία «αίσθηση Φωτισμού». Αυτή η Αντίληψη είναι μία κατάσταση συνείδησης, κι έτσι ο Φωτισμός, το Φως, λαμβάνει ένα «αντιληπτικό, συμβολικό, περιεχόμενο»... Η «Απομόνωση» από τους κατώτερους κόσμους και την κατώτερη ζωή, η Ανύψωση Στο Θεό και το Μυστικό Βύθισμα στο Θεό, (η Γνήσια Μυστικιστική Κατάσταση), Αποκαλύπτει ότι ο «Καθαρός Νους», το «Πνεύμα», ο Θεός, Είναι Αληθινό Υποστασιακό Φως, Φως Υπερκόσμιο, του Οποίου αγνοούμε την Πηγή, την Ποιότητα, τα Όρια. Ο Θεός Είναι Φως, Αγνό, Απέραντο, Αιώνιο, τίποτα άλλο από Φως. Όλοι οι Μυστικοί (τουλάχιστον οι Αληθινοί μυστικοί που έχουν εμπειρία...) διαβεβαιώνουν αυτή την Αλήθεια, ότι ο Θεός Είναι Φως, Ανεξιχνίαστο, Ακατάληπτο, Άγνωστο... Αυτό Συμβαίνει επειδή σε Αυτή την Κατάσταση η «Αντίληψη», η «Γνώση» «Μετουσιώνεται» σε «Είναι»...

Το Πνεύμα (η Αρχή της Ύπαρξης) Μέσα Στο Θεό, που Αναδύεται όταν Υπερβαίνουμε τις κατώτερες λειτουργίες του όντος, συνιστά στην Ουσία του, μία Ενοποίηση του Όντος, και μας Ανυψώνει Στο Πραγματικό. «Γνωρίζειν» και «Είναι» τείνουν να ταυτιστούν. Αντιλαμβανόμαστε το Είναι, Γνωρίζουμε το Είναι κι Είμαστε Αυτό που Γνωρίζουμε. Επειδή ακριβώς το Είναι Στρέφεται προς τον Εαυτό γι' αυτό η Γνώση Είναι Άμεση, χωρίς διαδικασία (γιατί δεν απομακρυνόμαστε από τον Εαυτό προς κάποιο αντικείμενο, έξω, μακριά...)... Είμαστε Αυτό που Γνωρίζουμε και Γνωρίζουμε Αυτό που Είμαστε. Είναι και Γνωρίζειν Ταυτίζονται τελικά, Αυτή Είναι η Αλήθεια, η Γνώση του Θεού, της Ουσίας του Παντός. Είναι η Υπέρτατη Γνώση...

Η «Περιγραφή» Του Θεού σαν «Φωτός» είναι το πιό Μεγάλο Μυστήριο κι «αποδεικνύει» ότι τελικά η «Ουσία του Θεού Είναι Συνείδηση», Μόνο «Συνείδηση»...

6) Η Υπέρβαση των ψυχοσωματικών λειτουργιών, αλλά και των (ασυνείδητων) ψυχοδυναμικών ορμών και των (ασυνείδητων, εσωτερικών) ψυχονοητικών διαδικασιών... η Επαφή μας με την Θεία Πραγματικότητα, που από την Φύση Της Είναι Υπερβατική, οδηγεί συχνά στον «πλουτισμό της αντίληψης». Συγκρινόμενη  αυτή η νέα αντίληψη με την κατώτερη αντίληψη (του συνηθισμένου ανθρώπου) «εμφανίζει» οράματα και ακροάματα υπεραισθητά, υπερκόσμια... Τέτοιες εμπειρίες είναι συχνές στους Μυστικούς. Είναι ενδεικτικές της «μυστικής κατάστασης» αλλά χωρίς δική τους ιδιαίτερη αξία. Συχνά εμφανίζεται ακόμα μία «αίσθηση αιώρησης»... αποτέλεσμα της λύσις της Ψυχής από το σώμα (και της ενεργοποίησης του υπερβατικού πνευματικού σώματος)... Όμως η ιδιαίτερη ενασχόληση με τέτοιες εμπειρίες δεν απασχόλησε ποτέ σοβαρά τους Αληθινούς Μυστικούς...

..........................................................................................................................................

7) Ο Πνευματικός Κόσμος αποκαλύπτεται στα Μύχια της ψυχής (πέρα από την ψυχοσωματική ενότητα, πέρα από την ψυχοδυναμική ενέργεια, πέρα από την ψυχονοητική ύπαρξη...). Στα Μύχια της Ψυχής Βρίσκουμε το Θεό, σαν τον Ανώτερο Εαυτό μας. Το Πραγματικό Περιεχόμενο της Ένωσής μας με τον Θεό μόνο Αυτός το Γνωρίζει... ό,τι κι αν λέμε εμείς εκ των υστέρων είναι μόνο λόγια... Η Εμπειρία επαληθεύει τα λόγια των Μεγάλων Μυστών: «Εγώ κι ο Θεός είμαστε Ένα». Αυτό τα λέει όλα... Σε αυτή την Ανύψωση Ως το Θεό όλα «πνευματοποιούνται» κι όλα «ξεπερνιούνται». Καμία ανθρώπινη δύναμη δεν μπορεί να ανυψωθεί εδώ. Βρίσκουμε «Εν Εαυτώ την Πραγματικότητα», τον Θεό, σαν την Ουσία μας, το πιό Κοντινό μας πράγμα, την ίδια μας την ύπαρξη, μία «Άμεση Αίσθηση της Παγκόσμιας Ύπαρξης», που ούτε λογικό, ούτε ιδέες, ούτε περιγραφές, μπορούν να φυλακίσουν... Η «γνώση» καθίσταται υπερβατική. Σε αυτή την Ανάδυση προς τον Θεό ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας όμοιο, ίδιο, με το Αιώνιο Μοναδικό Ον, και σε Ανώτερο Βαθμό Βύθισης στο Αιώνιο, σε Αυτό το Αιώνιο Μοναδικό Ον, Αντιλαμβανόμαστε ότι Είμαστε η Πρωταρχική Πηγή Κάθε Ύπαρξης, ο Πυρήνας της Ύπαρξης, το Αιώνιο Κέντρο από Όπου όλα ξεκινούν κι όλα ξαναγυρίζουν... ο Θεός... Βέβαια σε Αυτή την Κατάσταση οφείλουμε να κάνουμε μία διάκριση. Λόγω της «ατέλειάς» μας αντιλαμβανόμαστε το Είναι «σαν Είναι», όχι το «τι Είναι»... Από εδώ πηγάζουν όλες οι θεολογικές συζητήσεις ότι τελικά Αυτό που Γνωρίζουμε Είναι ο Θεός σαν Ενέργεια κι όχι η Πραγματική Ουσία Του... Σε τελευταία ανάλυση όμως όλα αυτά πολύ λίγο ενδιαφέρουν...

..........................................................................................................................................

Η Ουσία της Πνευματικής Προσπάθειας συνίσταται στην υπέρβαση των κατώτερων μηχανισμών και λειτουργιών (και καταστάσεων) της ύπαρξης, στην Ανύψωση Στο Θεό, στην «παραίτηση» από όλα τα άλλα. Αυτό σημαίνει ότι η Τελική Επίτευξη, η Ανάδυση Στο Θεό, η Ένωση με τον Θεό, είναι χωρίς προϋποθέσεις. Όταν θέλουμε πραγματικά, βαθιά, μέσα μας, να Ανυψωθούμε Στο Θεό, το κάνουμε χωρίς καμία ιδιαίτερη δυσκολία, φυσικά, αυθόρμητα (παραιτούμενοι από όλα τα άλλα...). Η Πνευματική Προσπάθεια σαν «εργο», δραστηριότητα, που περιγράφεται τυπολογικά είναι στην πραγματικότητα χωρίς σημασία. Όταν είμαστε στραμένοι στο κόσμο, δεμένοι στον κόσμο, στις επιθυμίες, απορροφημένοι στον έξω κόσμο της ύλης, μπορούμε να μιλάμε γιά διαδικασίες, προσευχή, τεχνικές, κι όλα αυτά. Αλλά όλα αυτά αφορούν τους ανθρώπους που είναι ακόμα δεμένοι με τον κόσμο. Όταν αγαπάμε πραγματικά τον Θεό, τελείως φυσικά κι αυθόρμητα, τα εγκαταλείπουμε όλα και χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία Βρίσκουμε τον Αληθινό Θησαυρό Εκεί που Είναι η Αγάπη μας, Στο Θεό... Όπως και να έχει όμως η ψυχοσωματική κάθαρση, η λύσις της Ψυχής από τα δεσμά του σώματος και του κόσμου, η ψυχονοητική «απλούστευση», είναι προϋποθέσεις γιά να Ανυψωθούμε Στο Θεό. Είτε φυσικά κι αυθόρμητα, είτε με προσπάθεια πνευματική (εφ' όσον τα δεσμά μας με το κόσμο είναι ακόμα ισχυρά), είτε έτσι είτε αλλιώς, η Ανύψωση Στον Πνευματικό Κόσμο μπορεί να Πραγματοποιηθεί Μέσα Στην Βαθύτερη Φύση μας και είναι ο Αληθινός Προορισμός μας...

.........................................................................................................................................

Η Μυστική Εμπειρία υπήρξε μέσα στην ιστορία ο «πυρήνας» κάθε «θρησκευτικής αποκάλυψης» και η πνευματική βάση κάθε θρησκείας. Η «Μυστική Ανάδυση», αυθόρμητη και φυσική στην αρχή, γιά όλους τους ενθουσιώδεις μύστες της Αποκάλυψης, «κωδικοποιείται» στην συνέχεια, γιά τους ανθρώπους που «σκορπίζονται» σε άλλους προσανατολισμούς... Στην Αρχαία Ινδία, στην Αρχαία Κίνα, στην Αρχαία Ελλάδα και στην Εγγύς Ανατολή, το Θρησκευτικό Μήνυμα, το Θείο Ευαγγέλιο, Διδάχτηκε σαν «η Μυστική Βίωση του Θεού από  τον Άνθρωπο», (μέσα του), που μπορεί να πραγματοποιηθεί άμεσα και χωρίς προσπάθεια... Όλες οι μετέπειτα επεξεργασίες, διαλογιστικές πρακτικές, τεχνικές προσευχής, πνευματικές προσπάθειες, λατρευτικές διαδικασίες, καθιερώθηκαν μόνο γιά τους «βραδυκίνητους» και «βραδυπορούντες»... Όπως και να έχει όμως η Πραγματική Ουσία, το Πραγματικό Περιεχόμενο, της Μυστικής Εμπειρίας, παραμένει ακέραιο κι αναλλοίωτο... αφορά την Εσωτερική Φύση μας και τον Θεό (που Βρίσκεται Εντός)... Επιπρόσθετα μόνο... το Μυστικό Βίωμα γίνεται αντικείμενο μίας «πρακτικής»... Εξ' άλλου, το Μυστικό Βίωμα που αναφέρεται στην Πραγματική (Εσωτερική) Φύση μας, μπορεί να μελετηθεί (από ανθρωπολογική άποψη) τόσο έξω από την θρησκεία, όσο και μέσα στην θρησκεία και στα ιστορικά θρησκεύματα. Είτε έτσι, είτε αλλιώς πρόκειται γιά ένα παγκόσμιο διαχρονικό και πανανθρώπινο φαινόμενο...

..........................................................................................................................................

Θρησκειολόγοι (με την γενική ή με την ιδιαίτερη έννοια), φιλόσοφοι, ψυχολόγοι, άνθρωπολόγοι, που μελετούν τον Άνθρωπο, την ανθρώπινη οντότητα, την ανθρώπινη φύση... όλοι μιλούν γιά τον Εσωτερικό Άνθρωπο, την Εσωτερική Φύση... Οι θρησκειολόγοι μιλούν γιά την Εσωτερική Θεία Φύση, οι φιλόσοφοι γιά την υπερβατική φύση της συνείδησης, οι ψυχολόγοι γιά την «ψυχή στο βάθος» (περιοχή ασυνειδήτου... όχι σαν μέρος της ανθρώπινης οντότητας, αλλά σαν μη συνειδητή λειτουργία μίας ευρύτερης οντότητας...), κι οι ανθρωπολόγοι γιά την «υπερφύση»... Το συμπέρασμα είναι ότι οφείλουμε να στραφούμε Έσω, Εντός της Ψυχής, προς το Εσωτερικό Σύμπαν, αν θέλουμε να βγούμε από το σκοτάδι του κόσμου στο Φως της Πραγματικότητας...

.........................................................................................................................................

Η Ανύψωση της Ψυχής Στον Πνευματικό Κόσμο, η «Μετουσίωσις» του Νου σε Πνεύμα,η Απελευθέρωση της Ψυχής από τους κατώτερους κόσμους δίνει την αντίληψη της Ελευθερίας, της Πληρότητας, της Μακαριότητας, και της Αιωνιότητας. Είναι το Θείο Βασίλειο, μία Κατάσταση που μπορεί να προγευτεί ο άνθρωπος ενόσω ζει στην γη, να βιώσει μεταθανάτια στους ουράνιους κόσμους, (μία κατάσταση που ίσως δεν έρθει ποτέ στην γη αν και μία μερίδα χριστιανών ομολογεί στο σύμβολο της πίστης της την προσδοκία της...)... Αυτό που Συναντάμε όταν Ανυψωνόμαστε πάνω από τον κόσμο των φαινομένων, στον Αληθινό Πνευματικό Κόσμο, είναι (τουλάχιστον στην αρχή) Μία Ευρύτερη Συνείδηση, δηλαδή «Κάποιος» που Αντιλαμβάνεται όπως εμείς αλλά με ένα Ευρύτερο, Απόλυτο, Τρόπο. Ο Θεός Είναι Προσωπικός στην Πρώτη Όψη Του. Αλλά το Πρόσωπο του Θεού δεν έχει καμία σχέση με το περιορισμένο ανθρώπινο πρόσωπο. Είναι το Παγκόσμιο Πρόσωπο, η Παγκόσμια Ύπαρξη, ο Αχανής Θεός... Η Ανύψωση Ως Τον Αιώνιο Θεό είναι μία εσωτερική δραστηριότητα. Η Ένωση με Τον Θεό είναι μία εσωτερική βεβαιότητα και δεν μπορεί ούτε να πιστοποιηθεί, ούτε να αποδειχθεί εξωτερικά. Ο Εσωτερικός Κόσμος κι ο έξω κόσμος είναι δύο χωριστά σύμπαντα (έτσι τα αντιλαμβανόμαστε). Η Συνείδηση Είναι η Πύλη που Οδηγεί είτε στο Πραγματικό, είτε προς το φαινόμενο... είτε προς τα Έσω, Προς Τον Άπειρο Θεό, είτε προς τα έξω, στον αχανή κόσμο της δημιουργίας... Αλλά η Συνείδηση Είμαστε Εμείς οι Ίδιοι, κάτι ζωντανό κι όχι απλά μία δυνατότητα ύπαρξης... κι Εμείς αποφασίζουμε αν θα Στραφούμε Εντός, Εν Εαυτώ, ή έξω, στον κόσμο...

(συνέχεια)

Η Καθαρά Προσευχή 

Όταν η Ψυχή (που έχει Θεία Φύση, σαν Θεϊκή Πνοή, Πνεύμα, Θεία Ενέργεια...) συνδέεται με το σώμα, οι ανώτεες δυνάμεις της υποβαθμίζονται, «καταστέλλονται», και «υφίστανται μόνο εν δυνάμει» (είναι η «περιοχή» του «ασυνειδήτου» των «ψυχολόγων του βάθους»)... Αυτό που αναδύεται από το προσυνειδητό χάος της γέννησης της Ψυχής στο κόσμο (του ανθρώπου) είναι οι αντιλήψεις μέσω των αισθήσεων που γρήγορα μπαίνουν στην εποπτεία της ανώτερης «διανόησης» και μετά του εγώ (το «συνειδησιακό σύμπλεγμα της ατομικής, προσωπικής, ύπαρξης»), στο οποίο αναφέρονται στο εξής όλες οι άλλες δραστηριότητες, διανόηση, αισθήσεις, πράξεις... Η ανθρώπινη ύπαρξη περνά από την σωματική ωρίμανση στην «συναισθηματική» ωρίμανση (που ξεκινά ενόσω διαρκεί η σωματική ανάπτυξη) και μετά στην διανοητική ωρίμανση (που ξεκινά ενόσω διαρκεί η «συναισθηματική» ανάπτυξη) ενώ η πνευματική ενηλικίωση (σαν απόσταγμα της εμπειρίας της ζωής και της προσωπικής προσπάθειας) που μας ανυψώνει προς το Υπερβατικό, συχνά, δεν πραγματοποιείται ποτέ, στους περισσότερους ανθρώπους... Η πορεία αυτή της ανθρώπινης ύπαρξης αναπαριστά σε προσωπικό ατομικό επίπεδο, της πορείας της ίδιας της ανθρωπότητας, που βρίσκεται σήμερα σε διανοητική ανάπτυξη αλλά απέχει πολύ ακόμα από την πνευματική ενηλικίωση που θα φέρει μία εποχή παγκόσμιας ειρήνης συννενόησης, δικαιοσύνης, ισότητας, ελευθερίας, κλπ., γιά όλους τους λαούς (εποχή που πρέπει να τοποθετηθεί μετά από κάποιες χιλιετηρίδες...)...

Η Ενσαρκωμένη Ψυχή είναι συνήθως όχι σε πλήρη επίγνωση της Υπερβατικής Ελεύθερης Θείας Φύσης της, αλλά απορροφημένη στους μηχανισμούς που προκύπτουν από την σύνδεσή της με το σώμα, στο εγώ (της ατομικής προσωπικής ύπαρξης), στην ιδιαίτερη διανόηση και συμπεριφορά, που συχνά συμμορφώνονται με την «κοινωνία», την τοπική κουλτούρα, τα τοπικά ήθη, έθιμα, συμπεριφορές. Μόνο εξαιρετικά άτομα διαπερνούν το τσόφλι της «κοινωνικής συμμόρφωσης» προς μία «ελεύθερη αντίληψη» που ξεπερνά τις κοινωνικές συμβάσεις... Τέτοια μεγάλα πνεύματα είναι συνήθως αναμορφωτές του πολιτισμού, της φιλοσοφικής σκέψης, και των θρησκευτικών αντιλήψεων...

Γιά να μπορέσει η Ψυχή να Ελευθερωθεί, να Ανυψωθεί ως την Θεία Φύση της, θα πρέπει να υπερβεί όλες αυτές τις κατώτερες δραστηριότητες μέσα στις αισθήσεις του κόσμου, στην διανόηση, ακόμα και την αντίληψη μίας ατομικής προσωπικής ύπαρξης... Η Ψυχή Είναι Αιώνια, Άπειρη, πέρα από το σώμα και τον κόσμο. Αλλά αυτό μπορεί να το αντιληφθεί μόνο όταν ελευθερωθεί από τα δεσμά του σώματος... Η Ψυχή, έχοντας Θεϊκή Προέλευση και Φύση εμπεριέχει εν δυνάμει την δυνατότητα να αναπτυχθεί, να Ελευθερωθεί από κάθε περιορισμό. Αυτή η Εσωτερική Ορμή που ως ένα σημείο μπορεί να θεωρηθεί σαν η Θεία Ενέργεια προς το ον και μέσα στο ον, τον άνθρωπο, η Θεία Πρόνοια (που μας Αγγαλιάζει πριν καν εμείς το συνειδητοποιήσουμε) είναι κατά κύριο λόγο η Αιτία, ο Σκοπός και το Όριο της Εξέλιξής μας. Ο άνθρωπος πρέπει απλά να «συνεργήσει» στην Εσωτερική Ώθηση. Άρα, ό,τι κάνει ο άνθρωπος, στροφή προς το «Εσωτερικό Σύμπαν», Επίκληση του Θεού, Προσευχή, Πνευματική και προσωπική προσπάθεια, δεν είναι ατομική προσπάθεια αλλά μόνο «συνέργεια» στην Θεία Πρόνοια...

Η Στροφή προς τα Έσω, προς τον Θεό, είναι το πρώτο βήμα της πνευματικής προσπάθειας. Ο Θεός πρέπει να αναζητηθεί Έσω, όχι έξω σαν ένα αντικείμενο απέναντι στο εγώ, σαν αντικείμενο της διανόησης, ή σαν αντικείμενο των αισθήσεων. Εκεί έξω υπάρχει μόνο ο εξωτερικός κόσμος, όχι ο Θεός. Ο Θεός Βρίσκεται πάντα «Πίσω» μας, όχι μπροστά στα «μάτια» μας. Είναι το «Έσω της ύπαρξής» μας, όχι το απέναντι, το αντίκειμενο...

Σκοπός της Πνευματικής Προσπάθειας είναι η Ανύψωση στο Θεό, που σημαίνει απάρνηση των κατώτερων δραστηριοτήτων και των αντικειμένων τους. Η Ουσία της Προσευχής συνίσταται στην Απάρνηση... Απάρνηση των ψυχοσωματικών λειτουργιών (αισθήσεις, ορμές, αντίληψη, διανόηση, εγώ) που μας «συνδέουν» με τον κόσμο, και του κόσμου, Απάρνηση των εσωτερικών (εντυπωμένων) ορμών, Απάρνηση μίας προσωπικής ύπαρξης (που συνιστά τον νοητικό πυρήνα ύπαρξης), Απάρνηση μίας ύπαρξης ξεχωριστής από τον Θεό (που συνιστά τον πνευματικό πυρήνα ύπαρξης). Μόνο όταν όλα αυτά, ειλικρινά, βαθιά και τελειωτικά, «πεταχτούν», ξεπεραστούν, μπορεί η Ψυχή να απελευθερωθεί... Διαγράφονται έτσι (λόγω ακριβώς της Ουσίας μας, της οντολογικής δομής και λειτουργίας μας) οι Βαθμίδες της «πνευματικής εξέλιξης», που προσδιορίζονται σε «Πέντε Βαθμίδες» ως την Πλήρη Ένωση με τον Θεό...

Η Οντολογική δομή του ανθρώπου

(Θεός)

(Λόγος) - Πνεύμα, ο οντολογικός πυρήνας του ανθρώπου (Το «Κοσμικό Ασυνείδητο», ή «Παγκόσμια Συνείδηση»)

Νους (Είναι η «περιοχή» του «συλογικού ασυνειδήτου», το «υπερ-εγώ» του Freud, το «ταυτό» («εαυτός») του Jung, ο «νους στο βάθος» του Caruso).

Ψυχή (Είναι η «περιοχή» του «ατομικού ασυνειδήτου» με τις εσωτερικές ορμές).

Ψυχοσωματική Ενότητα («Υλική ψυχή», δηλαδή ψυχοσωματικοί μηχανισμοί, λειτουργίες - εγώ, διανόηση, αντίληψη, αισθήσεις, σωματική ζωή -  και σώμα, σε μία ενότητα).

Οι Πέντε Βαθμίδες της Πνευματικής Εξέλιξης

1) Ψυχοσωματική Απελευθέρωση. Απελευθέρωση από τους ψυχοσωματικούς μηχανισμούς, λειτουργίες,  και τον κόσμο. Απάρνηση του κόσμου.

2) Ψυχική Απελευθέρωση. Απελευθέρωση από τις εσωτερικές ψυχικές ορμές, απελευθέρωση από τους «ασυνείδητους ψυχαναγκασμούς». Εσωτερική Κάθαρση και Απάθεια.

3) Ψυχονοητική Απελευθέρωση. Απελευθέρωση από τον «βαθύτερο νου» που έχει τρία είδη λογισμών. Κάθαρση του νου. Επίτευξη του «καθαρού νου».

4) Ένωση με τον Θεό Λόγο. Τρεις Βαθμίδες του «Καθαρού Νου».

5) Αληθινή Θέωση.

Γίνεται φανερό, ότι μολονότι ο Θεός Είναι Πάντα Εδώ και μας Αγγαλιάζει και μας «Καθοδηγεί» και μολονότι «φαίνεται απλό» να στραφούμε προς τον Θεό και να Τον Προσεγγίσουμε, να Ενωθούμε μαζί Του, εν τούτοις είναι τρομερά δύσκολο να το κάνουμε, εξαιτίας ακριβώς της στροφής μας προς τον κόσμο και των δεσμών μας με τον κόσμο. Αυτό ισχύει ακόμα και γιά ασκητές, ανθρώπους που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους σε αυτό το σκοπό, πόσο μάλλον γιά τον σύγχρονο άνθρωπο που είναι χαμένος στην «Βαβέλ του σύγχρονου κόσμου» και βουλιάζει σε πιό συγκεκριμένα και επείγοντα προβλήματα (επιβίωσης). Είναι σαν να τον «κοροϊδεύουμε», να του μιλάμε «κινέζικα», όταν του μιλάμε γιά τον Θεό... Χρειάζεται πολύς προσωπικός αγώνας και πολλές προσωπικές θυσίες... και μία άλλη ομαδική, κοινωνική οργάνωση, στα πλαίσια της οποίας θα μπορούσε ο άνθρωπος να αναζητήσει το Θεό... Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα οι αληθινοί άνθρωποι αναζήτησαν το Θεό σε θρησκευτικούς θιάσους, μυστικές εταιρείες κι απόκρυφες οργανώσεις... οι δημόσιες θρησκείες έχουν «ξεφτίσει» εδώ και αιώνες...

Είναι εξ' άλλου φανερό ότι θα πρέπει (μετά από μακροχρόνιες ίσως προσπάθειες) να έχουμε πραγματοποιήσει την «ψυχοσωματική κάθαρση» και την «απάθεια» (τις δύο πρώτες βαθμίδες της πνευματικής εξέλιξης) πριν «εισέλθουμε» στον «εσωτερικό χώρο της Ψυχής», στον «Βαθύτερο Νου»... Η «Καθαρά Προσευχή» είναι τελείως εσωτερική υπόθεση, το «σώμα»  (υποτίθεται ότι) έχει ήδη ξεπερασθεί. Ο νους «ελεύθερος» από «ψυχαναγκασμούς μπορεί να «Στραφεί» προς τον Θεό... Η Επίκληση του Θεού πρέπει να γίνεται σαν Επίκληση Αυτού που μας Υπερβαίνει, μας Υπερκαλύπτει, μας Αγγαλιάζει σαν Υπερσύνολο της ύπαρξής μας... κι όχι σαν επίκληση «κάτι άλλου». Η Προσευχή, ακόμα κι όταν ξεκινά από χαμηλούς ψυχονοητικούς μηχανισμούς (νοερή επίκληση του ονόματος του Θεού) πρέπει να ανυψωθεί σε απλή καθαρή επίκληση, τάση, ώθηση προς τον Θεό, χωρίς κανένα νοητικό σχήμα... Η ήρεμη ενατένιση όλης της ψυχονοητικής δραστηριότητας χωρίς να «αναμειγνυόμαστε», αλλά προπάντων η «απόρριψη» όλων των λογισμών, σαν αποτέλεσμα της κατανόησης ότι όλα αυτά είναι άχρηστα μπορεί να μας απαλλάξει από όλες τις ακάθαρτες δραστηριότητες, επιθυμίες, σκέψεις, προσωπικές αντιλήψεις, κλπ... Σε αυτή την αυτοκάθαρση πρέπει να πεταχτούν όλα... όλη η ανθρώπινη ιστορία, ο ανθρώπινος πολιτισμός, γνώσεις, φιλοσοφίες, θρησκείες... να Μείνει μόνο ο Ζωντανός Θεός, η Επικοινωνία με το Ζωντανό Θεό... Αυτός Είναι η Μόνη Πηγή Έμπνευσης, η Μόνη Αλήθεια, η Μόνη Γνώση, η Μόνη Ζωή, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο... Τυπολογικά διακρίνουμε τους «λογισμούς» σε τρία είδη, ανάλογα με τον «προσανατολισμό» τους (το «εννοιολογικό περιεχόμενό» τους), αν «σχετίζονται» με τον «εξωτερικό κόσμο, οπότε θα είναι σύνθετοι, εμπαθείς, αν προέρχονται από νοητικά εντυπώματα κι εσωτερική ανακύκλωση της σκέψης, ή αν απογυμνώνονται  κι ανυψώνονται σε καθαρή αντίληψη...

Όταν όλα αυτά τελειώσουν και η Ψυχή, σαν Νους ησυχάσει πραγματικά, βαθιά, ολοκληρωτικά, τότε μόνο η Ψυχή αρχίζει να λειτουργεί Καθαρά, Ελεύθερη από τους ψυχονοητικούς μηχανισμούς, σαν Καθαρός Νους... Σε αυτή την «κατάσταση» κατά τον Πέτρο Δαμασκηνό «ου μόνον τα πάντα ο νους επιλανθάνεται, αλλά και εαυτόν»...   Ο «Νους» μετουσιώνεται σε  «Καθαρό Νου», «Πνεύμα», μέσα στην Παρουσία του Θεού. Με άλλα λόγια σε αυτή την «Κατάσταση» η νοητική αντίληψη ενός «εαυτού» διαλύεται, χάνεται μέσα σε μία Ευρύτερη Αντίληψη της Οντότητας, σε μιά «νέα αντίληψη ατομικότητας που είναι σε σχέση με το Θεό»... Η  Ψυχή Εισέρχεται στον Ανώτερο Υπερβατικό Χώρο, στον Πρώτο Πνευματικό Ουρανό... κι αρχίζει να Βιώνει την Ζωή από ένα «υπερβατικό σημείο». Προγεύεται την Ζωή σε ένα Υπερβατικό κόσμο και «μεταβαίνει», ως ένα σημείο στον Υπερβατικό Κόσμο... Το πρώτο πράγμα που «αντιλαμβάνεται» η Απελευθερωμένη Ψυχή είναι ότι ξεπερνά τα όρια μίας «προσωπικής ύπαρξης». Η ύπαρξη απλώνεται πέρα από το σώμα, πέρα από την ψυχή, πέρα από τον ατομικό νου, σε Ένα Ευρύτερο Υπαρξιακό Χώρο, σαν μέρος Μίας Ευρύτερης Θείας Παρουσίας. «Αισθάνεται» μέρος του «Άλλου». Είναι μία νέα αίσθηση ατομικότητας, που είναι σε Συνεχή Κοινωνία με το Όλον, με το Θεό, κι όχι μία αίσθηση ατομικότητας αποκομένης από την Πηγή και το Πνευματικό Περιβάλλον (όπως είναι το ψυχοσωματικό εγώ). Αυτή η Διευρυμένη Ατομικότητα που Απλώνεται Μαζί με το Όλον Παντού, «συμπεριλαμβάνει» μέσα της (στον Ευρύτερο Χώρο της) και τον φυσικό κόσμο, που είναι πολύ μικρός, ένα πολύ μικρό μέρος της Πνευματικής Ύπαρξης. Η Φωτισμένη Ψυχή, σαν μέρος του Όλου, αντιλαμβάνεται τον φυσικό κόσμο και το «σώμα» μέσα στην Ευρύτερη Πνευματική Ύπαρξή της, ενώ πριν (σαν συνηθισμένος άνθρωπος) αντιλαμβανόταν ότι είναι μέσα στον φυσικό κόσμο σαν ψυχοσωματική οντότητα... Η Ψυχή αποδεσμευμένη από το σώμα αντιλαμβάνεται ότι είναι (σαν «Χώρος») πιό μεγάλη από το φυσικό σύμπαν, ενώ πριν ήταν ένα ασήμαντο κομάτι του φυσικού σύμπαντος...

Η Ψυχή Βιώνοντας αυτή την Ελευθερία από το σώμα Ζει ταυτόχρονα και στον Υπερβατικό Κόσμο και στον φυσικό κόσμο (μέσω των ψυχοσωματικών λειτουργιών που μπορεί να ενεργοποιήσει οποιαδήποτε στιγμή θελήσει). Η  Ψυχή μπορεί αν θέλει να «απομονωθεί» στον Υπερβατικό κόσμο, αμβλύνοντας τις κατώτερες ψυχοσωματικές λειτουργίες (μειώνοντας δραστικά τις πληροφορίες από τον εξωτερικό κόσμο). Αυτή είναι η πραγματική έννοια της χριστιανικής έκστασης. Σύμφωνα με τον Μάξιμο «έκστασις δε ου μόνον των της ψυχής δυνάμεων προς ουρανόν αρπαγή, αλλά και αυτής της αισθήσεως ολικώς έκστασις». Αλλά μία τέτοια κατάσταση  είναι (εκ των πραγμάτων) προσωρινή...Η Ψυχή μπορεί ακόμα να βιώνει μία διευρυμένη συνειδητότητα που συμπεριλαμβάνει το Υπερβατικό και τον φυσικό κόσμο (κι αυτή είναι η «συνηθισμένη κατάσταση των χριστιανών αγίων...)... Η Ψυχή είναι δύσκολο να «πέσει»  από την Διευρυμένη Συνείδηση ξανά στην περιορισμένη ψυχοσωματική συνειδητότητα και ζωή... Να σημειώσουμε πάντως ότι υπάρχουν χριστιανοί (οι εξωτερικοί, εκκλησιαστικοί χριστιανοί, που αρνούνται και τις δύο μορφές «πνευματικής εμπειρίας» στοχεύοντας μόνο στην «ηθική μεταμόρφωση» του ανθρώπου και σε μία εξωτερική λατρεία...)...

Η Πρόγευση του Υπερβατικού Κόσμου φανερώνει στην Ψυχή (κι ας μην έχει αποδεσμευτεί ολοκληρωτικά από το σώμα) πως θα είναι η Ζωή της στον μεταθανάτιο κόσμο. Ήδη σε αυτή την φάση αρχίζει να συμπεριφέρεται σαν «συμπύκνωση παρουσίας», ενέργειας, μέσα από ένα πνευματικό ενεργειακό σώμα... Ουσιαστικά η «λύσις» της Ψυχής από το σώμα, ο «θάνατος», η «μετάβαση» στον μεταθανάτιο κόσμο έχει αρχίσει να συμβαίνει και δεν θα «φανερώσει» καμία καινούργια πραγματικότητα στην Ψυχή ο φυσικός χωρισμός από το σώμα. Ο άνθρωπος έχει μεταβεί σε μία «άλλη ζωή» ήδη, ενώ βρίσκεται στην φυσική ζωή...

Η Απελευθέρωση γιά την οποία μιλάμε και ο σχηματισμός της «νέας ατομικότητας» σαν «μέρος» Ενός Όλου δεν είναι παρά ένα αρχικό στάδιο στην Εσωτερική Πνευματική Εξέλιξη του όντος. Ο άνθρωπος μπορεί ενώ ζει στην γη να «προχωρά» ακόμα πιό ψηλά Ως τους Τρεις Πνευματικούς Ουρανούς και τον Θείο Παράδεισο, αν το επιδιώξει, πάντα εμπνεόμενος από την Θεία Πρόνοια, που Εκφράζει την Πραγματική Φύση του ...;

(συνέχεια)

Η Απελευθέρωση της Ψυχής

Σύμφωνα με την χριστιανική κοσμοθεωρία ο Θεός Είναι η Πηγή (Διά των Θείων Ενεργειών Του) ολόκληρης της δημιουργίας (αόρατων και ορατών κόσμων). Η Θεία Ενέργεια σαν «Υποστασιακό Στοιχείο» της δημιουργίας δίνει μία «Πνευματική υφή» και μία «Ενότητα» σε όλη την δημιουργία. Ακόμα κι αυτό που εμφανίζεται σαν «υλικό» (δηλαδή διαφορετικό από το «Πνεύμα») δεν είναι παρά η εξωτερική όψη της Θείας Ενέργειας. Ειδικότερα, η Ψυχή, μέσα στον «Αγιογραφικό Συμβολισμό» είναι όχι μόνο Θεία Ενέργεια, αλλά και δημιουργείται με ένα ιδιαίτερο τρόπο. Είναι το Πνεύμα Θεού, η Θεία Πνοή, που εμφυσάται στο ον και γίνεται έτσι (η Ψυχή που δημιουργείται) «ψυχή ζώσα», «πνευματοϋλική οντότητα», «ψυχή μέσα σε ένα υλικό φορέα». Λόγω της «Πνευματικής Φύσης» της η Ψυχή (την οποία αντλεί από τον Δημιουργό της και τον τρόπο δημιουργίας της) είναι Αιώνια και δεν «καταλύεται» όταν ολόκληρο το υλικό σύμπαν μπορεί να «καταρεύσει».

Η Ψυχή, λόγω της Αιώνιας Φύσης της, όχι μόνο συνδέεται («Υποστασιακά») με τον Δημιουργό της αλλά έχει την Φυσική Ικανότητα να Αντιλαμβάνεται και να Επικοινωνεί Άμεσα (χωρίς σύνθετες διαδικασίες και μηχανισμούς) με το Παγκόσμιο Υπερβατικό στους κόλπους του Οποίου δημιουργήθηκε. Παράλληλα, λόγω της «σύνδεσής» της με τον υλικό φορέα της συγκροτεί μία πνευματοϋλική, ψυχοσωματική ύπαρξη, αντιλαμβάνεται και δρα μέσα απο ψυχοσωματικούς μηχανισμούς... Στην «προπτωτική κατάσταση» η Ψυχή, μολονότι συνδεόταν με το σώμα κι αντιλαμβανόταν και μέσω του σώματος την συγκεκριμένη ύπαρξη στις συγκεκριμένες συνθήκες, είχε την Φυσική Ικανότητα να Ανυψώνεται πάνω από την συνδεσή της με το σώμα (και το σώμα) και να Αντιλαμβάνεται Άμεσα, Καθαρά, το Πνευματικό Περιβάλλον της και την Πνευματική Πηγή της... Η «απώλεια» αυτής της Ικανότητας της Αντίληψης του Υπερβατικού και η πτώση μέσα στην «ψυχοσωματική ενότητα» συνιστά την «προπατορική πτώση»... Αυτό βέβαια είναι ένας συμβολισμός. Στη πραγματικότητα η «πτώση» ήταν ένα φυσικό γεγονός που τοποθετείται στο απώτατο παρελθόν κι όχι μία ηθική ή «αντιληπτική» πτώση. Η ανάδυση όμως της Ψυχής πάνω από τους ψυχοσωματικούς μηχανισμούς στην «καθαρή λειτουργία» της και η αντίληψη της «πνευματικής φύσης» της αποτελεί μία δυνατότητα...

Το γεγονός είναι ότι η Ψυχή που δεν Αντιλαμβάνεται την Καθαρή Υπερβατική Φύση της (και τον Πνευματικό Κόσμο) αλλά απομονώνεται μέσα στην σύνδεσή της με το σώμα αντιλαμβάνεται τον εαυτό της σαν μία αποκομένη μεμονωμένη οντότητα. Μολονότι έχει «συνείδηση» της Πνευματικής Φύσης της (ότι είναι διαφορετικής τάξης από το υλικό) δεν μπορεί ούτε να αντιληφθεί ούτε να συνδεθεί με την Πηγή από την Οποία προήλθε...  Υπάρχουν ακόμα περιπτώσεις συνειδήσεων που προσπαθούν να ερμηνεύσουν την ύπαρξή τους από την υλική βάση και θεωρούν την «συνείδηση» και το «πνευματικό φαινόμενο» απλά «επιφαινόμενα» της εγκεφαλικής (δηλαδή της υλικής λειτουργίας κι οργάνωσης)...

Στους κόλπους της χριστιανικής βιοθεωρίας η Ψυχή έχει μία Αιώνια Φύση και μία Φυσική Ικανότητα και μία Δυνατότητα να Ανυψωθεί πάνω από τον ψυχοσωματικό οργανισμό σε μία «Καθαρή Λειτουργία» και «Επικοινωνία» με το Υπερβατικό. Μάλιστα, αυτή η Δυνατότητα συνιστά την ουσία της «θρησκευτικής ανάστασης», της «θρησκευτικής σωτηρίας», και της «υπαρξιακής λύτρωσης». Το σημαντικό λοιπόν γιά την ύπαρξη είναι η Πνευματική Ανάσταση, η Πνευματική Ολοκλήρωση, η Πνευματική Απελευθέρωση, κι η Επικοινωνία με την «Πηγή» κι όχι ο «χώρος» στον οποίο τοποθετείται η ύπαρξη. Σημασία έχει η Πνευματική Ενότητα με την Πηγή της Ύπαρξης σε όποιο κόσμο κι αν «υλοποιείται» η ύπαρξη. Έτσι ο κόσμος γίνεται κάτι δευτερεύον, ασήμαντο... Εφ' όσον λοιπόν η Ψυχή Είναι Αιώνια (από την στιγμή που δημιουργήθηκε)   κι εφ' όσον το κύριο χαρακτηριστικό της Είναι η Ενότητά της με την Πηγή της, η Ψυχή «Υπάρχει Πραγματικά» όταν «Υπάρχει Εντός του Υπερβατικού», σε οποιοδήποτε κόσμο (θεωρητικό ή πραγματικό) κι όχι αναγκαστικά στην «γη». Το υλικό σύμπαν κι η «γη» είναι τελείως ασήμαντα.

Λόγω της Πνευματικής Φύσης της η Ψυχή επιβιώνει στους αόρατους κόσμους (κι εξελίσσεται εκεί) και δεν είναι ο αποκλειστικός χώρος της ύπαρξης η γη. Κάποιος που δεν κατανοεί την Φύση της Ψυχής και δεν έχει πνευματική εμπειρία της Ελεύθερης (από το σώμα) Ψυχής, θέλει να ορίζει την Ύπαρξη, την Οντότητα, τον Άνθρωπο, μόνο σαν ένωση Ψυχής-σώματος, μία απόλυτα συγκεκριμένη και προσδιορισμένη οντότητα. Μία τέτοια αντίληψη είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Η ψυχοσωματική οντότητα έχει ένα όριο και κάποια στιγμή καταλύεται. Αν η Ψυχή δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς σώμα, αν χρειάζεται οποσδήποτε ένα σώμα τότε οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι η ύπαρξη πρέπει να «αποκατασταθεί» εδώ στη γη (με την ανάσταση του σώματος, κλπ.). Στην πραγματικότητα αυτή δεν είναι η ερμηνεία του ορθόδοξου χριστιανισμού αλλά απλά μία ερμηνεία που δόθηκε στους κόλπους του χριστιανισμού, από κάποιους προσκολλημένους σε επιφανειακές επιπόλαιες αντιλήψεις των Ιουδαίων (μία κακή ερμηνεία της «Ζωροαστρικής Μεταφυσικής» που αφομοίωσαν άσχημα οι Ιουδαίοι κατά την αιχμαλωσία τους στους Βαβυλώνιους και μετά στους Πέρσες...)... Ο Ιησούς είχε «πολεμήσει» αυτούς τους υλιστές Ιουδαίους, αλλά αυτοί οι άνθρωποι (τέτοιου είδους άνθρωποι) εισχώρησαν και στην εκκλησία του Ιησού και δημιούργησαν σιγά-σιγά ένα εκκλησιαστικό κατεστημένο, αντίγραφο του ιουδαϊκού ιερατείου... σε αυτούς οφείλεται αυτή η υλιστική ερμηνεία της ύπαρξης, όχι στον Ιησού, στο Ελεύθερο Πνεύμα που Πνέει Όπου Θέλει... Αλλίμονο αν η Πνευματική Ύπαρξη περιοριζόταν τόσο πολύ μέσα στο υλικό σύμπαν και ιδιαίτερα σε ένα ασήμαντο πλανήτη σαν την γη. Στην πραγματικότητα μέσα στο υλικό σύμπαν υπάρχουν πολλές μορφές ζωής που λόγω της «πνευματικής υφής» τους Επικοινωνούν με την Υπερβατική Πηγή τους. Ούτε ο πλανήτης γη μπορεί να είναι μοναδικός ούτε η ανθρώπινη ιστορία είναι τόσο σημαντική. Το Πνεύμα που Διαχέεται μέσα στους Κόσμους και στο Υλικό Σύμπαν δεν έχει Μορφή. Αλλά εκδηλώνεται μέσα στο υλικό σύμπαν με πολλές μορφές κι όχι αποκλειστικά με την μορφή του ανθρώπου που γνωρίζουμε... Όλα αυτά, περί μοναδικότητας του ανθρώπου και της ανθρώπινης ιστορίας, κλπ., προέρχονται όχι από τον Θεό, τον Ιησού, τον Ιωάννη, και τους μεγάλους πατέρες (που όλοι σχεδόν έδρασαν στο περιθώριο της χριστιανικής κοινότητας την οποία καταδυνάστευαν αμαθείς εκκλησιαστικοί άρχοντες...), που θεωρούν τον Θεό σαν Πηγή Ζωής, Ενέργειας, Αγάπης (Ενότητας), κλπ.... αλλά από θεολόγους δεύτερης κατηγορίας που δεν Βίωναν το Ζωντανό Θεό, αλλά διέθεταν πολλή νοημοσύνη που μπορούσε να ανακατεύει «λόγια νεκρά» στον αιώνα, ανθρώπους που ούτε Επικοινωνία είχαν με τον Θεό, ούτε Απελευθερωμένη Ψυχή...

Στους κόλπους της «χριστιανικής μυστικής εμπειρίας» η Απελευθέρωση της Ψυχής (η Ανύψωσή της πάνω από την σύνδεσή της με το σώμα και τις ψυχοσωματικές λειτουργίες) θεωρείται σαν μία Καθαρή Λειτουργία της Ψυχής, που Λειτουργεί Άμεσα σαν Ψυχή (κι όχι μέσω της ψυχοσωματικής διανόησης) και μας φέρνει σε Επικοινωνία με την Υπερβατική Πηγή, το Υπερβατικό Θείο... Η «Αποδέσμευση» από τις ψυχοσωματικές λειτουργίες και την ψυχοσωματική ζωή που συνιστά την «Απάρνηση του κόσμου», αποτελεί, παρ' όλα αυτά μία επιφανειακή πνευματική εμπειρία. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο η «Απάρνηση» των ψυχοδυναμικών ορμών που μας ωθούν στον κόσμο, που συνιστά την «Απάθεια» αποτελεί μία βαθύτερη αλλά όχι ουσιαστική πνευματική εμπειρία. Σε ένα ακόμα βαθύτερο επίπεδο, στα Εσώψυχα, η απαλλαγή του νου από κάθε δραστηριότητα που συνιστά την «Κάθαρση του νου» αποτελεί τον αναγκαίο όρο γιά να Επικοινωνήσουμε με το Θείο, να Ενωθούμε με το Θεό, Η Καθαρά Προσευχή (η Νοερά Προσευχή) έχει σαν αποτέλεσμα τον «Καθαρό Νου» (τον υπερσωματικό και υπερψυχικό νου, και υπερνοητικό νου, τον Νου στην ίδια την Ουσία του, που Είναι το Πνεύμα). Το Πνεύμα (ο Καθαρός Νους) Είναι ο  «Υποστασιακός Πυρήνας» μας, κι Είναι Ουσία από την Ουσία Του... και Μέσω του Πνεύματος Επικοινωνούμε κι Ενωνόμαστε με το Πνεύμα (αφού το Πνεύμα με το Πνεύμα Γνωρίζεται)... Η «ενασχόληση» με τους ψυχοδυναμικούς μηχανισμούς και τις ψυχοσωματικές λειτουργίες ή η «χρήση» τους γίνεται γιά την «διευθέτηση» αυτών των μηχανισμών και γιά να γίνει ορθή χρήση τους (όχι να καταργηθούν ολοκληρωτικά και πριν την ώρα τους, που συμβαίνει αργά ή γρήγορα με τον θάνατο του σώματος). Η προσωρινή υπέρβασή τους έχει σαν στόχο την «Απελευθέρωση της Ψυχής» από την περιοριστική και περιορισμένη λειτουργία τους. Μόλις η Ψυχή «Απελευθερωθεί» μπορεί να χρησιμοποιεί όλες αυτές τις κατώτερες λειτουργίες υπό το Φως της Νέας Αντίληψης της Πραγματικότητας. Το σημαντικό όμως είναι η Υπερβατική Εμπειρία (η Επικοινωνία με το Υπερβατικό που Αποκαταστάθηκε) κι όχι το αν είμαστε αλλού ή εδώ (στη γη).

Η Απελευθέρωση της Ψυχής (σαν αποτέλεσμα της πνευματικής προσπάθειας, της Καθαράς Προσευχής, κλπ) μας Αποκαλύπτει όχι μόνο την «Πνευματική Υφή των Πάντων» αλλά και ότι είμαστε Πνεύμα που μπορεί να επιβιώσει σε άλλους κόσμους Φωτεινότερους και δεν είμαστε απλά μία θλιβερή ψυχοσωματική οντότητα, καταδικασμένη να υπάρχει μόνο στη γη. Η Ψυχή έχει ένα «πνευματικό σώμα» με το οποίο εκδηλώνεται στους Φωτεινούς Κόσμους κι αρχίζουμε να το ενεργοποιούμε και να το αντιλαμβανόμαστε μόλις «Απελευθερωθούμε» από το γήινο σώμα... Στους κόλπους του χριστιανισμού αυτοί που μιλούν γιά την μεταμόρφωση του κόσμου και την ανάσταση των ανθρώπων περιγράφουν το πνευματικό σώμα που έχει από την φύση της η Ψυχή σαν το αναστημένο σώμα. Το αν θα πραγματοποιηθεί ποτέ μία τέτοια «βασιλεία επι της γης» και πως, κανείς δεν γνωρίζει... Αλλά η γη σε τελευταία ανάλυση είναι τελείως ασήμαντη. Το Κέντρο της Ύπαρξης βρίσκεται στο Υπερβατικό, στον Υπερβατικό Χώρο, κι όχι στον φυσικό πλανήτη γη...

(συνέχεια)

Ψυχή και σώμα 

Η Ψυχή σαν Θεία Πνοή (Προερχόμενη από το Θείο Πνεύμα), σαν Θεϊκή Ενέργεια δηλαδή, έχει, εκδηλώνει, και λειτουργεί, με πολλές ιδιότητες, σε πολλές διαστάσεις. Πέρα από την Θεϊκή Φύση της (Διαφορετική από του Θεού, αλλά ταυτόχρονα Όμοια, Εικόνα Του) εκδηλώνεται σαν Πνευματικός Πυρήνας Ύπαρξης (στον Πνευματικό Κόσμο), σαν Νους (στον νοητικό κόσμο), σαν ενέργεια, «ψυχή», (στον ενεργειακό κόσμο), και συνδέεται με ένα υλικό σώμα (στον υλικό κόσμο) δημιουργώντας ένα ψυχοσωματικό οργανισμό, μοναδικό, μέσα στο φυσικό κόσμο... Η Ψυχή, από την στιγμή που δημιουργείται, υπάρχει κι εκδηλώνεται σε κάποιον από αυτούς τους κόσμους (σαν πνευματική νοερή ή ψυχική, οντότητα) ή στον υλικό κόσμο... Οι Τρεις Ανώτεροι Κόσμοι, Κάτω από τον Θεό, (ο πνευματικός, ο νοητικός, κι ο ψυχικός) είναι οι Τρεις Ουρανοί, στους Οποίους αναφέρονται πολλοί «πατέρες»...

Στους κόλπους του Χριστιανισμού (που δεν πρέπει, σαν «πμευματικό κίνημα», να τον «ταυτίζουμε» με κάποια «εκκλησία»), «γνωστικοί κύκλοι», ο Ωριγένης, και πολλοί άλλοι μυστικοί, μιλούσαν (ακολουθώντας την «ελληνική σκέψη») γιά μία «κατάβαση» της Ψυχής στον υλικό κόσμο, και μία «ανάβαση» (ανύψωση, ανάσταση, κλπ) στις σφαίρες της ύπαρξης, στους ουρανούς, μέχρι το Θεό... Στον «Αγιογραφικό Συμβολισμό», η «δημιουργία του ανθρώπου» αναφέρεται όχι στην «δημιουργία της Ψυχής», που έτσι κι αλλιώς Είναι Θεία Πνοή, Αιώνια, Προερχόμενη από το Αιώνιο, αλλά μόνο στην «ενσάρκωση της Ψυχής», στο «χτίσιμο» του ψυχοσωματικού οργανισμού, όπου η Θεία Πνοή εμφυσάται σε μία «υλική οργάνωση» και γίνεται έτσι ψυχή ζώσα (στον φυσικό κόσμο)... Κάποιοι, ακολουθώντας τον «ιουδαϊκό στοχασμό» (κι ερμηνεύοντας τελείως επιφανειακά την «παράδοση») ορίζουν (στους κόλπους του χριστιανισμού) τον άνθρωπο όχι σαν Ψυχή που «κατέρχεται» στον κόσμο (σύμφωνα με την «ελληνική σκέψη») αλλά σαν την συγκεκριμένη ψυχοσωματική ένωση, στην οποία αν «χαθεί» ένα από τα δύο «συνθετικά» δεν υπάρχει πιά άνθρωπος... Αυτή η γραμμή σκέψης οδηγεί στην άποψη ότι η Ψυχή «δημιουργείται» την στιγμή που αρχίζει να «υπάρχει» το σώμα (την στιγμή της σύλληψης από τους γονείς), ενώ όταν επέρχεται ο θάνατος η Ψυχή μένει «μετέωρη» χωρίς υλικό φορέα, σε κατάσταση «καταστολής», μέχρι να υπάρξει (με την «ανάσταση» του σώματος) ξανά φορέας ζωής... Αυτή η ερμηνεία, που ξεκινάει από μία λάθος βάση, από μία παρερμηνεία (των «ιουδαϊκών» όρων «ρούαχ», «νεσαμά» και «νέφες»), διαψεύδεται από την «πνευματική εμπειρία» και την «πείρα της ζωής» και δεν είναι καν «λογική». Πρόκειται απλά γιά μία ερμηνεία κι όχι γιά την απόλυτη αλήθεια ή γιά την Πραγματικότητα, όσο κι αν οι «αμόρφωτοι» υποστηρικτές της επικαλούνται, μόνοι τους, την «θεοπνευστία» τους. Τα πράγματα ευτυχώς (λέμε εμείς) ή δυστυχώς (γι' αυτούς) δεν συμβαίνουν έτσι... Στην πραγματικότητα ακόμα κι ο «ιουδαϊκός μυστικισμός» (που εκφράζεται μέσα στην «Παράδοση», και ιδιαίτερα στην «Καμπαλλιστική Παράδοση») όχι μόνο αντιλαμβάνεται την Ψυχή («Ρούαχ», Πνεύμα)) σαν κάτι Αιώνιο κι Ανεξάρτητο από το υλικό σώμα και την ένωση με το σώμα, σαν ένα παροδικό φαινόμενο, αλλά ταυτόχρονα την «διακρίνει» από την νοητική ψυχή («νεσαμά»), και την ζωική ψυχή («νέφες»), και μιλά με σαφήνεια γιά την «κάθοδο» και «άνοδο» της Ψυχής στους κόσμους...

Σε τελευταία ανάλυση (όπως σε κάθε φιλοσοφική ή θρησκευτική θεώρηση) είναι καθαρά θέμα «ερμηνείας»... Αν θεωρήσουμε την Ψυχή στην Θεϊκή Φύση της, που Είναι Αιώνια, Άχρονη, Υπερβατική, Ελεύθερη, κλπ., τότε η σύνδεσή της με ένα υλικό σώμα (κι η ύπαρξη κι η εμπειρία ενός «ψυχοσωματικού οργανισμού») δεν είναι παρά ένα ασήμαντο, παροδικό, επεισόδιο στην εν γένει ύπαρξή της. Το τι σημαίνει αυτή η σύνδεση, γιατί γίνεται, και τι αποκομίζει από αυτή την εμπειρία η Ψυχή, είναι θέμα της «μυστικής εμπειρίας», του «μυστικού βιώματος», και του «θρησκευτικού στοχασμού» (που πηγάζει από το «βίωμα») να το διερευνήσει. Πάντως δεν είναι θέμα της διανόησης, ή απλά θεωρητικό θέμα... Αν πάλι θέλουμε να ορίσουμε την οντότητα μόνο σαν «ψυχοσωματικό οργανισμό», τότε εγείρονται πολλά, μεταφυσικά, θρησκευτικά, λογικά και ανθρωπολογικά ερωτήματα, που μένουν αναπάντητα ή παίρνουν λανθασμένες (και παράλογες) απαντήσεις... Κατ' επέκταση, αν η «οντότητα» είναι «ψυχοσωματικός οργανισμός», πολύ εύκολα ολισθαίνουμε στην αντίληψη ότι κι η «συνείδηση», ο ψυχονοητικός μηχανισμός και λειτουργία, μπορεί να είναι επιφαινόμενο της οργάνωσης της ύλης... Έτσι όλα είναι ύλη κι επιφαινόμενα... Με αυτή την έννοια κάθε «μεταφυσική» καταρέει. Είναι όμως έτσι; Η «πνευματική εμπειρία» χιλιάδων ανθρώπων, χιλιάδες χρόνια τώρα, το «διαψεύδει»...

Ο Θεός, η Θεϊκή Πραγματικότητα, ο Υπερβατικός Κόσμος στο Σύνολό του, Είναι Μία Ζωντανή Πραγματικότητα που Υπάρχει και Λειτουργεί κι Επηρεάζει Βαθιά, όσους Προσεγγίζουν Αυτή την Πραγματικότητα, Φωτίζοντας τον Στοχασμό τους. Αυτή η Ζωντανή Επικοινωνία Είναι Αληθινή, και η Ζωντανή Εμπειρία πρέπει να είναι η Πηγή της Αλήθειας. Η Αλήθεια που διατυπώνεται έτσι θα πρέπει επίσης να είναι επαληθευόμενη και επαληθεύσιμη, να μην αντίκειται στους λογικούς κανόνες (που ορίζουν στο κατώτερο επίπεδο της νόησης το «Ανώτερο Αληθινό»). Η «μαρτυρία» αξιόπιστων όντων στα πλαίσια της δικής μας έρευνας μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί... Το να στηριζόμαστε σε μία παρωχημένη και στείρα «παράδοση» αποκλειστικά, μη τολμώντας να αμφισβητήσουμε κάτι ή κάποιους θεωρώντας τα σαν «ιερή παράδοση κι αλήθεια», μη τολμώντας να διαφοροποιηθούμε από θέσεις που ολοφάνερα υποστηρίχθηκαν από σκοπιμότητα (στις «δήθεν οικουμενικές συνόδους», από αμόρφωτους εκκλησιαστικούς παράγοντες) και αντίκεινται στην πνευματική εμπειρία και την πείρα ζωής «πατέρων» και «αγίων» ανθρώπων, είναι τουλάχιστον ανόητο, αν όχι κακοήθες...

Η Αλήθεια λοιπόν γιά την Ψυχή είναι ότι Έχει Θεϊκή Προέλευση (σαν Θεία Πνοή, σαν Θεία Ενέργεια), Είναι Αιώνια, Άχρονη, Έχει μία πνευματική, μιά νοητική, μία ενεργειακή διάσταση, και συνδέεται προσωρινά με ένα υλικό σώμα... Σε αυτή την σύνδεση της Ψυχής με το σώμα, όλες οι ανώτερες ιδιότητες, διαστάσεις, της Ψυχής υποβαθμίζονται σε απλές (αποδυναμωμένες) λειτουργίες. Η Ψυχή δεν χάνει τελείως την Φύση της, μπορεί να Ανυψωθεί προς τους Υπερβατικούς Κόσμους (τους Τρεις Ουρανούς και τον Θείο Παράδεισο) αλλά συνήθως απορροφιέται μέσα στην σύνδεσή της με το σώμα, στους ψυχονοητικούς (ψυχοσωματικούς) μηχανισμούς και λειτουργίες κι έτσι η «αυτογνωσία» της και η «αντίληψη της Πραγματικότητας» και του κόσμου, αλλοιώνεται. Το Πνεύμα (ο πνευματικός πυρήνας ύπαρξης) «υποβαθμίζεται» (ή «υποκαθίσταται») σε αντίληψη της ψυχοσωματικής ύπαρξης, συνειδησιακό σύμπλεγμα, «εγώ»... ο θεωρητικός νους υποβαθμίζεται σε διανοητικό μηχανισμό και διανόηση μέσα στον εγκέφαλο (με προσανατολισμό προς τον υλικό κόσμο) και η ψυχική ενέργεια υποβαθμίζεται στις κατώτερες λειτουργίες του νευρικού συστήματος... Μία τέτοια «Δεσμευμένη Ψυχή» έχει μία εικόνα γιά την Ύπαρξη και τον κόσμο όχι πλήρη κι ελεύθερη αλλά φιλτραρισμένη μέσα από τους ψυχοσωματικούς μηχανισμούς...

Σημειώσαμε κι αλλού ότι η «αγιογραφική» περιγραφή μίας ιδανικής προπτωτικής κατάστασης όπου ο άνθρωπος ήταν πλήρως συνειδητός κι επικοινωνούσε με τον Θεό και το Υπερβατικό είναι απλά ένα σύμβολο και πρέπει να χρησιμοποιείται σαν σύμβολο (γιά να εξηγήσουμε τις διάφορες καταστάσεις) κι όχι ένα πραγματικό γεγονός. Δεν υπήρξε ποτέ ιστορικά μία τέτοια κατάσταση. Ούτε «έπεσε» ο άνθρωπος με μία ηθική παρακοή. Ο άνθρωπος δεν ήταν εξ' αρχής συνειδητός κι απλά παράκουσε τον Θεό, διαχωρίστηκε συνειδητά από τον Θεό, αμάρτησε κατά του Θεού... και τώρα πρέπει να ξεπεράσει την αμαρτία μόνος του ή με την Βοήθεια του Θεού... Η «πτώση» ήταν ένα φυσικό γεγονός (κι όχι συνειδητό κι ηθικό). Ο άνθρωπος «ηρθε» στον κόσμο κι αναδύθηκε από το «προσυνειδητό χάος» κι έγινε συνειδητός, τουλάχιστον πριν 500.000 χρόνια. Ο άνθρωπος μόνο όταν βρίσκεται Ενώπιον της Αλήθειας κι επιλέγει τον δρόμο μακριά από τον Θεό, μόνο τότε, αμαρτάνει. Όχι με κάποια ηθική έννοια αλλά με την έννοια μίας λανθασμένης φυσικής επιλογής που του στερεί την δυνατότητα να υπερβεί το συνειδητό ζώο και να γίνει Φωτισμένη Ψυχή, Ελεύθερη από το σώμα και την ύλη...

Ο Ιησούς, σαν Ζωντανός Θεός, Παρών Τώρα, Εδώ, Άχρονος, αλλά και Παρεμβαίνων στον χρόνο ταυτόχρονα (σαν Ζωντανή Επικοινωνία, Θεία Κοινωνία)... Είναι ο Θεός που Μπήκε στην ιστορία και στην ύλη (ενώ ταυτόχρονα Βρίσκεται Πάντα Έξω) και πάλι Αναδύθηκε στην Αιωνιότητά Του (και «Κάθισε εκ δεξιών του Πατρός Του»)... Φανερώνοντας έτσι την Ζωντανή Αιώνια Παρουσία Του, Αποτελεί το Θείο Πρότυπο του ανθρώπου, τον Αρχέγονο, τον Θείο Άνθρωπο, που όλοι καλούμαστε να «γίνουμε».... Αν ο Ιησούς «Αίρει» την αμαρτία του κόσμου, «Αίρει» όχι κάποια προπατορική αμαρτία (που είναι απλά ένα σύμβολο, ένας μύθος), αλλά την αμαρτία της άρνησης των ανθρώπων να Τον Αντιληφθούν και να Τον Αναγνωρίσουν σαν Αιώνιο Ζωντανό Θεό, Τώρα, Εδώ, με την Υπομονή Του που Περισσεύει, με την Αγάπη Του που Είναι Απέραντη, και με το Φως Του που Διαπερνά τους Κόσμους... Ο Ιησούς Είναι ο Ζωντανός Θεός, το Πνεύμα που Είναι Παρόν σε όλους τους επουράνιους και υλικούς κόσμους. Δεν Είναι απλά Κάποιος που γεννιέται σαν άνθρωπος κάποια ιστορική στιγμή και τώρα είναι μόνο ένα μάτσο μνήμες και ιερή παράδοση, ένας «θεός απροσπέλαστος» που χρειάζεται «μεσολαβητές» γιά να «επικοινωνήσει» με τους ανθρώπους του... Τούτος ο πλανήτης ούτε μοναδικός είναι στο σύμπαν, ούτε πολύ σημαντικός. Κι αν στους γαλαξίες υπάρχουν κι άλλες μορφές ζωής κι εκεί μπορεί ο Θεός να Φανερώθηκε με ανάλογες μορφές. Οι άνθρωποι ετούτου του πλανήτη είναι πολύ ανόητοι και πολλοί εγωιστές και θέλουν να περιορίσουν τον Θεό σε μία ανθρώπινη (μόνο) μορφή... Ο Θεός Είναι Πνεύμα που Διαχέεται σε όλα τα σύμπαντα, αόρατα και ορατά και μπορεί να «Φανερωθεί» με «'Οποια Μορφή» Θέλει, κι όχι ένα μάτσο κόκαλα, όργανα και δέρμα... Έλεος πιά...

(συνέχεια)

Η Ψυχή, από την Φύση της (σαν Υπερβατική Οντότητα), Είναι «Παρουσία», χωρίς σαφή όρια. Μπορεί να Επεκταθεί Ως το Άπειρο (όταν Απελευθερώνεται από τους «κατώτερους φορείς») ή να περιοριστεί σε κάποιο φορέα... Ανάλογα με το αν η Ψυχή Διευρύνεται ή περιορίζεται αποκτά πιό «Απρόσωπο» ή πιό «προσωπικό» χαρακτήρα... Η Διεύρυνση της Ψυχής οδηγεί στην Παγκόσμια Φύση της, που είναι η Πραγματική Φύση της... Ο περιορισμός της Ψυχής οδηγεί στην «ατομικοποίηση» που πάντως έχει περιορισμένη διάρκεια... Η Διεύρυνση της Ψυχής, η Απελευθέρωση από κατώτερους φορείς και λειτουργίες και φαινόμενα, Αυξάνει το Φως μέσα της, την Ενότητα, την Αγάπη... Ο περιορισμός της Ψυχής σκοτεινιάζει το χώρο της και η συμπεριφορά της γίνεται προβληματική... Όπως κι αν έχει η Ψυχή αποτελεί ένα «χώρο ύπαρξης και λειτουργίας»...

Φως και σκοτάδι αντιμάχονται... Στην πραγματικότητα μόνο το Φως Έχει Υπόσταση. Το σκοτάδι είναι εκεί που δεν φτάνει το Φως. Το σκοτάδι (η σκιά) υποστασιοποιείται μόνο σε κατώτερες οντότητες όταν κυριαρχούνται πλήρως από αυτό (το σκοτάδι)...

Από την αρχή της ανθρώπινης ύπαρξης (της «συνειδητής παρουσίας» του ανθρώπου στον πλανήτη αυτό) το Φως Φωτίζει τον κόσμο αλλά η διείσδυσή του στο κόσμο, ο Φωτισμός του κόσμου, η υπερίσχυση του Φωτός κι η εκμηδένιση του σκοταδιού είναι «αργή»... Η σκιά τυλίγει ακόμα τον πλανήτη...

Μορφές ζωής διαφορετικές από αυτές της γης υπάρχουν αποδεδειγμένα (από την επιστήμη)... Θα ήταν ανόητο να νομίζουμε ότι εκεί δεν Φτάνει το Φως του Θεού, ότι εκεί δεν ενσαρκώθηκε ο Θεός, ή κάποιος Μεγάλος Διδάσκαλος, σαν τον Ιησού της γης, σαν τον Βούδα της γης... Επιτέλους, πρέπει να κατανοήσουμε ότι η γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος... Και πέρα από το απέραντο υλικό σύμπαν απλώνονται άλλοι «πλατύτεροι» υπερβατικοί (εσωτερικοί) κόσμοι, ουρανοί, μέχρι το Θεό...

Η Ψυχή (η «Συνείδηση του Είναι», η «συνείδηση ότι υπάρχουμε») αποτελεί μία Πύλη: Πρός τα έξω, ο χώρος που αντιλαμβανόμαστε μέσα από τις ψυχοσωματικές λειτουργίες και τις αισθήσεις, είναι απέραντος... είμαστε ένα τίποτα, στην μέση του πουθενά... Όταν στρεφόμαστε προς τα Έσω, ο Χώρος της Ψυχής απλώνεται ακόμα πιό Ευρύς, Ασύλληπτα Ευρύς, και με πολλά Κοσμικά Πεδία... Ο Εσωτερικός Κόσμος είναι ένας Κόσμος Φωτεινός σχεδόν στο σύνολό του. Ο εξωτερικός κόσμος όμως, λόγω της υλικής φύσης του, δεν επηρεάζεται άμεσα από το Φως, είναι ένας «κόσμος σκιάς»...

Η Πύλη Είναι Μία. Το Ταξίδι είναι Αιώνιο. Το ταξίδι στον Εσωτερικό Κόσμο της Ψυχής έχει συνέχεια. Το ταξίδι στον εξωτερικό κόσμο είναι κοματιαστό, χωρίς συνέχεια μνήμης. Η μετενσωμάτωση είναι μία πραγματικότητα γιατί είναι γεγονός, όχι γιατί είναι μία περισσότερο ή λιγότερο λογική θεωρία... Αν στην Ε΄ οικουμενική σύνοδο - παρωδία, του Ιουστινιανού, καταδικάστηκε ο Ωριγένης, ο Ευάγριος κι όλοι οι γνήσιοι χριστιανοί φιλόσοφοι, κι η αντίληψη γιά την «ουράνια προέλευση και προοπτική της Ψυχής», κι η μετενσωμάτωση, κλπ... αυτό ήταν μία απόφαση αμαθών ιερέων που είχαν αποδεδειγμένα κοσμικό προσανατολισμό και υλικά συμφέροντα... Επιτέλους, ο εξωτερικός, λαϊκός, εκκλησιαστικός χριστιανισμός, ούτε «όλος ο χριστιανισμός» είναι, ούτε τον Ιησού εκφράζει... αποδεικνύεται από τα «έργα» του...

Πόσο μεγάλη είναι η Ψυχή σου; Αυτό είναι το ερώτημα γιά τον καθένα (χριστιανό ή μη-χριστιανό)... Η Μεγαλοψυχία που δείχνει την Ευρύτητα της Ψυχής, η Διεύρυνση της Ψυχής πέρα από ένα μικρό ανθρώπινο εγώ, προς Ένα Θείο Πρόσωπο είναι κυριολεξία κι όχι ηθική έννοια (που δείχνει κάποιες διαβαθμίσεις υποτίθεται καλωσύνης ή κακίας...)... Αλλά σήμερα είναι εποχή που όλες οι λέξεις έχουν χάσει την σημασία τους... Θεός, Δικαιοσύνη, Ελευθερία, Ισότητα, Μεγαλοψυχία, Αγάπη, έχουν χάσει την σημασία τους...

Πόσο μεγάλη είναι η Ψυχή σου; Πόσο είναι το Φως μέσα σου; Έχεις Φως μέσα σου, ή μαύρες σκιές γεμίζουν όλο τον χώρο της Ψυχής σου, κι αμαυρώνουν κάθε δραστηριότητά σου;... Και το Φως γιά το Οποίο μιλάμε δεν είναι μία ηθική έννοια, ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΥΠΟΣΤΑΣΙΑΚΟ ΦΩΣ...

Ο άνθρωπος (σαν Ψυχή) είναι Ύπαρξη, Επίγνωση Παρουσίας, που έχει Υπερβατική Καταγωγή και Φύση, Απέραντο Βάθος "Ζωής" και Απεριόριστες Δυνατότητες Εξέλιξης... Γιά να το αντιληφθούμε όμως αυτό πρέπει να ανυψωθούμε πάνω από τις ψυχοσωματικές λειτουργίες που μας δένουν με το σώμα και τον κόσμο, πάνω από τις ψυχοδυναμικές ορμές και προσανατολισμούς, πάνω από τις ψυχονοητικές διαδικασίες,... να Αναδυθούμε στην Απεραντωσύνη της Πραγματικής Υπερβατικής Φύσης μας, στην Ελευθερία της Απεριόριστης Ύπαρξης... (Η "απάρνηση του κόσμου", η "απάθεια" και η "κάθαρση του νου" μέσω της θεωρίας, της νοεράς προσευχής, είναι οι τρεις βαθμίδες ανόδου προς την Αληθινή Οντότητα που Εδράζεται στο Θείο Λόγο... στο Θεό...)...

Όσο ο άνθρωπος περιορίζει την Ύπαρξη και την Αντίληψή του μέσα σε ψυχονοητικές διεργασίες, ψυχοδυναμικές τάσεις και ψυχοσωματικές λειτουργίες που τον παρασέρνουν έξω, στον υλικό κόσμο, έχει μία περιορισμένη (και συνεπώς εσφαλμένη) αντίληψη γιά την ύπαρξή του. Λειτουργώντας μέσα από τους περιοριστικούς όρους της ψυχονοητικής εμπειρίας και των κατώτερων βιωμάτων της ζωής, αντιλαμβάνεται τον εαυτό του αποκομένο, ξέχωρο από το "Υπόλοιπο Υπαρξιακό Περιβάλλον", δηλαδή την Θεία Ουσία στην Οποία Εδράζονται τα πάντα... Ο άνθρωπος "ταυτίζει" τον "εαυτό" του με τις ψυχονοητικές δυνάμεις, τις βαθύτερες εντυπωμένες αντιλήψεις και τάσεις, ή την ψυχοσωματική ζωή του...

Από εδώ (από αυτές τις "εμπειρίες" και αντιλήψεις) αντλεί την καταγωγή της η αντίληψη μίας "ατομικής ψυχής" που δεν είναι μία πραγματικότητα αλλά μόνο μία αντίληψη της περιορισμένης ψυχής, ένα διανοητικό κατασκεύασμα φιλοσόφων δεύτερης κατηγορίας, ένα δόγμα θεολόγων της διανόησης, που δεν αντιλαμβάνονται Βιωματικά το Θεό, αλλά μόνο διανοητικά μπορούν να συλλάβουν την Πραγματικότητα... Αλλά αυτό που αντιλαμβάνονται όλοι αυτοί δεν είναι η Πραγματικότητα αλλά μόνο η χαρτογράφηση της Πραγματικότητας μέσα από την περιορισμένη ύπαρξή τους και τις παραμορφωτικές λειτουργίες της...

Η " Ύπαρξη Καθ' Εαυτή" δεν έχει "συγκεκριμένο χαρακτήρα", αλλά άπειρες δυνατότητες εκδήλωσης μέσα σε διάφορες περιοριστικές λειτουργίες και περιορισμένες καταστάσεις. Η περιορισμένη ύπαρξη, η ατομική ύπαρξη (η "αποκομένη" από τον Θεό), κλπ., δεν είναι παρά ένα "γίγνεσθαι της ύπαρξης"μέσα σε συγκεκριμένους όρους λειτουργίας, (σαν πνεύμα στους κόλπους του Θείου Λόγου, σαν νου, σαν ψυχοενέργεια, σαν υλο-ενέργεια ή ψυχοσωματικό οργανισμό...)...

Είναι τελικά διαφορετικό πράγμα η "Ύπαρξη Καθ' Εαυτή" (η Ψυχή σαν Καθαρή Ψυχή) από το περιστασιακό "γίγνεσθαι της Ψυχής", κάπως, κάπου, κάποτε... Όλες οι ανθρώπινες ζωές (χιλιάδες ανθρώπινες ζωές ακόμα) που μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος είναι τίποτα μπροστά στην Αιώνια Ύπαρξη στους Κόλπους του Θεού...

Ο άνθρωπος, είτε το θέλει, είτε όχι, (σαν Ουσία) Ανήκει στο Είναι (του Θεού)... το γίγνεσθαι δεν είναι παρά ένα μικρό επεισόδιο στην Αιώνια Ύπαρξή του...

Η Ψυχή στην "Ουσία" της είναι ΕΙΝΑΙ, "Κατάσταση και Συνείδηση Ύπαρξης"... κι όχι κάποια Ενέργεια, Δύναμη, Άυλη Ουσία... αν και χρησιμοποιούνται καταχρηστικά αυτοί οι όροι.... Και, μολονότι, όλα τα όντα (που έχουν συνείδηση της ύπαρξής τους) έχουν "Εμπειρία του Είναι", εν τούτοις αδυνατούν να κατανοήσουν από Που Πηγάζει, Που Εδράζεται, Τι Έκταση έχει, και τι Δυνατότητες κρύβονται στο Φαινόμενο της Ύπαρξης. Αδυνατούν να διερευνήσουν σε βάθος την Ύπαρξή τους, και περιορίζονται είτε σε εξωτερικές εκδηλώσεις της, είτε σε εξωτερικά φαινόμενα... Η Ψυχή είναι περισσότερο "Συνειδητή Παρουσία", Απροσδιόριστη στο Μέγεθος και τις Ιδιότητές της... κι όχι κάτι συγκεκριμένο που μπορεί να προσδιορισθεί στη δομή του, στις εκδηλώσεις του, στις ιδιότητές του...

Με αυτή την έννοια η Ψυχή μπορεί να είναι Άπειρη αλλά μπορεί και να περιοριστεί. Μπορεί να Υπάρχει χωρίς εκδηλώσεις, αλλά μπορεί και να εκδηλώνεται σαν πνεύμα, σαν νους, σαν ενέργεια, και να εμψυχώνει την ύλη... Μπορεί να είναι Ελεύθερη από οποιοδήποτε σταθερό τρόπο λειτουργίας, αλλά μπορεί και να λειτουργεί μέσα από ένα συγκεκριμένο φορέα, "δευτερεύουσα κατασκευή και σύνολο φαινομένων"... Μπορεί, με άλλα λόγια, να έχει ένα Απόλυτο Χαρακτήρα αλλά και ένα συγκεκριμένο και περιορισμένο τρόπο εκδήλωσης, μέσα από περιοριστικούς όρους ύπαρξης και λειτουργίας...

Η Ψυχή Είναι η Ύπαρξη, η Πηγή, το Στήριγμα, και το Όριο όλων των φαινομένων (υποκειμενικών καταστάσεων και αντικειμενικών φαινομένων). Η "δημιουργία" δεν είναι μία σταθερή κατασκευή και πραγματικότητα που υπάρχει σταθερά, αλλά ένα "γίγνεσθαι της Ύπαρξης" με τους όρους του πνεύματος, της νόησης, της ενέργειας, και της υλο-ενέργειας που συγκροτεί το φυσικό σύμπαν... Κι ενώ η Ύπαρξη Μένει έξω από όλο αυτό το γίγνεσθαι, ταυτόχρονα είναι η Ύπαρξη που "ουσιώνει" αυτό το γίγνεσθαι... Έτσι η Ψυχή Είναι και Εκτός και Εντός της "δημιουργίας". Είναι και Ελεύθερη και δεσμευμένη στους περιοριστικούς παράγοντες των κατώτερων εκδηλώσεών της... Η Πλήρης Αυτογνωσία οδηγεί στην Απεραντωσύνη της Ελευθερίας... Η "συσκότιση" οδηγεί στη δέσμευση μέσα στους κόσμους και στο σύμπαν, σε μία περιορισμένη ζωή...

Η Ψυχή είναι σαν τον Ωκεανό, που όντας αυτό που είναι, μπορεί να εισχωρήσει και σε ένα μπουκάλι... Ο Ωκεανός είναι ταυτόχρονα ο Ωκεανός που περιβάλλει τα πάντα, αλλά είναι και μέσα στο μπουκάλι με τους περιοριστικούς και περιορισμένους όρους του μπουκαλιού. Εξαρτάται πως το βλέπουμε, πως το ορίζουμε... Αν Ορίζουμε την Φύση του Ωκεανού ή την περιορισμένη συμπεριφορά του μέσα στο μπουκάλι. Αλλά ο Ωκεανός μέσα στο μπουκάλι είναι ο Ίδιος ο Ωκεανός, κι όταν ξεπερνούνται οι περιοριστικοί παράγοντες του μπουκαλιού αποκαλύπτεται ο Ωκεανός στην Απεραντωσύνη του...

Έτσι όλοι οι ορισμοί που προσπαθούν να δώσουν φιλόσοφοι και θεολόγοι στο ΕΙΝΑΙ, στο Παγκόσμιο Πνεύμα, στον Κοσμικό Νου, στην Ψυχή του Κόσμου, στην Ύλη, αλλά και στην ατομική οντότητα (και την σχέση της με το Παγκόσμιο), είναι όλοι ορισμοί, όλα ισχύουν και τίποτα δεν ισχύει. Πρόκειται μόνο γιά νοητικές κατασκευές που ορίζουν τα πράγματα από την οπτική γωνία που επιλέγουμε κάθε φορά...

Με άλλα λόγια όλα ισχύουν, τίποτα δεν ισχύει. Η Πραγματικότητα Είναι Ζωντανή, Είναι Ζωή, δεν είναι αποσπασματικές εικόνες που μπορεί να έχει η ανθρώπινη σκέψη... Η Ψυχή Είναι Μία; Η ψυχή του κάθε όντος είναι η Ίδια η Ψυχή του Σύμπαντος Κόσμου; Υπάρχει ατομική ψυχή ξέχωρη από την Συμπαντική Ψυχή;... Η Εμπειρία της Ζωής δείχνει ότι μπορεί να ισχύουν όλα, άρα τίποτα δεν ισχύει κατ' αποκλειστικότητα...

Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι η Ψυχή μπορεί να εξελιχθεί... δηλαδή να Αναδυθεί από όλες τις περιορισμένες καταστάσεις σε μία πιό Διευρυμένη Αντίληψη της Ύπαρξής της. Με αυτή την έννοια μιλάμε γιά Απελευθέρωση της Ψυχής, γιά Αναζήτηση, Βαθιά μέσα μας, της Πηγής της Ύπαρξης, της Έκτασης της Ύπαρξης, της Φύσης της Ύπαρξης... Είμαστε η Ύπαρξη που στο Απόλυτο Μέγεθός Της Ονομάζουμε Απόλυτη Πραγματικότητα, Θεό, κλπ.... Προερχόμαστε Από Αυτό, Στηριζόμαστε σε Αυτό, Αναφερόμαστε σε Αυτό... κι όταν ξεπερνάμε τους περιοριστικούς όρους της γήινης ύπαρξης Αναδυόμαστε προς Αυτό το Άπειρο... Αν Ταυτίζουμε την ύπαρξή μας με Αυτή την Μεγάλη Ύπαρξη, ή αν "θεωρούμε" πραγματική την περιορισμένη ύπαρξη κι Αναδυόμαστε με την Ένωση με τον Άπειρο Θεό, στην Απεραντωσύνη της Φύσης Του... στην πραγματικότητα λίγη σημασία έχει... Τελικά όλοι οι Δρόμοι Οδηγούν στον Άπειρο Θεό, στην Πλήρη Ελευθερία της Ψυχής μέσα στο Άπειρο, στην Αιωνιότητα, και στο Χωρίς Ιδιότητες... Η Ψυχή δεν είναι ούτε ψυχοσωματική διεργασία μέσα στον εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα του γήινου σώματος, ούτε ενέργεια, ούτε νους, ούτε πνεύμα: Είναι Το Χωρίς Ιδιότητες Υπόβαθρο, που Γεννά τα πάντα, Στηρίζει τα πάντα, κι Υποδέχεται τα πάντα Μέσα Του: Όλα Οδηγούν στον Μεγάλο Πατέρα...

Ο Θεός πάνω από όλα Αποτελεί Μία Ενότητα και Μία Ενοποιητική Δύναμη αφού τα Ενώνει όλα Μέσα Του. Κι όσοι Προσέρχονται στο Θεό κι Ενώνονται Μαζί Του και γίνονται Ένα, μέσα στη Θεία Πραγματικότητα, Βιώνουν αυτή την Ενοποιητική Δράση και Δραστηριότητα και Κατάσταση... Σε μία τέτοια Κατάσταση υπάρχει Ενότητα. Στην Θεία Ζωή, στην Εν Θεώ Ζωή υπάρχει Ενότητα...

Η «Κοινωνία Με Τον Ζωντανό Θεό» (η «Αληθινή Θεία Κοινωνία») είναι δυνατή όταν ο άνθρωπος βιώσει πραγματικά αυτό που είπε ο Ιησούς όταν τον ρώτησαν γιά την μεγαλύτερη εντολή. Η απάντηση ήταν: «αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ'όλης της καρδίας σου και εξ'όλης της ψυχής σου και εξ'όλης της διανοίας σου και εξ'όλης της ισχύος σου»... Μονάχα όταν ο άνθρωπος στραφεί με όλη του την δύναμη (κι όλες τις ψυχονοητικές-ψυχοσωματικές και σωματικές δυνάμεις του) προς τον Θεό... όταν όλες οι κατώτερες ψυχονοητικές δυνάμεις προσανατολιστούν προς τον Θεό κι απορροφηθούν στον Θεό μέχρι να «εκμηδενιστούν» μέσα στην Θεία Παρουσία... όταν με όλη την ψυχή του (το ψυχοσωματικό εγώ) ο άνθρωπος στραφεί προς τον Θεό κι «αδειάσει» από κάθε «εγώ»... όταν με όλη του την καρδιά (δηλαδή με την πραγματική μεταφυσική ουσία του, που είναι ο Ίδιος ο Θεός - σαν Θεία Ενέργεια - που τον «ουσιώνει») ο άνθρωπος «ανοιχτεί» προς τον Θεό... Όταν δηλαδή ο άνθρωπος αδειάσει τελείως (σαν συνείδηση, σαν νους) από κάθε ατομικό (ψυχοσωματικό) στοιχείο και λειτουργεί σαν καθαρός νους (καθαρή ψυχή, χωρίς ναποχωρίζεται από το σώμα που διευθετείται σωστά τώρα) μπορεί να Δεχτεί τον Θεό μέσα του, σε μία Πραγματική Ζωντανή Θεία Κοινωνία (κι όχι θεωρητική ή φανταστική...)...

Αυτή η Πραγματική Ζωντανή Θεία Κοινωνία που συμβαίνει σε πραγματικό, «ζωντανό χρόνο» (έξω από τον τυπικό χρόνο, σε ένα υπερβατικό χώρο εμπειρίας...) δεν έχει καμία σχέση με την «θεία κοινωνία» (την μετάληψη «του άρτου και του οίνου») που δίνουν στις εκκλησίες. Ο Ιησούς Μιλούσε γιά Ζωντανή Μετάληψη κι όχι γιά λήψη ενός υλικού συμβόλου. Στις εξωτερικές εκκλησίες, δύο χιλιάδες χρόνια τώρα, δεν μπορούν να «ξεχωρίσουν» την Ζωντανή Πραγματικότητα, που Υφίσταται και Λειτουργεί σε Πραγματικό, Υπερβατικό, Αιώνιο, Χρόνο, και το σύμβολο, την συμβολική γλώσσα που χρησιμοποιούν οι «μύστες».

Ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στην θέωση μόνο με την Ζωντανή Μετάληψη του Ζωντανού Θεού κι όχι με μετάληψη υλικών πραγμάτων (όσο κι αν στην φαντασία κάποιων ανθρώπων αυτά τα «υλικά» μετουσιώνονται σε «σώμα και αίμα» του Θεού...)... Κανένας δεν έχει φτάσει στην θέωση με τον άρτο και τον οίνο... πολλοί όμως έχουν φτάσει με το να αγαπήσουν τον Θεό με όλη τους την Δύναμη, με το να στραφούν προς τον Θεό με όλες τους τις (ψυχονοητικές) δυνάμεις, με το να καθαρίσουν τον εαυτό τους (την ψυχή) από το (ψυχοσωματικό) εγωικό στοιχείο, με το να «ανοίξουν» την «καρδιά» τους (δηλαδή την ίδια τους την ύπαρξη, την οντολογική ουσία τους) και να Δεχτούν μέσα τους την «Θεία Παρουσία»...

Στην πραγματικότητα ο Θεός Είναι Ζωντανός και Μεταλαμβάνουν του Θεού μόνο όσοι Προσέρχονται Ζωντανά προς Αυτόν... Στις εξωτερικές εκκλησίες απλά «κοροϊδεύουν» τους «αφελείς»... Όλη η εξωτερική λατρευτική ζωή κι οι τελετουργίες κι οι εξορκισμοί είναι όλα μάταια: Ο Θεός Αγάπη Θέλει κι όχι θυσία...

Η Πραγματική Ζωντανή Κοινωνία Με Τον Θεό (η «Αληθινή Θεία Κοινωνία») μετουσιώνει τον άνθρωπο, τον μεταμορφώνει σε αληθινό αιώνιο άνθρωπο, κατ΄Εικόνα του Θεού (Πραγματική κι όχι εν-δυνάμει)... Η κάθαρση της ψυχής (ο καθαρός νους), η ανύψωση πάνω από τις κατώτερες ψυχονοητικές λειτουργίες και τον κόσμο, δεν είναι παρά μία Προϋπόθεση και μία Προετοιμασία και μία Είσοδος στην Θεία Πραγματικότητα. Αδειάζουμε τον χώρο της ψυχής από κάθε ατομικό στοιχείο, Γεμίζουμε την Ψυχή μας με την Θεία Παρουσία που μας ουσιώνει πραγματικά, συνειδητά, στον Αιώνιο Ζωντανό Χρόνο και γινόμαστε έτσι «θεοφόροι»... Η έξοδός μας προς τον Θεό, ή η Είσοδος του Θεού μέσα μας (δεν έχει σημασία πως θα το περιγράψουμε), δεν είναι μία απώλεια του προσώπου που είμασταν και μία λιγοθυμιά και μία εξαφάνιση αλλά μία «μεταμόρφωση» μία «διεύρυνση της συνείδησης» που γίνεται Θεϊκή (αφού ουσιώνεται από τον Θεό). Η καλή αυτή αλλοίωση της ύπαρξης σημαίνει μία ανύψωση, μία άνοδο, μία βελτίωση, μία διαπλάτυνση της αντίληψης και της ζωής... κι όχι μία υποχώρηση της ύπαρξης... Στην πραγματικότητα όταν Κοινωνούμε Με Τον Θεό και Γινόμαστε Ένα Μαζί Του, εμείς επωφελούμαστε αφού η Συνείδησή μας Διευρύνεται, Οξύνεται και Βαθαίνει γιά να Συμπεριλάβει το Παν... Ο Θεός μας Φωτίζει Άγνωστους Δρόμους Εξέλιξης, Πλατύτερους Ορίζοντες Ύπαρξης, Πλουσιώτερη Ζωή, που είναι Αιώνια Ζωή στους Κόλπους του Θεού... Αντίθετα, η οπισθοχώρηση στο εγώ είναι πραγματικά μία κατάπτωση κι ένας εκφυλισμός...

Η Ένωση Με Τον Θεό (σε μία Πραγματική Ζωντανή Κοινωνία Μαζί Του) Διευρύνει και Πλαταίνει την ύπαρξή μας. Το να Απορροφιόμαστε στην Θεία Πραγματικότητα, το να Βιώνουμε την Θεία Παρουσία μέσα μας (το να γινόμαστε θεοφόροι), ξεπερνώντας τα κατώτερα ατομικά στοιχεία, είναι μία Ανώτερη Εξέλιξη του Ανθρώπου που μεταμορφώνεται σε Αληθινό Αιώνιο Παγκόσμιο Άνθρωπο (κατά το Πρότυπο του Ιησού)... Όλοι οι μυστικοί πατέρες, κι ο Ιωάννης, κι ο Ωριγένης, κι ο Ευάγριος, κι ο Γρηγόριος Νύσσης, κι ο Διονύσιος, κι ο Μάξιμος, κι ο Συμεών, κι άλλοι, μίλησαν γιά την ίδια εξέλιξη προς τον Θεό Μέσα Στο Θεό (που είχε διδάξει ο Ιησούς)... Ο θεωμένος άνθρωπ[ος, ο θεοφόρος, είναι ένας Φωτισμένος, Διευρυμένος Παγκόσμιος Άνθρωπος κι όχι ένα αυτόματο, ή μία μαριονέτα του Θεού. Το Πρόσωπο (η Ύπαρξη), έχοντας ξεπεράσει τους ψυχονοητικούς περιορισμούς, το σώμα, τον κόσμο, μεταμορφώνεται στο Αληθινό Πρόσωπο του Θεού (που Ζωοποιεί όλους τους «δικούς» του). Είναι ο Ένας Θεός που Ενεργεί μέσα σε όλους τους θεωμένους ανθρώπους, έτσι που υπάρχει Ένας Ποιμήν, μία ποίμνη, και Μία Πραγματική Εσωτερική Πνευματική Ενότητα... κι όχι μία τεχνητή εξωτερική ένωση, όπως οι εξωτερικές εκκλησίες...

Ο Θεός μέσα σε όλους τους πραγματικούς πιστούς Του, που Προσέρχονται σε Αυτόν σε Μία Πραγματική Ζωντανή Κοινωνία (σε μία «Αληθινή Θεία Κοινωνία») σε ένα Ζωντανό (αλλά Αιώνιο κι Υπερβατικό) Χρόνο αποτελλεί την Ουσία της Ενότητας, την Ολοκλήρωση της Αγάπης Ως Την Ένωση... Όταν τα πολλά Ενώνονται στος Κόλπους του Ενός, με Τον Ένα Ζωντανό Θεό, τότε πραγματικά Υπάρχει η «Πολιτεία του Θεού». Αυτή η «Πολιτεία του Θεού», η Κοινότητα των Αγίων, Υπάρχει, αλλά δεν εκδηλώνεται εξωτερικά με εξωτερικές οργανώσεις, οργανισμούς, συνάξεις και λατρείες... Όσοι Εισέρχονται στην Θεία Πραγματικότητα, την Βιώνουν, αλλά είναι μάταιο να προσπαθούν να την περιγράψουν σε άλλους... Αρκεί που Βιώνουμε την Αλήθεια, αρκεί που όλα αυτά είναι Αληθινά και Συμβαίνουν... Μακάριοι όσοι Εισέρχονται στην Βασιλεία του Θεού...

Αυτή η Ζωντανή Πολιτεία του Θεού, το Βασίλειο του Θεού, είναι Ένας Χώρος Βιώματος, Ιερός κι Απαραβίαστος γιά τους βέβηλους... κι ασφαλώς δεν έχει καμία σχέση με εξωτερικές εκκλησίες κι οργανισμούς κι ανθρώπινα πράγματα... Το Βασίλειο του Θεού Είναι Εδώ, Τώρα. Η Πύλη του είναι η Συνείδηση του καθενός. Στον καθένα εναπόκειται να περάσει την Πύλη ή προς τα Έσω, προς τον Θεό, ή προς τα έξω, προς το εγώ, τον κόσμο και την ψεύτικη δύναμη της απώλειας...

..............................................................................................................................................

Τα πράγματα είναι διαφορετικά όμως γιά τους ανθρώπους που «απομακρύνονται» από τον Θεό... Όσοι ακολουθούν μία κεντρόφυγο δραστηριότητα, μακριά από τον Θεό, επικεντρώνονται στην αντίληψη μίας ατομικής ύπαρξης, ενός εγώ (με δικές του αντιλήψεις, ανάγκες, ενδιαφέροντα, συμφέροντα)...

 Ένας κόσμος από πολλά τέτοια εγώ είναι ένας κόσμος χαοτικός αφού κάθε εγώ έχει την δική του πορεία. Η προσπάθεια ενοποίησης, οργάνωσης κοινών, προσανατολισμένων, δραστηριοτήτων, (κοινωνίες, ομάδες, κοινωνική ζωή, κλπ), είτε προέρχεται από βιολογικές οργανωτικές δομές των ανθρώπινων κοινωνιών, είτε από πολιτισμική και πολιτική ανάπτυξη, παραμένει στην πραγματικότητα, και στην ουσία της, τεχνητή  και δεν μπορεί να ξεπεράσει (παρά μόνο με βίαιο τρόπο) τις χαοτικές δραστηριότητες των πολλών ανθρώπων που αποτελούν τις κοινωνικές ομάδες...Το αποτέλεσμα είναι ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες (εδώ και 500000 χρόνια που ο άνθρωπος άρχισε να ξεχωρίζει από το ζώο) ποτέ δεν αναπτύχθηκαν τόσο ώστε να είναι ειρηνικές, δίκαιες, με κοινωνική και οικονομική ισότητα... Οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι πάντα προβληματικές.

Ακόμα και κοινότητες θρησκευτικές ποτέ δεν βιώνουν το θρησκευτικό ιδανικό, την Υπερβατική Πραγματικότητα κι Ενότητα... και συνήθως, άνθρωποι εγωιστές κι ατελείς, καταστρέφουν κάθε προσπάθεια Ενοποίησης των όντων, στους Κόλπους Μίας Ανώτερης Πραγματικότητας... Ακόμα και σε μικρές θρησκευτικές κοινότητες (μοναστήρια όλων των θρησκειών) δεν πραγματοποιείται ποτέ το ιδανικό της Ιδανικής Πολιτείας του Θεού... είναι πάντα ανθρώπινες κοινότητες, ενώσεις πολλών εγώ, που πάντα δημιουργούν πρόβλημα με την χαώδη και χαοτική συμπεριφορά τους...

Ο Θεός Είναι Μία Πραγματικότητα, όχι επειδή το είπαν κάποιοι, αλλά επειδή μπορεί οποιοσδήποτε να Τον Προσεγγίσει και να Βιώσει την Θεία Πραγματικότητά Του... και πολλοί το έκαναν... Κάτι λοιπόν που μπορεί οποιοσδήποτε (αν το θέλει) να Βιώσει, Είναι Αυταπόδεικτο, κι είναι σχεδόν περιττό να προσπαθούμε να το αποδείξουμε. Μόνο οι επαγγελματίες διανοούμενοι και θεολόγοι κι αυτοί που αγαπούν τα λόγια ασχολούνται να αποδείξουν τον Θεό... Όσο γιά εκείνους που προσπαθούν να εμηνεύσουν την «μυστική εμπειρία» βάσει των δικών τους (περιορισμένων) δυνατοτήτων ή σαν επιφαινόμενο της εγκεφαλικής λειτουργίας (στα σύγχρονα αγγλικά πανεπιστήμια)... αυτό που «περιγράφουν» είναι η δική τους «ερμηνεία» όχι η Πραγματικότητα... Η πιό «πειστική» ερμηνεία είναι η Ζωή, το Βίωμα, και η «ελεγμένη» ερμηνεία του «μυστικού βιώματος»... όχι οι πανεπιστημιακές ανοησίες... Αλλά, το να θέλουν κάποιοι, χωρίς να έχουν «Εμπειρία», να  «ερμηνεύσουν» αυτή την «Εμπειρία», αυτό, είναι το λιγότερο αντιεπιστημονικό...

Γιά να Προσεγγίσει ο άνθρωπος τον Θεό θα πρέπει να το κάνει με τους «όρους» της Πραγματικότητας, της Ζωής... κι όχι με τους «όρους» της δικής του «σκέψης», της δικής του «ερμηνείας»... Ο άνθρωπος πρέπει να ανυψωθεί πάνω από το εγώ, εγκαταλείποντας όλες τις κατώτερες δραστηριότητες της νόησης και περιφρονώντας τα «αγαθά» του κόσμου... Η «πνευματική εξύψωση»  σημαίνει ότι η Συνείδηση αποσύρεται από τις κατώτερες λειτουργίες, Λειτουργεί σαν Καθαρή Συνείδηση, αυτοδύναμα, εξωδιανοητικά, και μεταφερόμαστε στον υπερβατικό χώρο (στον οποίο Εδράζεται η φαινομενική πραγματικότητα)... Το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι το κάνουν δεν σημαίνει ότι είναι πιό ευλογημένοι ή πιό σοφοί, ή πιό τυχεροί... Απλά το κάνουν. Ούτε επειδή κάποιοι άνθρωποι ανυψωνονται Ως την Θεία Πραγματικότητα, πάνω από τον «θόρυβο του κόσμου» και τις «ασχολίες των ανθρώπων» σημαίνει ότι αποκλείουν τους άλλους ανθρώπους να κάνουν το ίδιο. Πως θα μπορούσαν άλλωστε να το κάνουν; Ούτε έχει την ανάγκη κάποιος άνθρωπος έναν άλλο άνθρωπο γιά να Φτάσει Ως τον Θεό, γιατί κάθε άνθρωπος Επικοινωνεί (όταν το θέλει) Άμεσα με τον Θεό... Ο Θεός Είναι Εδώ... Είναι Ελεύθερη η Προσέγγισή Του... Κανείς δεν μπορεί να χειραγωγήσει τον Ζωντανό Θεό... και τέλος αυτή η Προσέγγιση είναι «δωρεάν» γιατί είναι «Δωρεά» του Θεού... Δεν χρειάζεται ούτε προσπάθεια, ούτε κόπος, ούτε να ξοδέψεις κάτι γιά να Βρεις τον Θεό. Είναι καθαρά θέμα επιλογής.

Αν λοιπόν κάποιοι άνθρωποι δεν θέλουν να βρουν τον Θεό, αν θέλουν να «οχυρώνονται» στο εγώ τους, τα ενδιαφέροντά τους, τα συμφέροντά τους, δεν είναι γιατί τους αναγκάζει κάποιος αλλά γιατί το θέλουν.

Κάθε ένας είναι απόλυτα ελεύθερος να διαλέξει τον Δρόμο που θέλει να ακολουθήσει. Ούτε τίθεται από κανέναν ηθικό δίλημα, ηθική επιλογή... Οποιαδήποτε όμως επιλογή έχει τις δικές της συνέπειες... Διαλέγοντας τον Θεό χάνεις τον κόσμο, χάνεις την «αρπαγή», την «χειραγώγηση» και την «χρήση» του κόσμου... απλά «χαίρεσαι» τον κόσμο όπως είναι, χωρίς να «παρεμβαίνεις», χωρίς να τον «κακομεταχειρίζεσαι», και χωρίς να τον «αλλάζεις» (προς το κακό)... Διαλέγοντας να κατακτήσεις τον κόσμο μένεις μακριά από τον Θεό. Μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο, να κερδίσεις τον κόσμο όλο, αλλά δεν θα βρεις ποτέ τον Θεό...  Είναι δύο δρόμοι που οδηγούν σε δύο διαφορετικές Πραγματικότητες. Διαλέγεις τον ένα ή τον άλλο δρόμο. Κάθε επιλογή έχει τις δικές της συνέπειες. Αλλά είναι θέμα του καθενός να αποφασίσει. Κανένας δεν τον αναγκάζει, ούτε ο Θεός ο Ίδιος...

Ο Θεός Είναι όχι μόνο Μία Πραγματικότητα, αλλά Είναι ταυτόχρονα και το Σταθερό Υπόβαθρο κάθε αντίληψης περί Πραγματικότητας... Δεν είναι δυνατόν να θεμελιωθεί καμία αντίληψη της Πραγματικότητας (είτε βαθιά και οργανωμένη, είτε εντελώς επιφανειακή) χωρίς να αναφέρεται στο «Στοιχείο» του Είναι, της Ουσίας, της Πηγής, της Αντικειμενικής Βάσης... Το τι «Είναι» Αυτό το Σταθερό Υποβαθρο κάθε αντίληψης είναι θέμα διερεύνησης (από αυτόν που αντιλαμβάνεται την Ύπαρξη, την Πραγματικότητα)... Έτσι ο Θεός (με αυτή την έννοια) Είναι Αυταπόδεικτος ακόμα και γιά τους ηλίθιους.

Ταυτόχρονα, ο Θεός σαν Πραγματικότητα, Παραμένει Ανόθευτος, σε κάθε προσπάθεια χειραγώγησης και νόθευσής Του με το σχετικό γίγνεσθαι. Αποτελεί Ένα Ιερό Χώρο, Απαραβίαστο σε κάθε επιπόλαια ανθρώπινη δραστηριότητα... Γιά να Προσεγγίσουμε τον Θεό πρέπει να εγκαταλείψουμε την κατώτερη συνείδηση, την αντίληψη μέσω του εγώ (του εγκεφάλου). Όλες οι εγωιστικές δραστηριότητες πρέπει να σβήσουν στην Σιωπή. Μόνο στην Απόλυτη Σιγή (της εγωιστικής δραστηριότητας μέσω του εγκεφάλου και του σώματος), η Ψυχή απελευθερώνεται, λειτουργεί σαν Καθαρή Συνείδηση, στον υπερβατικό χώρο... μόνο τότε Φανερώνεται ο Θεός (σαν Αντικειμενική Πραγματικότητα στην Οποία Συμμετέχουμε, σαν Πραγματικότητα την Οποία Βιώνουμε)...

Ο άνθρωπος όμως δεν θέλει να εγκαταλείψει το εγώ (την ψυχοσωματική οντότητα που είναι, την σύνδεσή του με το σώμα και τις παρούσες συνθήκες) και να ανυψωθεί στην Καθαρή Συνείδηση (που λειτουργεί άμεσα, εξωδιανοητικά, εξωσωματικά), στην Ανώτερη Συνείδηση της Θείας Παρουσίας και να Συγχωνευθεί με Αυτή την Παρουσία, να Γίνει ένα με τον Θεό... Ο άνθρωπος νοιώθει πιό «ασφαλής» διατηρώντας την μικρή του ύπαρξη (η επιβίωση του εγώ, σαν ψυχοσωματικής οντότητας, είναι το κύριο μέλημά του, αφού ταυτίζει την Ύπαρξη με το ψυχοσωματικό εγώ και νομίζει πως η Ύπαρξη χάνεται και δεν επιβιώνει πέραν της παρούσας κατάστασης... Αλλά η Ύπαρξη, σαν Ψυχή, σαν Καθαρή Συνείδηση, είναι Κάτι περισσότερο, από την ένωσή της με ένα σώμα...)....

Έτσι ακόμα και τον Θεό, οι άνθρωποι, προσπαθούν να Τον Προσεγγίσουν με μία επιθετική εγωιστική δραστηριότητα, είτε με «πνευματική προσπάθεια», είτε με γνώσεις, είτε με τελειοποίηση του εγώ, είτε με αφιερώσεις, τελετουργίες, και με κάθε είδους ανθρώπινες δραστηριότητες... Αλλά, ευτυχώς ή δυστυχώς (γιά τους ανθρώπους), κανένας δεν μπορεί να Προσεγγίσει τον Θεό, μέσα από το εγώ και μέσα από ανθρώπινη δραστηριότητα. Ο Θεός Μένει Μακρινός, Ανόθευτος, Καθαρός, Προπάντων Παρών, και πάνω από όλα Ιερός κι Απαραβίαστος (από όσους λένε ότι Τον γνωρίζουν, τον εκπροσωπούν, ή διδάσκουν γι' Αυτόν)...

Γιά εμάς, τους ταπεινούς, υπάρχει επιτέλους Κάτι που οι άνθρωποι δεν μπορούν να «αγγίξουν» με την βρώμικη ανθρώπινη δραστηριότητα... Είτε αρνιούνται τον Θεό, είτε προσπαθούν να Τον χειραγωγήσουν και να Τον εκμεταλευτούν με θρησκείες, θρησκευτικούς  οργανισμούς, εκκλησίες, τελετουργίες,  κι άλλες παραστάσεις, προς ίδιον όφελος, «Αυτό» που αρνούνται ή νομίζουν πως χειραγωγούν είναι ένα «είδωλο» της σκέψης τους, ένας κοινωνικός θεσμός, κι όχι ο Ζωντανός Θεός, που μένει μακριά από τους βέβηλους...

Ο Ζωντανός Θεός των ταπεινών, που δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα, που δεν ζητούν τίποτα, ούτε δόξες, ούτε ανταλλάγματα, ούτε σωτηρίες, ούτε τίποτα, που θέλουν απλά να Ενωθούν με τον Θεό κι όχι να συναλλάσονται μαζί Του... Εξακολουθεί να  Μένει πάνω από όλα, Ανόθευτος και Καθαρός... Είναι ο Αληθινός, ο Ζωντανός Θεός... Τον Προσεγγίζουμε Εν Πνεύματι, χωρίς ανθρώπινη δραστηριότητα (νόηση, σκέψεις, λατρείες, τελετουργίες, πράξεις...), μέσα στην «απόλυτη σιγή της ύπαρξης», μέσα στην «έσχατη ταπείνωση» (που απαλλείφει το εγώ), μέσα στην «υπέρτατη παράδοση» στο Εσύ (Θεέ )... και δεν μας ενδιαφέρει τι κάνουν οι άνθρωποι με τους ψεύτικους θεούς τους...

Η Αλήθεια Είναι Βίωμα, πρέπει να την Βιώσουμε, δεν μπορούμε να θεωρητικολογούμε περί της Αλήθειας...

Το πρόβλημα, αν Υπάρχει Θεός, τι Είναι Θεός, τι είμαστε εμείς (οντολογικά, θεολογικά, ανθρωπολογικά), τι σχέση έχουμε με τον Θεό, πως μπορούμε να βρούμε την αλήθεια, πως μπορούμε να γίνουμε ευτυχισμένοι, πως να ζήσουμε σε ένα καλύτερο κόσμο... μολονότι εκφράζεται με πολλές ερωτήσεις, είναι βασικά ένα πρόβλημα κι έχει πάντα, μόνο μία απάντηση: Την Αλήθεια: Να ζήσουμε την Αλήθεια...

Αλλά η Αλήθεια γιά την Οποία μιλάμε εδώ, Είναι Βίωμα, όχι μία θεωρητική σύλληψη (μέσω της διανόησης)...

Το αληθινό πρόβλημα λοιπόν είμαστε εμείς, τι βιώνουμε, αν βιώνουμε την Αλήθεια, ή αν περιπλανιόμαστε στους χώρους της φαντασίας... Η Αλήθεια Είναι Βίωμα, πρέπει να την Βιώσουμε, δεν μπορούμε να θεωρητικολογούμε περί της Αλήθειας...

Αντί όμως να προσέξουμε αυτό που «κάνουμε», αυτό που βιώνουμε, τι βιώνουμε, πως το βιώνουμε... αντί να αναζητούμε, πέρα από όλες τις δραστηριότητες, στην Καρδιά του Βιώματος, την Πραγματική Ουσία μας, την Πραγματική Φύση μας, (το «κατ' εικόνα Εκείνου» που Γεμίζει τα Σύμπαντα), πραγματοποιώντας την Αληθινή Φύση μας (το «καθ' ομοίωση»), και να Ζήσουμε έτσι την Αληθινή Ζωή... εμείς νομίζουμε ότι η λύση του προβλήματος είναι μακριά από μας, κάπου έξω, σε κάποιο Θεό που φανταζόμαστε, σε πράγματα εξωτερικά που πρέπει να ανακαλύψουμε, με διαβάσματα, με έρευνες, με ερωτήσεις, με ταξίδια και περιπλανήσεις σε θρησκευτικούς χώρους, ή απλούς χώρους, με περιπλανήσεις στο δικτυο, με συζητήσεις... με ο,τιδήποτε, μας οδηγεί μακριά από το πραγματικό πρόβλημα και την λύση του προβλήματος...

Όλες οι περιπλανήσεις, μακριά από εμάς, από το πρόβλημα και την λύση του (λύση που βρίσκεται μέσα στην «κατανόηση» του προβλήματος) δεν είναι παρά παιδιάστικα καμώματα, ένα παιχνίδι... Οι ενήλικες πνευματικά Ζουν, τα παιδιά πάντα παίζουν... κι ο πλανήτης κυλάει όλο και πιό χαμηλά... μέσα στην άγνοια, στην βαρβαρότητα, στην αδικία, στην φτώχεια γιά τους πολλούς...

Αλλά, Πάνω, Ψηλά, Απλώνεται Καθαρός ο Ουρανός, Ανέγγιχτος από την ανθρώπινη ανοησία, Ιερός, Απαραβίαστος από την βαρβαρότητα... η Αληθινή Κατοικία μας... κι όσοι θέλουν να έρθουν πίσω από Εκείνον που σημάδεψε την ιστορία, βρίσκουν μέσα τους, στην καρδιά της ύπαρξής τους, την Πόρτα του Ουρανού... τον Ιησού... τον Θεό...

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει Δρόμος που να Οδηγεί στο Πραγματικό... όλοι οι δρόμοι είναι φτιαγμένοι από την σκέψη...

Ο Θεός Είναι Παντού και Πάντα... και μέσα μας, (σαν Παρουσία, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουμε). Ο Θεός Είναι πιό κοντά μας από ό,τι είμαστε εμείς στον εαυτό μας, που συνεχώς περιπλανιέται εδώ κι εκεί...

Ο «διαχωρισμός» μας από τον Θεό λοιπόν δεν είναι πραγματικός, υπάρχει μόνο στην δική μας αντίληψη. Επειδή δεν έχουμε επίγνωση της Παρουσίας του Θεού, της αληθινής φύσης μας, που είναι παρόμοια με Εκείνον (που πηγάζει, στηρίζεται κι ολοκληρώνεται σε Εκείνον), της Αιώνιας Σχέσης Μαζί Του, της Ζωοποιού Παρουσίας Του, «αντιλαμβανόμαστε» (ψευδώς) τον Θεό μακριά, απόντα, μη παρόντα μέσα σε μία αγωνιώδη αναζήτησή Του...

Αλλά επειδή αυτός ο «διαχωρισμός» δεν είναι πραγματικός, δεν συμβαίνει στο Επίπεδο της Πραγματικότητας, του Εσωτερικού Βιώματος, αλλά μόνο αντιληπτικά (είναι ζήτημα δικής μας επίγνωσης), δεν μπορεί να ξεπερασθεί με κανένα τρόπο εξωτερικό... Όπου κι αν πάμε δεν θα βρούμε τον Θεό. Ό,τι κι αν κάνουμε δεν θα βρούμε τον Θεό. Όσο κι αν Τον επικαλούμαστε ο Θεός δεν Παρουσιάζεται... Γιατί; Γιατί όλα αυτά γίνονται στον φανταστικό χώρο της σκέψης... Γιατί ενώ ο Θεός Είναι Πάντα Εδώ, μαζί μας, στην πραγματικότητα, εμείς λειτουργούμε στον χώρο της σκέψης, στο επίπεδο αυτής της εξωτερικής δραστηριότητας, κι αντιλαμβανόμαστε τον Θεό σαν μία Εικόνα (ένα είδωλο)... κι είναι αυτό το είδωλο που κυνηγάμε και προσπαθούμε να φτάσουμε... Αλλά μπορούμε να φτάσουμε ποτέ κάτι ψεύτικο; Όχι!

Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Να εγκαταλείψουμε τον χώρο του φανταστικού, της σκέψης, που παραμορφώνει την Πραγματικότητα, και να εισέλθουμε στον Ιερό Χώρο του Βιώματος, να Συναντήσουμε τον Ζωντανό Θεό, που Είναι Πάντα Εδώ, μαζί μας... Γιατί Μόνο Ένα Ζωντανό Πρόσωπο μπορεί να «Παρουσιασθεί» και μόνο με Ένα Ζωντανό Πρόσωπο μπορούμε να Επικοινωνήσουμε, και να Ενωθούμε Μαζί Του...

Η Πραγματικότητα είναι κάτι που υπάρχει. Ή την Βιώνουμε ή δεν την βιώνουμε... Αλλά όταν δεν βιώνουμε την Πραγματικότητα, φανταζόμαστε την Πραγματικότητα σαν την αντίθετη της κατάστασης που βιώνουμε και τρέχουμε πίσω από αυτό το όραμα... Μάταια... γιατί κι αυτή η σύλληψη της Πραγματικότητας είναι μία κατακευή της σκέψης... Τι κυνηγάμε λοιπόν;... Όλοι οι δρόμοι στον χώρο της σκέψης, είναι αδιέξοδοι...

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει Δρόμος που να Οδηγεί στο Πραγματικό... όλοι οι δρόμοι είναι φτιαγμένοι από την σκέψη... Μόλις εγκαταλείψουμε όλες αυτές τις μάταιες δραστηριότητες... τότε η Πραγματικότητα Αποκαλύπτεται μέσα μας...  Ο Θεός Εμφανίζεται και «Κατοικεί» μέσα μας...

Ο Θεός, η Πραγματικότητα, Είναι η Πραγματικότητα, δεν έχει αντίθετο... Μόνο στον χώρο της πλάνης η Πραγματικότητα είναι αντίθετο του ψεύτικου...

Ο Θεός Είναι στο Χώρο της Πραγματικότητας, του Βιώματος... όχι στο χώρο της σκέψης... Στον χώρο της σκέψης, των αντιθέσεων, συλλαμβάνουμε την Πραγματικότητα σαν αντίθετο του ψεύτικου...

Ο Θεός, η Πραγματικότητα, Είναι η Πραγματικότητα, δεν έχει αντίθετο... Μόνο στον χώρο της πλάνης η Πραγματικότητα είναι αντίθετο του ψεύτικου... Στον χώρο της σκέψης, όσο κι αν προσπαθείς, δεν φτάνεις ποτέ στο Πραγματικό, στο Θεό... Υπάρχει πορεία, εξέλιξη, αλλά ποτέ δεν μπορείς να περάσεις στον Χώρο του Βιώματος, της Πραγματικότητας...

Χρειάζεται να υπάρξει οριστική ρήξη με την σκέψη, να περάσουμε πέρα, στην άλλη όχθη, της Σιωπής, γιά να βρεθούμε στον Χώρο του Βιώματος... της άμεσης, χωρίς σκεπτοδιαδιαδικασία αντίληψης του «περιβάλλοντος», του εαυτού, της ζωής... Μονάχα τότε μπορούμε να Αντιληφθούμε τη Θεία Παρουσία, τη Θεία Πραγματικότητα...

Στο Τόπο του Θεού, δεν υπάρχει χρόνος... μόνο μέσα στο χώρο της πλάνης, μέσα στη σκέψη, η πορεία προς το δήθεν Πραγματικό, το είδωλο του Θεού, λειτουργεί μέσα στο χρόνο...

Το Πέρασμα στον Χώρο του Βιώματος είναι Αληθινή Δράση, Αληθινή Ζωή... αλλά η παραμονή μέσα στο χώρο της πλάνης, είναι μία εικονική δραστηριότητα, που δεν οδηγεί πουθενά... κι είναι στην πραγματικότητα αδράνεια...

Γράψε χιλιάδες βιβλία... δώσε ή άκουσε χιλιάδες διαλέξεις ή κηρύγματα περί Θεού... ψάλε όλες τις ψαλμωδίες του κόσμου... πήγαινε περιπλανήσου σε όλα τα μοναστήρια και τις σκήτες του κόσμου... κάνε όλες τις ασκητικές πειθαρχίες που έχει φανταστεί ο άνθρωπος...κι αν βρεις «κάτι» έλα πες το και σε μας, τους υπόλοιπους... στην έρημο της σκέψης, μόνο η άμμος της σκέψης υπάρχει, τίποτα άλλο από άμμος...

Στο Χώρο της Πραγματικότητας, του Βιώματος, της Γλυκιάς Παρουσίας του Θεού, υπάρχει αληθινή δράση... στο παρόν, άμεση, από στιγμή σε στιγμή... Στον χώρο της πλάνης, της σκέψης, κάθε πορεία, κάθε μετακίνηση, γίνεται στο χώρο του φανταστικού...

Ξυπνήστε αδελφοί! Στη Καρδιά του Θεού ο Ήλιος Λάμπει... Ξυπνήστε! μόνο μέσα στη σκέψη η νύχτα είναι βαθιά... Ξυπνήστε! Η Ζωή Είναι Εδώ, Τώρα, δεν είναι μέσα στα όνειρα της «νύχτας»...

Ο άνθρωπος είναι ένα «οντολογικό τίποτα» μπροστά στον Θεό, και πρέπει να «πεθάνει» (σαν εγώ), γιά να «αναστηθεί» σαν «άνθρωπος»...

Ο αληθινός εαυτός μπορεί να ορισθεί (από θεολογική άποψη) από την σχέση του με την Πηγή του Όντος, το Όντως Ον, το Πραγματικό Ον (σαν εικόνα του Όντος, κλπ...)... είτε (από ανθρωπολογική άποψη) σαν Δυναμικό Ον που μπορεί να εξελιχθεί προς Μία Ανώτερη Κατάσταση (Ένωση με τον Θεό), πέρα από την κατάσταση του συνηθισμένου ανθρώπου.

Αν θέλαμε όμως (από καθαρά οντολογική άποψη) να ορίσουμε τον αληθινό εαυτό, θα τον ορίζαμε σαν «κενό χώρο» (όσο κι αν ακούγεται παράξενο αυτό...)... Πραγματικά! Ο αληθινός εαυτός δεν μπορεί να χαρακτηριστεί από το περιεχόμενό του, από τις ιδιότητες. Ό,τι κι αν αντιλαμβανόμαστε, ό,τι κι αν κάνουμε, όποιες ιδιότητες κι αν προκύψουν... όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με τον αληθινό εαυτό, αλλά με την ιδιαίτερη αντίληψη και δραστηριότητα που εμείς κατασκευάζουμε μέσα στον χώρο της ύπαρξης, της ζωής...

Μόνο όταν όλες αυτές οι δραστηριότητες απορριφθούν, όταν ησυχάσουμε τελείως, και μείνουμε κενοί από κάθε περιεχόμενο, μόνο τότε αρχίζουμε να ζούμε. Μόνο σε αυτή την κατάσταση του «κενού» εμφανίζεται ο Θεός, μας Γεμίζει, κι αρχίζουμε να Ζούμε...

Αλλά ο άνθρωπος, συνήθως, ούτε μπορεί να καταλάβει, ούτε βιώνει εύκολα, αυτή την απόλυτη «οντολογική μηδενικότητα» που θα τον οδηγήσει σε μία Ανώτερη Πραγματικότητα, στην Αντίληψη της Θείας Παρουσίας... Ο άνθρωπος συνήθως θέλει να είναι κάτι... είτε στον κόσμο, είτε στον πνευματικό χώρο... και δεν καταλαβαίνει ότι είναι ένα «οντολογικό τίποτα» μπροστά στον Θεό, κι ότι πρέπει να «πεθάνει» (σαν εγώ), γιά να «αναστηθεί» σαν «άνθρωπος»...

Η Πραγματικότητα της Ενότητάς μας με τον Θεό, είναι η Μόνη Πραγματικότητα, το Μόνο Πραγματικό, το Μόνο Βέβαιο, πιό βέβαιο από το ότι αναπνέουμε...

Ο Θεός Είναι η Πραγματικότητα, πέρα από κάθε σκέψη, και κάθε φαντασία. Είναι το Βασίλειο της Πραγματικότητας, το Βασίλειο της Αλήθειας... κι είναι μέσα μας... αλλά δεν ξέρουμε που, ούτε πως να φτάσουμε... Είναι Ένας Τόπος Ιερός, Απαραβίαστος σε κάθε προσπάθεια... Δεν υπάρχει Δρόμος, δεν υπάρχουν οδηγοί, δεν υπάρχει τίποτα... (Ο Μόνος Δρόμος Είναι η Ίδια η Πραγματικότητα, ο Θεός... ο Μόνος Οδηγός Είναι ο Θεός... κι ο Προορισμός Είναι ο Θεός...)...

Ο Θεός Είναι Παντού, και μέσα μας. Ανάμεσα στον Θεό και σε μας δεν υπάρχει καμία απόσταση, κανένα εμπόδιο, κανένας χρόνος... Πρέπει να το Κατανοήσουμε αυτό, άμεσα, τώρα, εδώ, κι όχι μετά από κάποια προσπάθεια, μέσα από κάποια δραστηριότητα, στο τέλος κάποιας διαδικασίας...

Αυτογνωσία είναι να Κατανοήσουμε Αυτή την Αληθινή Κατάσταση της Ύπαρξής μας, κι όχι να δημιουργούμε την αντίληψη μίας ύπαρξης ξεχωριστής, μακριά από το Θεό... Εμείς με την σκέψη δημιουργούμε την απόσταση από τον Θεό, τον χρόνο, την εξέλιξη, τη σωτηρία, κι όλα αυτά... Ο Θεός μας Έχει Δεχτεί στους Κόλπους Του πριν καν το σκεφτούμε, πριν καν το ζητήσουμε... γιά τον Θεό το θέμα είναι ήδη τελειωμένο... εμείς αρνούμαστε να καταλάβουμε... και περιπλανιόμαστε στον χώρο της σκέψης, της φαντασίας...

Η Αυτογνωσία είναι το Πρώτο Βήμα προς τον Θεό... και είναι και το Τελευταίο Βήμα... Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει (από την Πλευρά του Θεού, της Πραγματικότητας) χρόνος, εξέλιξη, τίποτα... Αφού Είμαστε ήδη μέσα στην Καρδιά του Θεού, αφού η Περίσσια Αγάπη Του διαλύει όλα τα εμπόδια, εμείς τι ζητάμε; Τι ζητάμε επιτέλους; (Είμαστε σαν το μωρό που είναι στην αγγαλιά της μάνας του, και κλαίει και ζητάει την μάννα του... δεν καταλαβαίνουμε τίποτα...)...

Η Πραγματικότητα της Ενότητάς μας με τον Θεό, είναι η Μόνη Πραγματικότητα, το Μόνο Πραγματικό, το Μόνο Βέβαιο, πιό βέβαιο από το ότι αναπνέουμε... Κι η Κατανόηση, η Επίγνωση Αυτής της Βαθιάς Σχέσης, χωρίς σκέψη, χωρίς επεξεργασία, είναι η Μόνη Πύλη προς τον Θεό, η Αρχή της Ζωής, η Ζωή Εν Θεώ, το Αιώνιο Ανεξάντλητο, το Αληθινό...

Μακάριοι αυτοί που περνούν την Πύλη της Ζωής...

Οντολογία της Προσευχής / 3

Ο Θεός Είναι Ζωντανός, Αποκαλύπτεται σε Ζωντανή Επικοινωνία, ο Θεός δεν είναι σκέψη, δεν είναι αντικείμενο της σκέψης, έννοια, έννοιες αποθηκευμένες, που μπορούμε να τις διαχειριζόμαστε με τον λόγο και τις λέξεις...

'Αραγε μπορεί ο Απροσμέτρητος Θεός να χωρέσει στο εγώ; Μέσα σε μένα; Μέσα σε σένα; Μέσα στον καθένα;

Μπορεί το Άχρονο να κλειστεί μέσα στον δικό μας χρόνο ύπαρξης; Μέσα στην δική μας αντίληψη του χρόνου;

Μπορεί το Άγνωστο να Το προσεγγίσουμε μέσα από την σκέψη; Μέσα από αυτό που γνωρίζει η σκέψη; Με γνωστές ενέργειες ή αντιλήψεις; Με πειθαρχία ή κάποια άλλη δραστηριότητα;

Ο Θεός τα Ξεπερνά όλα αυτά... Πάντα Ξεφεύγει προς το Άπειρο...

Το Χωρίς Αρχή και Τέλος δεν μπορεί να περιοριστεί μέσα στα όρια της δικής μας αντίληψης.

Η Πραγματικότητα, ο Θεός, (Ό,τι κι αν Είναι), δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο επιθυμίας, να κατακτηθεί από την επιθυμία, όσο ευγενική κι αγνή κι αν είναι αυτή.

Αυτό που δεν έχει Όνομα, δεν γίνεται κατανοητό με το να του δώσουμε το όνομα Θεός. Τι θα πει Θεός; Υπάρχει Κάτι Ζωντανό πίσω από την λέξη.

Αυτό το Ζωντανό πίσω από την λέξη πρέπει να γνωρίσουμε, η λέξη είναι άχρηστη...

Ο άνθρωπος (όλοι οι άνθρωποι) νομίζει συχνά, (εσφαλμένα όμως), ότι η ύπαρξη είναι το εγώ, η διαδικασία δηλαδή που δημιουργεί την αντίληψη μίας ατομικής ύπαρξης και στην οποία αναφέρεται κάθε δευτερεύουσα αντίληψη και πληροφορία (το εγώ είναι τα «μάτια» με τα οποία βλέπουμε τον κόσμο, είναι η πόρτα προς τον κόσμο...)... Λειτουργούμε πάντα μέσα από το εγώ και νομίζουμε ότι εκεί εξαντλείται όλη μας η ύπαρξη, όλη μας η ζωή.

Αυτό είναι λάθος. Η ύπαρξη (που εκφράζεται με το «νου», την «συνείδηση») είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι μία «Δυναμική Ροή Ύπαρξης και Ζωής», που μπορεί να αναπτυχθεί, πέρα από το εγώ (που είναι απλά μία διαδικασία, μόνο ένας ιδιαίτερος τρόπος να υπάρχουμε και να ζούμε), σε μία ανώτερη μορφή ύπαρξης, ζωής...

Ο άνθρωπος είναι «εν δυνάμει Θεός». Αυτό θεμελιώνεται θεωρητικά, οντολογικά, θεολογικά, και ανθρωπολογικά, από την σχέση του ανθρώπινου όντος με την Πηγή της ύπαρξης, από την Διδασκαλία του Ιησού, από τις Υποσχέσεις του Θεού μέσα στα Κείμενα, σχέση που συνιστά το κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση, σχέση που ολοκληρώνεται στην πνευματική ανάπτυξη και στην θέωση (γιά όσους αγαπούν τις θεωρίες)... αλλά προπάντων αποδεικνύεται από την εμπειρία και την πρακτική ζωή, το βίωμα, όλων των μεγάλων, αληθινών, ερευνητών της αληθινής χριστιανικής ζωής, που βίωσαν όντως τον Θεό (την Παρουσία του Θεού) κι έφτασαν στην θέωση... Κι ο καθένας (πέρα από θεωρίες) μπορεί να ακολουθήσει τα βήματά τους (χωρίς καμία πνευματική εξάρτηση) και να βιώσει μόνος του αυτή την Αλήθεια, γιά την οποία μιλάμε...

Όσο λοιπόν ο άνθρωπος (ο καθένας μας) προσπαθεί να υπάρξει, να αντιληφθεί, να κατανοήσει, να ζήσει μέσα από το εγώ... «αυτό» που συλλαμβάνει δεν είναι παρά προβολή του εγώ και των αντιλήψεων του εγώ, μίας εικόνας, μίας κατασκευασμένη ιδέας, στην αντικειμενικότητα (στην δήθεν αντικειμενικότητα)... Ο Θεός που συλλαμβάνουμε με την σκέψη, σαν ιδέα, δεν είναι ο Θεός, είναι μία ιδέα που προβάλλεται στην κατασκευασμένη (επίσης) από την σκέψη αντικειμενικότητα ( που δεν είναι η αληθινή αντικειμενικότητα)...

Ό,τι κι αν κάνουμε, και θεωρητικές διερευνήσεις, κι ασκητικές προσπάθειες, και πειθαρχίες, και ιεροτελεστίες, και θυσίες, και πράξεις, όλα αυτά διοχετεύονται πάντα (μέσα από το εγώ) προς αυτή την εικόνα του Θεού... όχι προς τον Ζωντανό Θεό...

Κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα γίνεται από το εγώ, έχει ένα σκοπό (που θέτει το εγώ), να φτάσει κάπου το εγώ... κι ό,τι εξέλιξη κι αν υπάρξει μας κρατά πάντα εγκλωβισμένους στον χώρο της εγωιστικής δραστηριότητας και δεν οδηγεί ποτέ έξω... στον Ελεύθερο Χώρο της Ύπαρξης...

Όσο μένουμε μέσα σε αυτή την δραστηριότητα πορευόμαστε μέσα από το εγώ, με γνώσεις, μνήμες, σε αναδομήσεις των δεδομένων της σκέψης, σε νέες συνθέσεις γνώσης, νέες αντιλήψεις, που όμως εξαρτώνται από τα παλιά στοιχεία κι είναι συνέχεια του παλιού, του γνωστού, του αδιέξοδου ... που δεν μπορεί ποτέ να μας οδηγήσει στο Άγνωστο...

...Όταν κατανοήσουμε τι κάνουμε... όταν ο νους πάψει να αναζητά, όταν παραιτηθεί ολοκληρωτικά, βαθιά, και δια παντός, από κάθε προσωπική προσπάθεια να προσεγγίσει την Πραγματικότητα... Όταν αφεθεί ολοκληρωτικά και τελειωτικά στο Έλεος του Θεού, όταν από τα τρίσβαθα της ψυχής αναφωνήσουμε «Έλεος! Δεν ξέρω που να πάω, δεν ξέρω τι να κάνω... στα Χέρια Σου παραδίδω το πνεύμα μου...»... τότε μόνο Ανατέλει ο Ήλιος της Σωτηρίας...

Όταν σταματήσει όλη αυτή η μάταιη δραστηριότητα του εγώ, οι προσπάθειες του εγώ, οι σκοποί, οι πνευματικές επιδιώξεις, όλα (αυτά που είναι σκέψη)... η συνείδηση δεν βρίσκεται στο «κενό», στην ανυπαρξία (επειδή σταματά η διαδικασία εγώ), αλλά σε μία «κατάσταση αντίληψης χωρίς εγώ», στον χώρο του βιώματος, του άμεσου βιώματος, τώρα, εδώ, στον ανοιχτό χώρο της ύπαρξης, της Πραγματικότητας... Αναδύεται κι αρχίζει να λειτουργεί μία Αντίληψη που είναι Άμεση (δεν την παράγουμε εμείς, όπως την σκέψη), είναι Πηγαία (πηγάζει από μέσα μας, χωρίς να ξέρουμε από που και πως), είναι Αυθόρμητη (βγαίνει από μόνη της, δεν την προκαλούμε εμείς με κάποια ενέργεια) και πάνω από όλα είναι Ζωντανή, από στιγμή σε στιγμή, ανανεώνεται κάθε στιγμή, είναι φρέσκια κάθε στιγμή...

Αντιλαμβανόμαστε (χωρίς εγώ) να υπάρχουμε ελεύθεροι σε Όλο τον Χώρο της Ύπαρξης, παντού, χωρίς να δεσμευόμαστε πουθενά, και σε Αυτό το Χώρο συμπεριλαμβάνονται όλα... και ο φυσικός κόσμος... Είναι η Πρώτη Όψη, η Πρώτη Αντίληψη, της Θείας Πραγματικότητας, η Πρώτη Επαφή με τον Θεό... Αυτή η Ύπαρξη Είναι Απέραντη, Ανεξάντλητη, Χωρίς Όρια... την Βιώνουμε Ζωντανά, Τώρα, από στιγμή σε στιγμή, πέρα από τον γήινο χρόνο, σε Ένα Αιώνιο Τώρα... Είμαστε στο Βασίλειο της Πραγματικότητας, του Ζωντανού, Άπειρου, Παρόντα Θεού, Τώρα, από στιγμή σε στιγμή, κάθε στιγμή, πέρα από τον χρόνο...

Αλλά αυτή «Κατάσταση χωρίς εγώ» δεν είναι μία έκσταση μακριά από τον κόσμο, γιατί παράλληλα δεν χάνουμε την επαφή με την σκέψη και το σώμα... Μόνο που όλα αυτά παίρνουν περιεχόμενο από την Βίωση της Πραγματικότητας, Φωτίζονται από το Φως του Θεού...

Αυτή η Εμπειρία είναι Ζωντανή, στο Άχρονο Τώρα... Αν θέλουμε να το συλλάβουμε, να το κάνουμε μνήμη, να το εγκλωβίσουμε στην σκέψη, γιά να το αναπαράγουμε όποτε θέλουμε τότε γλιστράμε πάλι, από το Ζωντανό Βίωμα, στην σκέψη... κι είμαστε έξω από το Βασίλειο της Πραγματικότητας...

Πρέπει Τώρα, στο Τώρα, να είμαστε με τον Θεό, κάθε στιγμή, στον Χώρο του Ζωντανού Βιώματος... Δεν μπορούμε να κάνουμε τον Θεό μνήμη και να τον αποθηκεύσουμε σε ένα μπαούλο, ή μέσα σε βιβλία και βιβλιοθήκες (που είναι το ίδιο), γιά να Τον έχουμε όποτε θέλουμε... Όταν είμαστε στην Πηγή κι έχουμε Φρέσκο Νερό, είναι ανόητο να αποθηκεύουμε νερό σε μπουκάλια...

Ο Θεός Είναι Ζωντανός, Αποκαλύπτεται σε Ζωντανή Επικοινωνία, ο Θεός δεν είναι σκέψη, δεν είναι αντικείμενο της σκέψης, έννοια, έννοιες αποθηκευμένες, που μπορούμε να τις διαχειριζόμαστε με τον λόγο και τις λέξεις... όλα αυτά είναι παιδιάστικα καμώματα...

Όταν ο νους μιλά γιά την Πραγματικότητα, πρέπει να το κάνει μόνο γιά να μας υποδείξει το πέρασμα πέραν του λόγου, στον «Χώρο του Σιωπηλού Βιώματος», στον «Χώρο του Ζωντανού Βιώματος»...

Οντολογία της Προσευχής / 2

Ο Θεός δεν Πλησιάζει εγωιστές, ανόητους που νομίζουν ότι μπορούν να χειραγωγήσουν το Ιερό... Ο αληθινός άνθρωπος, που πραγματικά αντιλαμβάνεται πόσο Ιερός Είναι ο Θεός, δεν μπορεί καν να σηκώσει τα μάτια (φυσικά ή νοερά) προς τον Θεό...

Ο άνθρωπος σαν νους, σαν συνείδηση, ταυτίζεται τόσο πολύ με την δραστηριότητά του, το περιεχόμενο του νου, την αντίληψη του εαυτού μέσα από αυτή την διαδικασία, τις σκέψεις, τις αισθήσεις, το σώμα του, που δεν μπορεί να καταλάβει ότι όλα αυτά δεν είναι παρά δραστηριότητα, ένας τρόπος δράσης μόνο, κι ότι ενδεχομένως υπάρχουν κι «άλλοι» τρόποι δράσης, ζωής... (Άλλο πράγμα λοιπόν ο άνθρωπος, ο νους, η συνείδηση, κι άλλο η συγκεκριμένη δραστηριότητα κάθε φορά, σε κάθε άνθρωπο)...

Το άλλο λάθος που κάνει ο άνθρωπος, είναι να θεωρεί την εγωιστική δραστηριότητα, το εγώ, σαν αντίληψη και δράση και ζωή, σαν απόλυτο, σαν τον μοναδικό τρόπο ζωής. Αυτό όμως αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων, από την εμπειρία της ζωής, λάθος...

Υπάρχει κάποια Κατάσταση όπου ο άνθρωπος να είναι Ελεύθερος, Ολοκληρωμένος, Πλήρης, Ευτυχισμένος; Είτε στο Θεό, είτε πάνω από την μικρότητα της ύπαρξης, είτε οπουδήποτε, με κάποιο τρόπο; Μπορεί να το επιδιώξει; Να το πραγματοποιήσει;... Ό,τι κι αν κάνει ο άνθρωπος είναι πάντα μέσα στα όρια της εγωιστικής αντίληψης, είναι εγωιστική δραστηριότητα...

Ο κοσμικός εγωισμός

Όταν ο άνθρωπος στρέφεται προς τον κόσμο, να τον αντιληφθεί, να τον κατακτήσει, να τον αισθανθεί, να ζήσει, να κάνει ό,τι κάνουν οι άνθρωποι χιλιάδες χρόνια τώρα μέσα στην ιστορία, βιώνει ένο κοσμικό εγωισμό που δεν οδηγεί πουθενά... Μπορεί να κερδίσει τον κόσμο όλο, αλλά μόνο αυτό...

Ο πνευματικός εγωισμός

Όταν ο άνθρωπος στρέφεται στο Θεό, είτε αφιερώνεται στο Θεό, είτε ασχολείται με τον Θεό, είτε όλη η δραστηριότητά του είναι προς τον Θεό, αντιλήψεις, προσευχές, πράξεις, όλα... βιώνει ένα πνευματικό εγωισμό, που πάλι δεν οδηγεί πουθενά... Η μέσα από το εγώ προσέγγιση του Θεού, ό,τι κι αν λέμε, ό,τι κι αν κάνουμε, δεν είναι Προς τον Αληθινό Θεό, τον Ζωντανό Θεό, αλλά μόνο προς την αντίληψη που έχουμε γιά τον Θεό. Η αντίληψή μας που είναι μία νοητική σύλληψη δεν ταυτίζεται με τον Ζωντανό Θεό, ο Ζωντανός Θεός δεν είναι έννοια, Είναι Ζωντανό Πρόσωπο... αυτό που προσεγγίζουμε έτσι, είναι μονάχα ένα είδωλο, γιατί η νόηση δεν μπορεί να συλλάβει το Ζωντανό Πρόσωπο, αλλά κατασκευάζει ένα είδωλό Του... Κι έτσι γινόμαστε ειδωλολάτρες, χειρότεροι από τους κοσμικούς εγωιστές... Μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε, και ερημίτες, και εκπρόσωποι του Θεού, και πατριάρχες και άγιοι, κι ό,τι θέλουμε... αλλά όλα αυτά είναι στον φανταστικό χώρο της θρησκείας που έφτιαξαν οι άνθρωποι κι όχι στον Αληθινό Χώρο του Θεού, στο Ζωντανό Βασίλειο του Θεού, που είναι πέρα από την νόηση, στον Χώρο της Σιωπής (της νόησης), στον Ιερό Χώρο του Υπερβατικού...

Ο οντολογικός εγωισμός

Υπάρχει ακόμα μία προσπάθεια που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος σαν εγώ, όταν κατανοήσει ότι όλοι οι δρόμοι είναι αδιέξοδοι, να προβεί στην υπέρτατη «θυσία του εαυτού», να ταπεινώσει τον εαυτό του έως θανάτου... Πόσο υποκριτικό! Η ηθελημένη ταπείνωση δεν είναι ταπείνωση, η ηθελημένη αρετή δεν είναι αρετή (είναι υποκρισία), η ηθελημένη θυσία δεν είναι θυσία... γιατί το εγώ είναι κρυμένο πίσω από όλα αυτά. Είναι το εγώ που τα κάνει όλα αυτά, κι αυτό το εγώ έχει δαιμονικό χαρακτήρα, γιατί μιμείται το Φως, συμπεριφέρεται σαν Φως,   αλλά στο βάθος του είναι ακόμα εγώ... Δυστυχώς πολλοί αναζητητές του Θεού, παραπλανώνται εδώ, νομίζοντας ότι εξάγνισαν το εγώ... αλλά το εγώ δεν εξαγνίζεται, δεν αλλάζει τον περιορισμένο και περιοριστικό χαρακτήρα του... απλά μεταμφιέζεται σε εξαγνισμένο εγώ... Η ταπεινότητα πρέπει να είναι ειλικρινής, βαθιά, κι ολοκληρωτική... Και δεν γίνεται μέσα από το εγώ... το εγώ δεν μπορεί να εξαφανίσει το εγώ... Πρέπει να εξαφνιστεί το εγώ, απλά, φυσικά, ήσυχα, λόγω κατανόησης, γιά να υπάρξει ταπεινότητα... Όταν θέλεις να εξαφανίσεις το εγώ γιά να έρθει ο Θεός, δεν θα έρθει ποτέ... Όσο ανακατεύεις το εγώ στην πνευματική προσπάθεια, τόσο αποτυχαίνεις... Κι αλλίμονο στους εγωιστές ταπεινούς, στους δήθεν ταπεινούς... γιατί είναι πιό εγωιστές ακόμα κι από τους κοσμικούς εγωιστές και τους πνευματικούς εγωιστές... Η Αληθινή Ταπεινότητα, η χωρίς εγώ ταπεινότητα, είναι σαν το ολόφρεσκο, το ζωντανό λουλούδι, αλλά οι δήθεν ταπεινοί, είναι σαν πλαστικά λουλούδια, ούτε ζωή έχουν ούτε ομορφιά, ούτε χρησιμότητα, είναι μία θλιβερή απομίμηση... Οι αληθινοί ταπεινοί είναι ήρεμοι, «τελειωμένοι» (με κάθε έννοια), οι δήθεν ταπεινοί, είναι σε «υπερένταση», δεν ησυχάζουν ποτέ... οι αληθινοί ταπεινοί είναι σαν τους «τρελούς» της πνευματικής ερήμου που δεν νοιάζονται γιά τίποτα, οι δήθεν ταπεινοί είναι προσηλωμένοι στο ιδανικό τους, να είναι ταπεινοί, να είναι «κάτι»...

Ποιός είναι λοιπόν ο δρόμος; Ποιά είναι η Αληθινή Πράξη, η Σωστή Πράξη; Τι πρέπει να κάνουμε; Τίποτα! Καμία δική μας προσπάθεια δεν μπορεί να φέρει τον Θεό... Ο Θεός δεν Πλησιάζει εγωιστές, ανόητους που νομίζουν ότι μπορούν να χειραγωγήσουν το Ιερό... Ο αληθινός άνθρωπος, που πραγματικά αντιλαμβάνεται πόσο Ιερός Είναι ο Θεός, δεν μπορεί καν να σηκώσει τα μάτια (φυσικά ή νοερά) προς τον Θεό... Είναι σαν τους ανθρώπους της παραβολής... Ο φαρισαίος νόμιζε ότι μπορούσε να χειραγωγήσει το Ιερό, κι απευθυνόταν στον Θεό με αναίδεια... όμως ο τελώνης δεν τολμούσε καν να σηκώσει τα μάτια του να αντικρύσει το Θεό, είχε παραιτηθεί τελείως από την σωτηρία, είχε αφεθεί τελείως στην Χάρη του Θεού, ακόμα και την τελευταία του πνοή την είχε αποθέσει στο Θεό... Κι όμως... όποιος υψώνει τον εαυτό του θα τεπεινωθεί, κι όποιος ταπεινώνει πραγματικά τον εαυτό του θα υψωθεί... Ήταν ο τελώνης, στην παραβολή, που έφυγε δικαιωμένος...

Λοιπόν, τι πρέπει να κάνουμε αδελφοί; Τίποτα. Απολύτως τίποτα. Ό,τι κι αν κάνουμε θα είναι εγωιστικό...  Δεν εξαρτάται από εμάς τίποτα, απολύτως τίποτα, ό,τι κι αν κάνουμε με δικές μας δυνάμεις, θα αποτύχει... Αλλά αν δεν μπορούμε εμείς να κάνουμε τίποτα, Μπορεί ο  Θεός, ο Θεός που Είναι Ωκεανός Αγάπης... Μόνο όταν το κατανοήσουμε αυτό και παραιτηθούμε από κάθε εγωιστική δραστηριότητα, όταν νοιώσουμε ότι είμαστε σε Ιερό Έδαφος,όταν νοιώσουμε μέσα μας την Ανατριχίλα της Παρουσίας του Θεού, όταν αποστρέψουμε το πρόσωπό μας γιατί δεν είμαστε άξιοι να Τον Αντικρύσουμε, όταν νοιώσουμε Αληθινό Δέος γιά την μικρότητά μας και γιά το Μεγαλείο Του... όταν «λησμονήσουμε» τελείως τον εαυτό μας Μπροστά Του... τότε Αυτός, ο Κυρίαρχος των Κόσμων, ο Απέραντος, Ταπεινώνοντας τον Εαυτό Του ως την μικρή μας ύπαρξη... μας Αγγίζει, μας Γεμίζει, μας Μεταμορφώνει, μας Δέχεται στην Θεία Παρουσία Του, στην Θεϊκή Ζωή Του, εμας, τους ταπεινούς κι ασήμαντους... Δεν Είναι λοιπόν Αγάπη; Μόνο Αγάπη; Δεν Είναι Αληθινός Θεός, Παντοδύναμος, αφού εμάς τους ασήμαντους μας Εξυψώνει τόσο... μέχρι τον Εαυτό Του;... Μας μαθαίνει να βλέπουμε, να ζούμε, να περπατάμε, να κάνουμε το κάθε τι μέσα στο Φως Του... Μέσα στο Φως Του ξέρουμε που πάμε, δεν σκουντουφλάμε μέσα στον κόσμο...

Οντολογία της Προσευχής / 1

Αυτός που εγκαταλείπει το εγώ και Γίνεται Απεραντωσύνη, Θεός, αυτός είναι στους Κόλπους του Θεού, Γνωρίζει τον Θεό, έχει Εμπειρία του Θεού...

Ο άνθρωπος (ο κάθε άνθρωπος) βιώνει την ύπαρξη, την ζωή, μέσα από τον «εαυτό» του (το «νου» του)... Ο «εαυτός» (ο «νους») είναι ένας «χώρος» όπου εκδηλώνεται η αντίληψη της ύπαρξης, η συνείδηση του εαυτού σαν εγώ, η διανόηση, οι αισθήσεις, εμπειρίες, μνήμες... Η ισχυρότερη ενέργεια, η κυριαρχούσα λειτουργία, (κι ο καθένας το διαπιστώνει μόνος του, στον εαυτό του), είναι αυτή της αυτοσυνειδησίας, του εγώ. Αποτελεί ένα ψυχολογικό κέντρο στο οποίο γίνεται αντιληπτή η ύπαρξή μας και στο οποίο αναφέρονται όλες οι δραστηριότητες κι όλες οι πληροφορίες, κι από τον εαυτό μας, κι από τον κόσμο... Νοιώθουμε (όλοι μας, ο καθένας μας) πως είμαστε στο κέντρο του κόσμου, το κέντρο του κόσμου, και γύρω μας, προς όλες τις κατευθύνσεις, απλώνεται ο κόσμος... Ταυτόχρονα όμως, όσο λειτουργούμε έτσι, νοιώθουμε πως ο κόσμος είναι «απέναντι» κι όσο κι αν προσπαθούμε δεν μπορούμε να τον «αγγίξουμε», μένει μακριά. Έτσι αισθανόμαστε το κέντρο του κόσμου αλλά ταυτόχρονα νοιώθουμε μόνοι, απομονωμένοι μέσα στον κόσμο (κι όσο πιό πολύ δυναμώνει το εγώ, τόσο πιό απομονωμένοι νοιώθουμε)... Κι ακόμα νοιώθουμε πως ζούμε σε ένα κόσμο με παγκόσμια προβλήματα, παγκόσμια σύγχιση, βία, αδικία, φτώχεια, δυστυχία... Κι αισθανόμαστε συχνά «ξένοι» σε αυτό τον κόσμο... Κι είναι ειρωνικό! Να είμαστε το «κέντρο» του κόσμου και ταυτόχρονα να είμαστε μόνοι, ξένοι... δυστυχισμένοι συχνά, απογοητευμένοι... Μήπως δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου;

Όσο διοχετεύουμε την ενέργειά μας (το ενδιαφέρον μας, την δραστηριότητά μας) στο εγώ και γινόμαστε κι αισθανόμαστε αυτό το κέντρο του κόσμου, τόσο θα νοιώθουμε απομονωμένοι, μόνοι, ξένοι, δυστυχισμένοι... Αλλά είμαστε «εμείς» που το κάνουμε αυτό... όλο αυτό δεν είναι παρά μία λειτουργία, μία δραστηριότητα... Αλλά εμείς είμαστε κάτι πολύ περισσότερο από όλο αυτό που αντιλαμβανόμαστε, που σκεφτόμαστε, που αισθανόμαστε, που κάνουμε...

... Κι όταν θέλουμε να Ανυψωθούμε προς τον Θεό, πέρα από τις αισθήσεις (που είναι περιορισμένος χώρος), πάνω από τις σκέψεις (που είναι αδιέξοδος χώρος), θα πρέπει να εγκαταλείψουμε ακόμα κι αυτή την κίνηση που συντηρεί το εγώ... Ο αληθινός εαυτός μας δεν έχει να κάνει τίποτα με αυτά... Κι αν θέλουμε να βρούμε τον Θεό θα πρέπει να σταθούμε αληθινοί μπροστά του, πραγματικοί, τώρα, εδώ... όπως Είναι κι Αυτός Πραγματικός... Εγκαταλείποντας ακόμα και το εγώ, το ψεύτικο εγώ, το ψεύτικο κέντρο που μας απομονώνει,μας αποξενώνει, μας θλίβει, μπορούμε να σταθούμε Μπροστά Του, εμείς οι ίδιοι, καθαροί, από όλα, κι αισθήσεις, και σκέψεις, κι εγώ, τελείως καθαροί... («καθαρός νους»)...

... Μόνο όταν σβήσει το «κέντρο» νοιώθουμε να απλωνόμαστε στον χώρο της Απεραντωσύνης... Υπάρχουμε, Ζούμε σε όλη την Έκταση της Πραγματικότητας, του Θεού, χωρίς «κέντρο» (ψυχολογικό)... Απορροφιόμαστε σε Αυτή την Απεραντωσύνη, Ενωνόμαστε με Αυτή την Απεραντωσύνη, Γινόμαστε Αυτή η Απεραντωσύνη... Αλλά αυτό είναι μόνο μία Εμπειρία της Πραγματικότητας, μία Αντίληψη, μία Αίσθηση της Πραγματικότητας, δεν είναι μετουσίωση σε Πραγματικότητα, γιατί Πραγματικότητα Είναι Μόνο ο Θεός, (γι' αυτό οι πατέρες λένε ότι γινόμαστε μόνο κατά Χάριν Θεός)... Κι έτσι βιώνουμε τον Αληθινό Εαυτό Γεμάτο Θεό, Μία Απεραντωσύνη. Κι Αυτή η Απεραντωσύνη Είναι Εδώ, μέσα στο σώμα μας (επίσης)... και το σώμα γίνεται Κατοικία του Θεού (κι εξαγιάζεται κι αυτό, το ταπεινό, υλικό σώμα)...

Όσο προσπαθούμε μέσα από το κέντρο του εαυτού, του εγώ, το ψυχολογικό κέντρο του κόσμου, να αντιληφθούμε, να επεκταθούμε, να ζήσουμε... βιώνουμε πάντα το περιορισμένο, το απομονωμένο, το ξένο, το δυστυχισμένο... Μόνο όταν πάψει να υπάρχει αυτή η δραστηριότητα Αναδυόμαστε στην Απεραντωσύνη του Θεού... Πρέπει να πάψει να υπάρχει αυτή η δραστηριότητα, το εγώ, γιά να Υπάρξει ο Θεός...

Η Αληθινή Προσευχή είναι η Προσευχή που φτάνει πέρα από την σιωπή του εαυτού, του εγώ, στην Αληθινή Σιωπή που Είναι ο Θεός, στην Ηχηρή Σιωπή, στον Λόγο που Διαπερνά τα Πάντα...

Αυτή η Εμπειρία της Απεραντωσύνης δεν μπορεί να συλληφθεί από το εγώ... Πρέπει να σιωπήσει το εγώ γιά να Υπάρξει η Απεραντωσύνη του Θεού... γι' αυτό ο ευαγγελιστής είπε ότι «τον Θεό δεν τον είδε ποτέ, κανείς», κανένα εγώ... Κι αφού η Απεραντωσύνη του Θεού δεν μπορεί να συλληφθεί από το εγώ, πως μπορεί το εγώ, η σκέψη, να μιλήσει γιά τον Θεό; να θεωρητικολογήσει γιά τον Θεό; Να σωπάσει πρέπει....

Αλλά αυτός που εγκαταλείπει το εγώ και Γίνεται Απεραντωσύνη, Θεός, αυτός είναι στους Κόλπους του Θεού, Γνωρίζει τον Θεό, έχει Εμπειρία του Θεού... Γίνεται Θεός... κι ο Θεός Γνωρίζει τον Εαυτό Του... Κι όταν αυτός μιλάει γι' Αυτή την Εμπειρία, μιλά γι' αυτό που Γνωρίζει... αλλά ούτε θεωρητικολογεί, ούτε λέει πολλά γιά τον Θεό... γιατί ο Θεός Είναι Σιωπή...

Θεωρία της Προσευχής /5

Η Αληθινή Προσευχή δεν είσαι εσύ, κάτι που κάνεις εσύ, δικές σου προσπάθειες... όλα αυτά πρέπει να τα εγκαταλείψεις γιά να Προσευχηθείς Αληθινά... Η Αληθινή Προσευχή Είναι Εκείνος...

Στην Αληθινή Προσευχή ο νους είναι διαυγής, χωρίς κίνηση... Γεμίζει από την Παρουσία του Θεού...

Η Αληθινή Προσευχή είναι ο δρόμος της ζωής, της ζωής που ζούμε, της καθημερινής ζωής, μέσα στον κόσμο... Δεν είναι απομόνωση, ή απομάκρυνση από τον κόσμο... Πρέπει να είμαστε στον κόσμο αλλά να μην αναμειγνυόμαστε με τον κόσμο... να μην είμαστε εκ του κόσμου... Αυτό που αλλάζει είναι μόνο ο τρόπος που βλέπουμε, ο τρόπος που ζούμε... Βλέποντας με τα μάτια του Θεού όλα είναι ήσυχα, ειρηνικά, εκπληρωμένα...

Η Αληθινή Προσευχή δεν είναι διαδικασία... αλλά το τέλος όλων των διαδικασιών, που οδηγεί στην Σιωπή... στην σιωπή των λέξεων, στην σιωπή της σκέψης...

Σκοπός της Αληθινής Προσευχής δεν είναι να «δεις» τον Θεό, να «φτάσεις» κάπου, να «πετύχεις» κάτι... γιατί όλα αυτά είναι μέσα στα εγωιστικά ενδιαφέροντα... Όταν τα «θυσιάσεις» όλα, όταν μείνεις μόνος, φτωχός, χωρίς τίποτα... τότε θα Νοιώσεις τον Θεό να σε Πλημμυρίζει...

... Στέκεις μόνος εδώ, χωρίς να έχεις πουθενά να πας, χωρίς να έχεις τίποτα να κάνεις, τίποτα να καταφύγεις, τίποτα να σου χρησιμεύσει γιά στήριγμα, ούτε γνώσεις, ούτε πράξεις, ούτε προσευχές, ούτε η επιθυμία του Θεού... τίποτα... όλα είναι άχρηστα... Κι όταν όλα έχουν τελειώσει μέσα σου, τότε μόνο θα Νοιώσεις τον Θεό να σε Σηκώνει... πάνω από τον κόσμο, πάνω από το χρόνο... γιά να σε αφήσει πάλι Γεμάτο Θεό, στον κόσμο, να τον ατενίζεις τώρα με τα Μάτια Του...

... Μονάχα όταν όλα τελειώσουν μέσα σου, Εμφανίζεται Εκείνος... Σε Γεμίζει ολόκληρο, την σκέψη σου, τις αισθήσεις σου, τον κόσμο που αντιλαμβάνεσαι... Και καθώς σβήνουν τα όρια ανάμεσα σε σένα κι Εκείνον, γίνεσαι Ένα Μαζί Του, νοιώθεις πως Υπάρχει Μόνο Θεός... αλλά κρατάς ακόμα την «επίγνωση» ότι δεν είσαι εσύ Θεός, δεν έγινες Θεός... Ζεις Χάρις σε Εκείνον, Ζεις Εκείνον, Ζει Αυτός μέσα σου... (Αυτό, αυτή η «επίγνωση»,  είναι το τελευταίο εμπόδιο που σε «χωρίζει» από Εκείνον... αλλά αυτό το εμπόδιο μόνο Εκείνος μπορεί να το παραμερίσει...)... Αν σε αυτή την Υπέρτατη Ένωση, στην Φωτιά της Αγάπης, λιώνουν τα όρια ανάμεσα σε σένα κι Εκείνον, άν στο Φως της Γνώσης Όλα Γίνονται Ένα, μην κοροιδεύεις τον εαυτό σου... Ζεις την Αλήθεια... αλλά το Αληθινό είναι ακόμα Μακριά... Αυτό που Ζεις είναι μονάχα η Αλήθεια... Είναι ο Θεός που Ζει μέσα στο τίποτα (που ήσουν παλιά, πριν Τον Γνωρίσεις)... κι Αυτός , Μόνο Αυτός Είναι το Αληθινό... Κι εσύ; Είσαι ακόμα μες στον κόσμο, αναπνέεις τον αέρα, περπατάς στη γη... Αλλά πόσο διαφορετικά είναι όλα... όλα έχουν μεταμορφωθεί... γιατί είσαι Γεμάτος Θεό και βλέπεις με τα Μάτια Του, κι ας είσαι ακόμα στο παλιό σου σώμα...

Η Αληθινή Προσευχή δεν είναι τρόπος να φτάσεις κάπου, δεν είναι πορεία... Η Αληθινή Προσευχή είναι ο Τελικός Προορισμός... Είναι  να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου γιά να Ζήσεις στον Θεό, στην Αληθινή Κατοικία Σου... Η Αληθινή Προσευχή δεν είσαι εσύ, κάτι που κάνεις εσύ, δικές σου προσπάθειες... όλα αυτά πρέπει να τα εγκαταλείψεις γιά να Προσευχηθείς Αληθινά... Μόνο μέσα στην Σιωπή της Αληθινής Προσευχής μπορείς να Φτάσεις στο Θεό...  Να Νοιώσεις ότι Όλα Είναι Θεός... Η Αληθινή Προσευχή Είναι Εκείνος...

Θεωρία της Προσευχής /4

Στην Αληθινή Προσευχή δεν χρειάζεται προσπάθεια, δεν χρειάζεται χρόνος, δεν υπάρχει δυσκολία...

Στην Αληθινή Προσευχή απουσιάζει ο εαυτός... ο νους είναι καθαρός, σιωπηλός, κι ανοιχτός στον Ουρανό...

Όταν ο εαυτός ανακατεύεται ο νους γεμίζει σκέψεις, επιθυμίες, δραστηριότητες, και τρέχει πίσω από σκιές.

Η Πύλη γιά την Πραγματικότητα είναι στενή... τόσο στενή που δεν χωράει να περάσει όχι αίσθηση, ή σκέψη, ούτε καν η αντίληψη του εαυτού... Πρέπει να τα αφήσουμε όλα πίσω κι από την χαραμάδα να γλιστρήσουμε στο Φως...

Ακόμα και την σκέψη του Θεού, την επιθυμία να έχουμε Εμπειρία του Θεού, την επιθυμία να Γνωρίσουμε τον Θεό... πρέπει να τα αφήσουμε πίσω, γιατί συχνά οδηγούν στη μεγαλομανία ότι μπορεί ένα εγώ να Δει τον Θεό, ότι Γνωρίζει τον Θεό, και μπορεί να μιλήσει γιά τον Θεό...

Στον Θεό Οδηγεί μόνο η Σιωπή... Στο Θεό μπορεί να σε καθοδηγήσει κάποιος που Βιώνει τον Θεό, αλλά δεν μιλά γι ' Αυτόν... γιατί αυτοί που μιλούν γιά τον Θεό δεν τον Γνωρίζουν... Οι πιό σοφοί γέροντες στην έρημο της πνευματικής άσκησης ήταν αυτοί που Ζούσαν Μέσα Στο Θεό χωρίς να το γνωρίζουν, αυτοί οι "τρελοί" που όταν τους ρωτούσαν γιά τον Θεό σου έλεγαν να σωπάσεις: Ο Θεός Είναι Παντού, και το Παντού, όπου κι αν πας, είναι τόπος ιερός. Πως θορυβείς; Ησυχία... Ο Θεός Είναι Εδώ...

Μην ακούτε αδελφοί ποτέ αυτούς που λένε πολλά λόγια γιά τον Θεό, γιά την Αλήθεια, γιά την Γνώση, γιά τον δρόμο, γιά την σωτηρία... Μην ακολουθείτε αυτούς που μιλούν και συμπεριφέρονται σαν να Γνωρίζουν τον Θεό... αν Τον Γνώριζαν θα ήταν καλύτεροι, κι ο κόσμος δεν θα ήταν ορφανός...

Ο Θεός Είναι Εδώ, Τώρα, Πάντα, Ζούμε Μέσα Του, Ζει μέσα μας... κάθε εγώ, είναι μάταιος θόρυβος... Δεν χρειάζεται να βρούμε τον Θεό, δεν χρειάζεται να ψάξουμε αλλού... Μας έχει Βρει ήδη Εκείνος...

Αυτοί που αισθάνονται τον Θεό μακριά είναι γιατί δεν Τον βλέπουν... και θέλουν να σε οδηγήσουν και σένα μακριά, στο Θεό, από τον μακρινό δρόμο, μέσα από θεωρίες, σκέψεις, ασκητισμούς, πνευματικούς αγώνες, ερημικές περιπλανήσεις...

Στην Αληθινή Προσευχή δεν χρειάζεται προσπάθεια, δεν χρειάζεται χρόνος, δεν υπάρχει δυσκολία... Είναι στον τόπο της πλάνης που χρειάζεται προσπάθεια, στην έρημο της ζωής που χρειάζεται χρόνος, να φτάσεις στην όαση, στον κακοτράχαλο δρόμο της απώλειας που ματώνουν τα πόδια σου...

"Ελάτε, όσοι είστε κουρασμένοι, απογοητευμένοι, χωρίς ελπίδα, και γω θα σας αναπαύσω"... έτσι έλεγε, κάποτε, με ανθρώπινα χείλη, ο Θεός..

"Ο Δρόμος μου είναι εύκολος, το φορτίο μου ελαφρύ, δεν ζητάω τίποτα εγώ... μα εσείς αν δεν χάσετε τον εαυτό σας στον κόσμο, ποτέ δεν θα βρείτε τον αληθινό εαυτό σας στον Ουρανό"...

"Και τι είναι γιά τον άνθρωπο καλύτερο, να κερδίσει την ζωή του χάνοντας τον κόσμο... ή να χάσει την ζωή του κερδίζοντας τον κόσμο όλο"

Τα λόγια ακόμα αντηχούν στον αέρα της ιστορίας... χαϊδεύουν τα αυτιά των ανθρώπων μα δεν αγγίζουν την καρδιά τους...

Τι κρίμα! Πόση θλίψη στον Ουρανό! πόσος πόνος στη γη!

Θεωρία της Προσευχής /3

Η Πραγματικότητα Είναι Εδώ, η Παρουσία του Θεού, ο Θεός Είναι Εδώ, Πάντα Εδώ... Αλλά πρέπει εσύ να μάθεις να βλέπεις...

Ο Θεός, η Πραγματικότητα, η Θεία Πραγματικότητα Είναι Εδώ, δεν είναι κάπου αλλού... Αν δεν το βλέπεις αυτό οφείλεται στον τρόπο που βλέπεις, που κοιτάς...

Μονάχα όταν «ξεχνάς» τον εαυτό σου αντιλαμβάνεσαι την Παρουσία του Άλλου... Μονάχα μες στην Ησυχία Αναδύεται η Πραγματικότητα... Βλέπεις την Πραγματικότητα που Είναι πάντα Εδώ,  γιατί αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις...

Όσο προσπαθείς να βρεις τον Θεό, όσο ερευνάς με την σκέψη και φωνάζεις «κύριε, κύριε», όσο ψάχνεις με τις αισθήσεις... όπου κι αν πας, ότι κι αν κάνεις... είτε μπαίνεις σε εκκλησίες, είτε προσκυνάς σε ερημοκκλήσια, είτε μακριά, στην άκρη του κόσμου, ατενίζεις την θάλασσα της ζωής... δεν βρίσκεις τίποτα... Γιατί; Γιατί όλα αυτά συντηρούν τον εαυτό, τις πλάνες του, την μάταιη δραστηριότητα, τα αδιέξοδα μονοπάτια, την σπατάλη της ζωής, στο μαγγανοπήγαδο του χρόνου...

Πρέπει να αδειάσεις από τον εαυτό σου, από τις μέριμνες, τις ονειροπολήσεις, τα ταξίδια στο φανταστικό... Πρέπει να αδειάσεις από όλα αυτά, γιά να Φανερωθεί το Άλλο, το πέρα από τον εαυτό, το Πραγματικό...

Η Πραγματικότητα Είναι Εδώ, η Παρουσία του Θεού, ο Θεός, Είναι Εδώ, Πάντα... Αλλά πρέπει εσύ να μάθεις να βλέπεις... Εκεί που κοιτάς δεν υπάρχει τίποτα... Με τον τρόπο που σε έμαθαν να κοιτάς δεν βλέπεις τίποτα... Με τον τρόπο που σε έμαθαν να ζεις δεν κερδίζεις τίποτα, ακόμα κι αν κερδίσεις τον κόσμο όλο... Όταν όμως σταματήσεις να προσπαθείς σε λάθος κατεύθυνση, όταν κατανοήσεις ότι δεν υπάρχει τίποτα εκεί, όταν εγκαταλείψεις τους μάταιους τρόπους σου, κι αφήσεις την Ησυχία να απλωθεί παντού, ο νους θα φωτισθεί, ο Θεός θα Εμφανιστεί, κι ο κόσμος θα μεταμορφωθεί και θα γεμίσει Φως...

Δεν μπορείς με δικές σου προσπάθειες να Βρεις τον Θεό... Όταν προσπαθείς να προσεγγίσεις τον Θεό με ασκητικές, με πειθαρχίες, με προσευχές, με στάσεις, με τελετουργίες... κυνηγάς το όραμα της δικής σου σκέψης, μία σκιά... Ό,τι θα βρεις δεν θα είναι ο Θεός...

Όσο κ αν ψάχνεις στον χώρο του εαυτού σου, κι όσο κι αν φωνάζεις τον Θεό δεν έρχεται... Πως μπορεί να χωρέσει το Άπειρο μέσα στα όρια της αντίληψής σου;

Όλα αυτά που κινούν τον εαυτό, η επιθυμία, η αναζήτηση, η συσωρευμένη εμπειρία, γνώσεις, πράξεις, πρέπει να τελειώσουν...

Πρέπει να ανοίξεις το κλουβί του εαυτού γιά να πετάξεις λεύτερος, μακριά από τον εαυτό, σ' Εκείνον, στην Απεραντοσύνη Του, στην Αιωνιότητά Του, λεύτερος στον Ουρανό Του...

Θεωρία της Προσευχής /2

Το αληθινό πνευματικό ταξίδι είναι το Πλάταιμα της Επίγνωσης, το Άνοιγμα της Αντίληψης, που σε κάνει να Βλέπεις όλο το Βάθος της Πραγματικότητας, όλη την Έκταση της Ζωής... τον Θεό...

Πως μπορεί ο νους να πετάξει ελεύθερος στον Ουρανό του Απείρου, του Αληθινού, του Πραγματικού... όταν είναι δεμένος με αντιλήψεις, με σκέψεις, με αισθήσεις;

Πως μπορεί ο νους να Διαβεί την Πύλη του Ουρανού και να Μπει στην Θεία Πραγματικότητα, όταν τον δένουν τόσα πράγματα σε τούτο τον κόσμο, τρόποι ζωής και συνήθειες;

Πως μπορεί ο νους να απελευθερωθεί από το σώμα, να Βρει την πνευματική αιώνια φύση του, όταν χάνεται μέσα στην σωματική ζωή και σε ανούσιες δραστηριότητες;

Η Ελευθερία δεν είναι κάτι που κερδίζεται στο τέλος του «πνευματικού ταξιδιού»... Πρέπει από την αρχή να ελευθερωθείς από όλα όσα σε δένουν εδώ, να είσαι ελεύθερος γιά να μπορέσεις να ταξιδέψεις «αλλού»...

Πως μπορεί λοιπόν κάποιος να είναι ελεύθερος γιά να μπορεί να πετάξει «μέσα» στην Πραγματικότητα;  Αν δεν μπορείς εξ' αρχής και με μιάς, τώρα, εδώ, να αγνοήσεις όλα όσα ξέρεις, όσα σκέφτεσαι, όσα αγγαλιάζουν οι αισθήσεις... μπορείς να περάσεις αδιάφορος ανάμεσά τους... κι αν ούτε κι αυτό μπορείς, μπορείς να τα παραμερίσεις, ήρεμα, χωρίς βία, και να διαβείς πέρα...

Ούτε οι προσωπικοί ηρωισμοί, ούτε η πολυμάθεια, ούτε η προσωπική άσκηση, ούτε οι εξωτερικές δραστηριότητες θα σε βοηθήσουν... όσα χρόνια κι αν προσπαθήσεις...

Η Αληθινή Προσευχή είναι αυτή που πετάει στον Ουρανό της Σιωπής, που ξεφεύγει από τις λέξεις, που αποδεσμεύεται από αισθήσεις και σπάει τα δεσμά της πράξης...

Μονάχα όταν ήσυχα, τα αφήσεις όλα πίσω σου, μπορείς να δεις μπροστά, μονάχα όταν είσαι ελεύθερος μπορείς να ξεκινήσεις το «αληθινό ταξίδι της ζωής»...

Τ αληθινό πνευματικό ταξίδι αρχίζει από εδώ και σε Οδηγεί σε ένα Πλατύτερο Εδώ... Γιατί το αληθινό πνευματικό ταξίδι είναι το Πλάταιμα της Επίγνωσης, το Άνοιγμα της Αντίληψης, που σε κάνει να Βλέπεις όλο το Βάθος της Πραγματικότητας, όλη την Έκταση της Ζωής... τον Θεό... Εδώ, μέσα σου, χωρίς να μετακινηθείς, καθώς ανοίγουν οι πνευματικοί ορίζοντες, βρίσκεσαι αλλού... αλλά αυτό το αλλού, αν και «διαφορετικό», είναι ένα Πλατύτερο Εδώ...

Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος που βλέπεις, κι ο κόσμος φαίνεται διαφορετικός... Είναι ο τρόπος που βλέπεις διαφορετικός, όχι ο κόσμος... Ενωμένος με τον Θεό,  βλέπεις αληθινά, την Πραγματικότητα, μέσα από τα μάτια του Θεού... αυτό τον ίδιο κόσμο, τα ίδια πράγματα, τα ίδια γνώριμα αντικείμενα... κι είναι όλα λουσμένα στο Φως του Θεού...

Θεωρία της Προσευχής / 1

Η Συνείδηση (το πνεύμα) είναι κάτι πλατύτερο από το εγώ και μπορεί να λειτουργεί και χωρίς τους περιορισμούς του εγώ... Απελευθερωμένη από το εγώ αποκτά Επίγνωση του Θεού...

Όταν ο Ιωάννης λέει ότι «τον Θεό δεν τον είδε ποτέ κανείς», οι πιό πολλοί (θεολόγοι κλπ) νομίζουν ότι ο Ιωάννης ότι ο Θεός σαν Ουσία, σαν Κατάσταση, Είναι Απροσπέλαστος, Ακατανόητος, Άγνωστος... Αν αυτό  ήθελε να πει ο Ιωάννης γιατί δεν είπε απλά «ο Θεός Είναι...»... Αλλά ο Ιωάννης αναφερόταν όχι στον Θεό αλλά σε αυτόν που γνωρίζει ή δεν μπορεί να γνωρίζει ή να γνωρίσει τον Θεό... (...Κι Αυτός που Γνωρίζει τον Θεό Είναι Αυτός που Είναι στους Κόλπους του Θεού και αυτοί στους οποίους Εκείνος Τον Αποκαλύπτει...)... Αλλά ο άνθρωπος, σαν άνθρωπος (κι όχι μέσω του Θεού που Είναι στους Κόλπους του Θεού) πως μπορεί να Γνωρίσει τον Θεό; Μπορεί να Τον Δει; Βεβαιώνοντας ότι «τον Θεό δεν Τον Είδε ποτέ κανείς κι ούτε είναι δυνατόν να Τον Δει» ο Ιωάννης δεν αναφέρεται στην Φύση του Θεού, αλλά στον άνθρωπο, στην δράση του, στον τρόπο του...

Όταν ο άνθρωπος (σαν Συνείδηση) προσπαθεί μέσα από το εγώ να συλλάβει την Πραγματικότητα, σαν εγώ, να κατανοήσει, να σκεφτεί, να ερμηνεύσει, να αισθανθεί, να προσεγγίσει με όποιο τρόπο, στην πραγματικότητα, ενεργεί περιοριστικά, θέλοντας μέσα στον μικρό χώρο της αντίληψής του να κλείσει το Άπειρο... Ασφαλώς δεν μπορεί... Ποτέ κανένας σαν εγώ, δεν μπόρεσε να πλησιάσει τον Θεό, να Δει τον θεό, να Αισθανθεί την Παρουσία Του... Ο δρόμος αυτός είναι αδιέξοδος... Ο άνθρωπος, όσο κικείται σε αυτό τον χώρο, είναι μόνος, σε ένα κόσμο άδειο, κι ό,τι κι αν κάνει, όσες θεωρίες κι αν έχει, όσο παρελθόν κι αν συσωρεύσει, όσες πράξεις κι αν επαναλαμβάνει, ο κόσμος παραμένει άδειος...

Ο άνθρωπος πρέπει να εγκαταλείψει αυτό τον κόσμο, να παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια να κλείσει μέσα στο εγώ και την περιορισμένη δραστηριότητά του, το Άπειρο... Όταν όλες οι μάταιες προσπάθειες εγκαταλειφθούν, όταν όλες οι κινήσεις της ύπαρξης ηρεμήσουν, όταν υπάρξει αληθινή ησυχία, τότε μόνάχα, στην απόλυτη σιωπή του νου, Ανατέλλει σαν Ήλιος Φωτεινός ο Θεός, αισθανόμαστε την Παρουσία του Θεού... Αλλά δεν αισθανόμαστε σαν εγώ τον Θεό... Αισθανόμαστε, εγκαταλείποντας κάθε εγώ, τον Θεό, Μετέχοντας στην Παρουσία Του... Αυτή η αίσθηση δεν είναι εμπειρία ενός εγώ, αλλά Παρουσία του Θεού... Με άλλα λόγια, το περιεχόμενο της Συνείδησης δεν είναι μία προσωπική εμπειρία της Πραγματικότητας. Η Συνείδηση άδεια από εγώ Γεμίζει μόνο με Παρουσία του Θεού. Η υποκειμενική συνείδηση έχει εξαφανιστεί κι υπάρχει μόνο η Αντικειμενική Πραγματικότητα του Θεού... Η Συνείδηση που άδειασε από εγώ Γέμισε με Θεό... κι έτσι δεν ζούμε πιά εμείς, αλλά Ζει μέσα μας ο Θεός...

Τελικά, όταν ο Ιωάννης λέει ότι τον Θεό δεν τον Είδε ποτέ κανείς, απλά αποκλείει την περίπτωση να Δει κάποιος τον Θεό σαν εγώ, δεν αποκλείει την Εμπειρία Θεού, την θεοπτία... Όποιος είναι στους Κόλπους του Θεού, ή εισέρχεται στους Κόλπους του Θεού (εγκαταλείποντας το εγώ) ασφαλώς κι έχει Εμπειρία του Θεού, Βλέπει τον Θεό (όχι σαν εγώ που βλέπει κάτι Άλλο) και Μετέχοντας στον Θεό, γίνεται κι αυτός Θεός (κατά χάρη)...

Η Συνείδηση (το πνεύμα) είναι κάτι πλατύτερο από το εγώ και μπορεί να λειτουργεί και χωρίς τους περιορισμούς του εγώ... Απελευθερωμένη από το εγώ αποκτά Επίγνωση του Θεού... Άδεια από το εγώ Γεμίζει από Παρουσία του Θεού, μεταμορφώνεται σε νέα συνείδηση και με περιεχόμενο την Παρουσία του Θεού, Επεκτείνεται στον Άπειρο Χώρο του Θεού, Αιώνια...

Όταν περάσεις το Κατώφλι του Ουρανού δεν υπάρχει τέλος σε τίποτα... Από τον περιορισμένο χώρο του εγώ Βρίσκεσαι στον Άπειρο Χώρο του Θεού...

Θεωρία της θεοπτίας / 4

Γιά όσους Βιώνουν τον Θεό, την Παρουσία του Θεού, την Θεία Πραγματικότητα... και όντως αλλοιωμένοι οντολογικά (με την «καλή αλλοίωση»), συλλαμβάνουν και ζουν την Πραγματικότητα με τα μάτια της αιωνιότητας... σαν «Μία Ενιαία Πραγματικότητα», χωρίς διαχωριστικά (ανάμεσα στο πνευματικό και το φυσικό...)... ασφαλώς ο Θεός (που Βιώνουν) δεν χρειάζεται αποδείξεις... ούτε η Εμπειρία του Θεού, η θεοπτία (σε όποιο βάθος την βιώνουν) μπορεί να γίνει θέμα, θεολογικής ή άλλης ανάλυσης, ή ερμηνείας... ούτε αυτό που «νοιώθει» ο μυστικός, το προσωπικό βίωμα, που όμως ξεφεύγει από τα όρια του υποκειμενικού, αποκτώντας αντικειμενικό περιεχόμενο, γίνεται αντικειμενική πραγματικότητα, γίνεται η Αντικειμενική Πραγματικότητα, μπορεί να γίνει αντικείμενο συζήτησης...

Η Ζωή (κι η ζωή) είναι κάτι που βιώνουμε, όχι κάτι που σκεφτόμαστε, ή σχολιάζουμε... Κι αν αυτό που βιώνουμε επαληθεύεται διαρκώς, δεν χρειάζεται αποδείξεις... Ούτε μπορούμε, διανοητικά να αποδείξουμε σε κάποιον τι είναι Θεός, τι είναι Εμπειρία Θεού, θεοπτία, πνευματική αλοίωση, θέωση, κι όλα αυτά... Όλα αυτά είναι Βιώματα, όχι θεωρίες και λέξεις... Μιλάμε γιά Ζωή, γιά Βίωμα, γιά Μετοχή στην Πραγματικότητα... γιά μεταμόρφωση της οντότητας... γιά διευρυμένη συνείδηση που μπορεί να αντιληφθεί, να βιώσει, την Πραγματικότητα «όπως είναι», (κι όχι όπως την παρουσιάζουν οι περιοριστικές λειτουργίες της σκέψης, ή των αισθήσεων)...

Αυτό λοιπόν (το να Ζήσει), πρέπει ο καθένας να το κάνει μόνος του... Καθένας Ζει γιά λογαριασμό του...

1.      Καθένας πρέπει αυτός ο ίδιος να βγει από την σκοτεινή απομόνωση της ατομικής ύπαρξης (του εγώ, της «προσωπικής» ζωής, των «ατομικών» εμπειριών...) προς το Φως της Κοινής Ζωής Εντός του Θεού...

2.      Ένας-ένας πρέπει να σπάσουμε τα δεσμά της ατομικής ύπαρξης και να βρούμε την Ελευθερία μέσα στην Πνευματική Κοινότητα...

3.      Στον σκοτεινό κόσμο που ζουν οι άνθρωποι, καθένας είναι μόνος του (κι οι κοινωνίες των ανθρώπων και μακροσκοπικά και σε τοπικό επίπεδο, είναι ζούγκλες πραγματικές κι όχι κοινότητες δικαίου, πολιτισμένες κοινότητες...)... Στον Φωτεινό Πνευματικό Κόσμο, όλοι μαζί είναι Ένα πνεύμα, Μία Ζωή, η Θεία Ζωή...

Οι αληθινοί άνθρωποι του Θεού είναι ταπεινοί (γιατί αν δεν εξαλείψεις το εγώ-οντολογικά, κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά, ή ηθικά- δεν μπορείς να «Συναντήσεις» τον Θεό)... είναι ευτυχισμένοι (γιατί κέρδισαν την Ζωή, τα πάντα... κι απαλλάχτηκαν από όλα τα σκουπίδια του κόσμου, που οι άνθρωποι θεωρούν πολύτιμα, πλούτο, , δόξα, κυριαρχία, αγαθά, κάθε τι υλικό)... είναι ελεύθεροι σαν τα πουλιά που ταξιδεύουν στην αγγαλιά του ανέμου (γιατί ζουν πνευματικά κι ας πατούν τα πόδια τους στην γη)...

Ο Αληθινός Κόσμος του Θεού, είναι αόρατος γιά τους πολλούς ανθρώπους (γιατί δεν μπορούν να τον δουν με τα μάτια του εγώ, της σκέψης, των αισθήσεων)... είναι απλησίαστος (γιατί είναι ιερός και κάθε βέβηλος πρέπει να βγάλει τα σανδάλια της υλικότητας γιά να πατήσει το ιερό έδαφος)... είναι ειρηνικός (γιατί όποιος θέλει πραγματικά μπορεί να εισέλθει σε αυτόν τον κόσμο)...

Ο Αληθινός Κόσμος είναι Μία Ενιαία Πραγματικότητα, όπου υπάρχουν, λειτουργούν, κι εκδηλώνονται και το πνευματικό και το φυσικό, ο Αληθινός Κόσμος Είναι Ενοποιημένος... (κοματιασμένος, διαχωρισμένος, είναι μόνο στα μάτια, όσων δεν αξιώθηκαν να «Συναντήσουν» τον Θεό, και να εισέλθουν στη Θεία Πραγματικότητα...)... Ο Ουρανός κι η γη είναι ένα... Στην Βασιλεία του Θεού στη γη, όλα είναι ένα... αλλά αυτό το βιώνουν μόνο όσοι μπαίνουν στην Βασιλεία...

Ο Αληθινός Κόσμος, το Βασίλειο του Θεού στη γη, δεν είναι ένας κόσμος που πρέπει να σου περιγράψουν οι άγιοι που έχουν εισέλθει Εδώ, είναι ένας κόσμος στον οποίο είσαι προσκεκλημένος, σαν τους ανθρώπους της «παραβολής»...

Θεωρία της θεοπτίας / 3

Το ότι ο άνθρωπος μπορεί να εξελιχθεί και να μεταμορφωθεί οντολογικά (στο σύνολο της ύπαρξής του), ή στην αληθινή ουσία του (πνευματικά), και να αναγεννηθεί σε ένα «νέο άνθρωπο», είναι κάτι που (πέρα από το ότι πηγάζει από την Αυθεντία του Θεού, του Ιησού, της παράδοσης... πέρα από το ότι μπορεί να θεμελιωθεί και φιλοσοφικά, θεωρητικά...), αποδεικνύεται από την μυστική εμπειρία πολλών ανθρώπων στους κόλπους του χριστιανισμού...

1.      Ο συνηθισμένος άνθρωπος (ο παλαιός άνθρωπος, ο ψυχικός άνθρωπος) διοχετεύει την συνειδητότητά του μέσα από τις συνηθισμένες ψυχονοητικές λειτουργίες, τις αισθήσεις, το σώμα: συνιστά μία ψυχοβιλογική ύπαρξη: μία προσωπικότητα... Η έννοια της Σωτηρίας (με την πραγματική Ορθόδοξη έννοια) δεν έχει καμία σχέση με την διάσωση αυτής της ψυχοβιολογικής ύπαρξης, της συγκεκριμένης προσωπικότητας, του συγκεκριμένου ανθρώπου... Σωτηρία σημαίνει μεταμόρφωση αυτής της οντότητας... Σωτηρία σημαίνει απελευθέρωση της Συνείδησης (του πνεύματος) από την παλιά κατάσταση, την λειτουργία μέσα στο εγώ, την σκέψη, τις αντιλήψεις, τις αισθήσεις, το σώμα, τον κόσμο... Απελευθέρωση από τα δεσμά του κόσμου... προς τον Ανοιχτό Ουρανό της Αληθινής Ύπαρξης...

2.      Όταν η Συνειδητότητα ανυψώνεται, στρέφεται προς τον Θεό, που Είναι Υπεράνω (του κόσμου, της σκέψης, του εγώ) τότε η ροή των πληροφοριών από τις κατώτερες λειτουργίες κι αισθήσεις, μειώνεται... οι πληροφορίες αμβλύνονται (χωρίς να εξαλείφονται τελείως)... και εισέρχονται στον χώρο της Συνείδησης πληροφορίες από τον Πνευματικό Χώρο... Συμβαίνει δηλάδή εδώ μία πλήρης μεταστροφή της Συνειδητότητας... Δεν είναι πιά στραμένη προς τα κάτω, προς τα έξω,  προς τον εαυτό, την σκέψη, τις αισθήσεις, τον κόσμο... αλλά προς τα Άνω, προς τα Έσω, προς τον Θεό, την Παρουσία και την Δράση του Θεού... Έτσι ο άνθρωπος μεμορφώνεται σε νέο άνθρωπο, πνευματικό άνθρωπο...

3.      Ο άνθρωπος σαν οντότητα αποτελεί μία ατομικότητα: αντίληψη μίας ιδιαίτερης ύπαρξης που ορίζεται από το περιεχόμενο της συνειδητότητάς του... Αυτή η ατομικότητα όμως δεν είναι κάτι «σταθερό»... Η ατομικότητα του παλαιού ανθρώπου είναι το εγώ, η σκέψη του (κι οι αντιλήψεις του), η ζωή των αισθήσεων, το σώμα, η ζωή του στον κόσμο, το περιβάλλον... όλα αυτά... Αλλά η ατομικότητα (η αντιληψη της ιδιαίτερης ύπαρξης) του νέου ανθρώπου δεν ορίζεται από τέτοιο περιεχόμενο. Η Συνείδηση του νέου ανθρώπου γεμίζει από την Παρουσία του Θεού, Ενώνεται με Αυτή την Παρουσία, Αποκτά Πνευματικό Περιεχόμενο... Έτσι, ενώ η ατομικότητα γιά ένα συνηθισμένο άνθρωπο χαρακτηρίζεται σαν απομονωτική δραστηριότητα σε μία συγκεκριμένη ύπαρξη... η ατομικότητα γιά ένα νέο άνθρωπο σημαίνει το Άνοιγμα προς το Παγκόσμιο Πνεύμα... μία μεταβατική κατάσταση που οδηγεί από την ιδιαίτερη ύπαρξη, στην Παρουσία του Θεού, στην Παγκόσμια Ύπαρξη... Ο νέος άνθρωπος είναι λοιπόν ο άνθρωπος που Ενώνεται με τον Θεό, που γίνεται σιγά-σιγά Ένα με τον Θεό... κάθε τι ιδιαίτερο αμβλύνεται μέσα του και γίνεται όλο και πιό πολύ ο Θεός... γίνεται ο παγκόσμιος άνθρωπος, Ενώνεται σε Μία Κοινή Συνείδηση με όλους τους ανθρώπους (που συμμετέχουν στην Ίδια Κατάσταση)... και γίνεται έτσι μία ποίμνη, ένας ποιμήν, μία Ενότητα, Όλα Θεός...

4.      Η αντίληψη ενός ανθρώπου που έφτασε σε Αυτή την Κατάσταση, γιά τον κόσμο, είναι τελείως διαφορετική... η Διευρυμένη Θεία Συνείδηση που Ουσιώνει ένα τέτοιο πλάσμα, βλέπει τον κόσμο λουσμένο στο Θείο Φως... Αντιλαμβάνεται κατ' αρχήν Εντός της Θείας Παρουσίας, την ύπαρξη, τον κόσμο... κι ο κόσμος έχει άλλη όψη, άλλη ερμηνεία, τα γεγονότα άλλο νόημα... Βλέπει με τα μάτια της αιωνιότητας κι οχι με τα μάτια μίας προσωπικότητας, μέσα από αντιλήψεις, συμφέροντα, κλπ...

5.      Ασφαλώς, μία Τέτοια Κατάσταση είναι μεταβατική, κι ασφαλώς, υπάρχουν στάδια στην Εν Θεώ Ζωή, και μία διαρκής μεταμόρφωση (Πλουτισμός σε Πνεύμα και Κοινή Συνείδηση) μέχρι την Τελική Θέωση... Η θέωση, γιά να το καταλάβουν κάποιοι που δεν έχουν Εμπειρία Θεού, αλλά συλλαμβάνουν μόνο διανοητικά ή από πληροφορίες άλλων αυτά τα γεγονότα, σημαίνει ακριβώς την υπέρβαση κάθε ιδιαίτερου στοιχείου του ανθρώπου μέχρι να Ενωθεί Τελείως με τον Θεό - θέωση όπου διατηρείται κάποιο «εγώ» που επικοινωνεί με τον Θεό σαν Ένα Άλλο, δεν νοείται... αυτό είναι Κοινωνία, Μετοχή, στο Θεό, σε διάφορους βαθμούς αλλά θέωση είναι η Τελείωση της Μετοχής, σημαίνει οριστική εγκατάλειψη κάθε αντίληψης ιδιαίτερης ύπαρξης και Τέλεια Ένωση με τον Θεό... Δεν γνωρίζουμε (ή δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε δημόσια...) αν εξαφανίζονται τα όρια κτιστού-Άκτιστου, ούτε τι μπορεί να συμβαίνει μέσα στην Άπειρη Θεία Χάρη Του... Αυτό το γνωρίζουν μόνο όσοι αξιώθηκαν να Βιώσουν Αυτή την Κατάσταση και μόνο αυτοί έχουν αληθινή θεογνωσία και μόνο αυτοί μπορούν να μας πουν... Γνωρίζετε, αγαπητοί φίλοι κανέναν; Αυτοί που μιλούν σύμφωνα με «θεωρίες» (κι όχι Προσωπικό Βίωμα) και σε διανοητικό επίπεδο, λένε όχι την Αλήθεια, αλλά διανοητικές αλήθειας... Αλήθεια Είναι ο Ίδιος ο Θεός, Εμπειρία Θεού... όχι λόγια της νόησης, σκόνη στον άνεμο της πραγματικότητας...

6.      Γιά όποιον όμως έφτασε πραγματικά στην θέωση, τα όρια του Πνευματικού και του φυσικού κόσμου καταλύονται... και πνευματικές υπάρξεις και «μορφές» αναμιγνύονται με μορφές των κατώτερων κόσμων... το Αιώνιο αναμιγνύεται μέσα στην αντίληψη, την υπεραισθητή κι αισθητή μαζί αντίληψη, αυτού του ανθρώπου με τα φθαρτά, τα παροδικά... Τα πνευματικά είναι εκεί... τα άλλα περνούν και χάνονται... Άνθρωποι που έφτασαν σε αυτό το πνευματικό όραμα είναι ελάχιστοι... και σήμερα σπάνια θα βρεις κάποιον... ίσως σε κάποιο ερημητήριο στο Άγιο Όρος... ή δεν ξέρω που...

7.      Η προσδοκία μίας τελικής μεταμόρφωσης του κόσμου, όπου και τα φθαρτά θα μετουσιωθούν σε αιώνια... είναι μία πολύ μακριά προοπτική... Μόνο ο Θεός Γνωρίζει...

(συνέχεια)

Θεωρία της θεοπτίας / 2

Γιά να μπορέσει ο άνθρωπος σαν είδος να φτάσει στην αντίληψη της Παρουσίας του Θεού (όχι την διανοητική σύλληψη της έννοιας του Θεού) ασφαλώς χρειάστηκε κάποιες χιλιάδες χρόνια... Μιλάμε βέβαια γιά τον Ζωντανό Αληθινό Θεό κι όχι τον Θεό μίας διδασκαλίας... Αλλά κι ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, γιά να Προσεγγίσει τον Θεό, σαν Παρουσία, χρειάζεται μία Πορεία... Μονάχα στο τέλος της διαδικασίας αντιλαμβανόμαστε καθαρά... Έτσι, αυτό που λέμε, θα μπορούσε να γίνει άμεσα κατανοητό σε κάποιον που έχει κάνει ήδη κάποια πορεία προς την Κατανόηση του Θεού, αλλά ασφαλώς είναι άχρηστο γιά κάποιον που δεν έχει ασχοληθεί (γιά διάφορους λόγους) με το θέμα... Η έλλειψη κατανόησης της Πραγματικότητας, λοιπόν, ίσως, δεν οφείλεται στην δυσκολία του θέματος, είτε σε δική μας ανεπάρκεια, αλλά στο ότι μιλάμε μία γλώσσα που δεν καταλαβαίνει ο άλλος...

1.      Αυτός που Προσεγγίζει τον Θεό (πράγμα που όπως είπαμε προϋποθέτει ήδη μία πορεία προς τον Θεό...), έχει ήδη Κατανοήσει τον Θεό σαν την Βάση της ύπαρξης, σαν Υπερσύνολο της ύπαρξής του, που Είναι Εδώ (ακόμα κι αν δεν το αντιλαμβάνεται, στην αρχή...)... Το θεωρεί Δεδομένο λοιπόν και δεν ασχολείται νοητικά με αυτό το θέμα... Εξ' άλλου η θεωρητική αναζήτηση δεν οδηγεί ποτέ σε κανένα βίωμα παρά μόνο σε λεκτικές βεβαιώσεις ή αρνήσεις...

2.      Μετά υπάρχει μία «Διαδικασία» της Προσέγγισης του Θεού... Η Προσέγγιση μπορεί να είναι άμεση, είτε λόγω πνευματικής ποιότητας, είτε λόγω συσωρευμένης εμπειρίας, χωρίς διαδικασία, χωρίς χρόνο... μπορεί κάποιος να φτάσει, πέρα από όλες τις δραστηριότητες, στο Θεό... ώστε ολόκληρος ο χώρος της Συνείδησης να Καταλαμβάνεται από τον Θεό, ... Κατάσταση που τα αγγαλιάζει όλα, αλλά τα υποβιβάζει σε δεύτερη μοίρα...Μπορεί εξ' άλλου γιά να Προσεγγίσουμε τον Θεό να χρειάζεται η διαδικασία της Προσευχής (από το επίπεδο της πνευματικής εξέλιξης στο οποίο βρίσκεται κάποιος)... Επίσης ο χρόνος που χρειάζεται κάποιος γιά να περάσει τα διάφορα επίπεδα της Προσευχής να είναι ελάχιστος, ή να διαστέλλεται αναλόγως των συνθηκών... Μπορεί κάποιος να είναι σε αδειάληπτη Προσευχή, ή να χρειάζεται κάθε φορά να ξεκινήσει από την «αρχή»... Με άλλα λόγια, κάθε περίπτωση είναι ιδιαίτερη ... Αλλά αυτός που Βιώνει την Προσέγγιση του Θεού, είτε έτσι, είτε αλλιώς, δεν ασχολείται με τον χρόνο, αλλάμε αυτό που «νοιώθει»...

3.      Αυτός που Προσεγγίζει τον Θεό, το κάνει «μέσα» του... Στρεφόμενος προς τα Έσω (δηλαδή αποσύροντας την προσοχή από τον εξωτερικό κόσμο... κι όχι με το να αποκοπεί τελείως από τον εξωτερικό κόσμο...), και ξεπερνώντας τις υποκειμενικές δραστηριότητες, της σκέψης,  του εγώ, αναδύεται από τον βυθό της προσωπικής ύπαρξης, στην Επιφάνεια της Αντικειμενικής Πραγματικότητας του Θεού... Με άλλα λόγια όταν λέμε ότι ο Θεός Είναι μέσα μας,ότι ο Δρόμος προς τον Θεό είναι μέσα μας, ούτε περιορίζουμε τον Θεό στα όρια της ατομικής ύπαρξης, ούτε ταυτίζουμε παραλόγως τον Θεό με μία ατομική ύπαρξη... Ο Έσω Δρόμος, ο διά του υποκειμένου δρόμος, οδηγεί στην απελευθέρωση μέσα σε Μία Ανώτερη Αντικειμενική Πραγματικότητα...

4.      Αυτό που Αντιλαμβάνεται ο Προσερχόμενος στον Θεό Εσωτερικά (πνευματικά, ούτε εγωιστικά, ούτε νοητικά, ούτε εξωτερικά...), προσέρχεται με πλήρη ταπεινότητα... γιατί, αν δεν εξαλειφθεί το εγώ, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε, να περάσουμε την Πύλη του Ουρανού, να «Συναντήσουμε» τον Θεό... αλλά ταυτόχρονα, από την πλήρη ταπεινότητα, εξυψώνεται στην Πλήρη Λαμπρότητα... η Συνείδηση που ταπεινώθηκε, εξαλείφοντας το εγώ, απελευθερώνεται, διευρύνεται, κι επεκτείνεται γιά να «Συναντήσει» τον Θεό, μέσα σε μία άλλη, υπερβατική, πέρα από τον χρόνο, Πραγματικότητα... Γι' αυτό είναι γραμμένο ότι όποιος ταπεινώσει τον εαυτό του (σαν εγώ), θα υψωθεί σαν αληθινός άνθρωπος... κι όποιος εξυψώσει τον εαυτό του (σαν εγώ), θα ταπεινωθεί σαν άνθρωπος...

5.      Προσερχόμενος με πλήρη ταπεινότητα στο Θεό, απελευθερώνοντας την Συνείδηση από κάθε υποκειμενική δραστηριότητα, κάθε ατομικό στοιχείο, καθαρός «αναγεννημένος» ο άνθρωπος, Αντιλαμβάνεται (περνώντας την Πύλη του Ουρανού) ότι ο Θεός Είναι Προέκταση της ύπαρξής του (της καθαρής πλέον ύπαρξης), «Συναντά» τον Θεό μέσα του (όταν ταπεινώνεται και ξεπερνά τον εαυτό του), κι όχι κάπου έξω, σαν «κάτι άλλο»... Ο Θεός Αποκαλύπτεται σαν η Ίδια η Ουσία του, ο Αληθινός Εαυτός, η Πηγή του, ο Πατέρας του... Έτσι σε αυτή την «Συνάντηση» καταργείται κάθε διάκριση εγώ-Εσύ, κάθε αίσθηση αποξένωσης... κι αναδύεται μία «Αίσθηση Μετοχής στην Άπειρη Πραγματικότητα του Θεού»...

6.      Φτάνοντας λοιπόν κάποιος Εδώ, «Συναντώντας» τον Θεό, μέσα του και Μετέχοντας στην Θεία Παρουσία, γεννιέται πνευματικά, σαν νέος άνθρωπος, σαν νέα ύπαρξη, σαν πνευματική ύπαρξη... και το αποτέλεσμα αυτής της πνευματικής γέννησης είναι μία νέα πνευματο-υλική ύπαρξη... Ο Νέος Άνθρωπος είναι ένα πνευματο-υλικό όλο κι όχι το παλιό ψυχοβιολγικό όλο... Η νέα συνείδηση, η φωτισμένη συνείδηση, έχει αντικαταστήσει τελείως την παλιά ψυχονοητική οντότητα (το εγώ, την σκέψη, τον τρόπο αντίληψης, όλα...), κι ο άνθρωπος σαν πνευματο-υλικό όλο δεν έχει καμία σχέση με τον παλιό άνθρωπο... Είναι θεοφόρος, πνευματικός, μεταμορφωμένος... δεν είναι ψυχικός, υλικός...

7.      Αλλά τι είναι τούτη η Νέα Συνείδηση; Πόσο είναι το Βάθος της και ποιά είναι η Έκτασή της;... και μέχρι που μπορεί, η «Συνάντηση» με τον Θεό να γίνει Πλήρης Ένωση; Και πως αλλάζει η αντίληψή μας γιά την Πραγματικότητα, γιά τον κόσμο; Και ποιά είναι η νέα σχέση με το σώμα;... Υπάρχει μία ολοκληρη ζωή να μαθαίνεις... κι όσο κι αν προχωράς, πάντα ο Θεός θα Επεκτείνεται... προς το Βάθος μίας αληθινής ζωής, Ενότητας, Αγάπης, Μακαριότητας...

(συνέχεια)

Θεωρία της θεοπτίας

Κάθε τι που «είναι» αναφέρεται στο Είναι... κάθε ύπαρξη αναφέρεται στην Ύπαρξη, σε ένα γενικό δηλαδή Περιβάλλον, που δεν είναι απλά η γενική αφάιρεση (μία έννοια), αλλά το Πραγματικό Περιβάλλον στο Οποίο στηρίζεται και θεμελιώνεται η ύπαρξη, και βρίσκει το νόημα και τον προορισμό της... Αυτό (που λέμε) δεν είναι απλά μία εμπειρική αλήθεια που διαπιστώνουμε, ούτε απλά μία φυσική αναγκαιότητα, στα πλαίσια κάποιας αντίληψης της Πραγματικότητας, ούτε απλά μία λογική αναγκαιότητα, στα πλαίσια μίας ερμηνείας της Πραγματικότητας, που προσπαθεί να θεμελιώσει το αληθινό, το αντικειμενικό... είναι πολύ μακριά από όλα αυτά... Μία Πραγματικότητα που Βιώνουμε...

Τα φυσικά όντα υπάρχουν και λειτουργούν μέσα σε μία πραγματική φύση... Το πνεύμα (η συνείδηση) - μακριά από το να είναι ένα απλό επιφαινόμενο της ύλης - δεν είναι απλά η ανώτερη φύση  ενός ψυχοβιολογικού όλου, που χάνεται μαζί με τον θάνατο, ή έχει μία «προβληματική ύπαρξη» μέσα στην σκέψη πολλών χριστιανών θεολόγων (αυτή είναι μία θεωρία που δεν πηγάζει και δεν στηρίζεται ούτε στην παράδοση του Ιησού, ούτε στις γραφές, ούτε στη λογική...)... Το πνεύμα πολύ περισσότερο και πέρα από κάθε διδασκαλία ή θεωρία, είναι μία καθημερινή πραγματικότητα, μία «παρουσία» που ζούμε, που έχει μία υπερβατική, άχρονη, κι αιώνια φύση, (όταν «διερευνηθεί» στο βάθος της...)... Σαν απλή παρουσία όμως (συνείδηση) αναφέρεται στην Συνείδηση, στην Ευρύτερη Πνευματική Ύπαρξη, στο Ευρύτερο Πνευματικό Περιβάλλον, που δεν μπορεί παρά να είναι όμοια, παρόμοιας φύσης, δηλαδή Μία «Παρουσία»... Αν λοιπόν λέμε πως η συνείδηση Ζει Μέσα στο Θεό, Μέσα στην Θεία Παρουσία, στην Θεία Πραγματικότητα, στο Θεό, δεν είναι επειδή έτσι διαπιστώνει η εμπειρία, η φυσική αναγκαιότητα, η λογική αναγκαιότητα, αλλά επειδή είναι Μία Πραγματικότητα που Επιβεβαιώνεται Βιωματικά...

Ο Θεός Είναι Παρουσία Εντός της Οποίας έχει υπόσταση και νόημα η ανθρώπινη παρουσία... όπως ο φυσικός κόσμος είναι μία επειρική πραγματικότητα εντός της οποίας έχει υπόσταση και νόημα ο φυσικός άνθρωπος... Δεν χρειάζεται, ούτε έχει νόημα να προσπαθούμε να θεμελιώσουμε Μία Ολοφάνερη Πραγματικότητα, με θεωρίες, με νοητικά επιχειρήματα, ή με αναφορά στην αυθεντία των «γραφών», κλπ... Την Πραγματικότητα την Ζούμε, δεν θεωρητικολογούμε, ούτε σπαταλάμε την ζωή μας σε μάταιες δραστηριότητες...

Αν δεν Αντιλαμβανόμαστε την Θεία Παρουσία, δεν είναι επειδή η Θεία Παρουσία δεν «λειτουργεί», δεν «εμφανίζεται»... είναι επειδή εμείς διασκορπιζόμαστε σε άλλες κατευθύνσεις... Ο Θεός Είναι η Παρουσία της παρουσίας μας, Είναι πιό κοντά στον εαυτό μας από ό,τι είναι ο εαυτός μας. Πως γίνεται να Αντιληφθούμε Αυτό που Είναι Εδώ, Μέσα μας, κοιτώντας μακριά; ψάχνοντας μακριά; Μονάχα όταν σταματήσουμε να περιπλανιόμαστε εδώ κι εκεί, όταν παραιτηθούμε από όλες τις ανοησίες... μπορούμε να Αντιληφθούμε το Αληθινό Βάθος της ύπαρξής μας που Είναι η Ίδια η Ύπαρξη...

Όσοι λοιπόν αναζητούν κι αναδύονται σε Αυτό, το Άλλο, του εαυτού, την Παρουσία της παρουσίας, την Ουσία της ουσίας... Αντιλαμβάνονται Αυτό το Άλλο, την Θεία Παρουσία, σαν Διεύρυνση της συνείδησης, όχι σαν κάτι Ξένο, αλλά σαν Συγγενικό... γι' αυτό κι όσοι φτάνουν Εδώ, ονομάζουν τον Θεό Πατέρα... Κι η Επικοινωνία με τον Θεό, δεν είναι επικοινωνία μεταξύ Δύο, αλλά Μετοχή σε Μία Πραγματικότητα (που μας Αποκαλύπτει η Υπέρτατη Παρουσία μέσα στην Χάρη Της), Είναι Ενότητα Μέσα στην Θεία Πραγματικότητα, Είναι Ένωση με τον Θεό...

Η Ανύψωση όμως μέχρι αυτή την Κατάσταση, δεν είναι παρά το Πέρασμα της Πύλης του Ουρανού... Περνώντας την Πύλη Ανοίγεται Ένας Ολοκληρος Κόσμος... κι εδώ αρχίζει μία Άλλη Ζωή, μία Άλλη Πραγματικότητα... εδώ αρχίζει η αληθινή θεοπτία, η μεταμόρφωση του ανθρώπου... η θέωσή του... μέσα σε μία Πραγματικότητα όπου το Πνεύμα κι η Φύση λειτουργούν αρμονικά, μία Πνευματική Πραγματικότητα που συμπεριλαμβάνει τον φυσικό κόσμο (κι όπου δεν διαχωρίζουμε πιά το πνεύμα και την ύλη... ούτε «λησμονούμε» το πνεύμα γιά να «απορροφηθούμε» στην ύλη...)...

(συνέχεια)

Γιά μία ανθρωπολογία της θεοπτίας

Όσο κι αν ψάξεις... όπου κι αν ψάξεις... ό,τι κι αν ψάξεις... μέσα στον χρόνο... έξω από τον χρόνο... πέρα από τον χρόνο... μονάχα ο Θεός Υπάρχει στο τέλος... Ήταν από την αρχή Εδώ, Είναι γιά πάντα Εδώ... μέσα στην Σιωπή... Αλλά πως να ακούσεις την Σιωπή σε τόσο θόρυβο του νου... Μονάχα μέσα στην σιωπή αναγνωρίζεται η Σιωπή... Μονάχα μέσα στην σιωπή παίρνει υπόσταση η Σιωπή, Γίνεται Παρουσία, πέρα από τον χρόνο... Θεός...

Όσους δρόμους κι αν περπατήσεις, πάλι στο μονοπάτι της Σιωπής θα οδηγηθείς... μέσα στην σιωπή και με την σιωπή θα φτάσεις στην Σιωπή...

Όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι... κι όμως κάθε άνθρωπος, μοιάζει τόσο διαφορετικός...

Ο ουρανός του οράματος

Κάποιοι άνθρωποι, χωρίς να τους διδάξει κάποιος, μαθαίνουν μόνοι τους, να πετούν, πάνω από τον κόσμο των αισθήσεων, πάνω από τον ουρανό της σκέψης, πάνω από τον ουρανό του εαυτού... στον Ανοιχτό Ουρανό του Απείρου... Εγκαταλείποντάς τα όλα, υψώνονται ψηλά, πέρα από τις δραστηριότητες... γιατί έτσι νοιώθουν, έτσι κατανοούν, έτσι ξέρουν να ζουν...

Η έρημος των φιλοσόφων

Κάποιοι άνθρωποι, νοιώθουν μέσα τους την ανάγκη να «φύγουν», να διασχίσουν την έρημο της ύπαρξης, να βρουν αλλού αναπαμό... Κι έτσι παίρνουν τον δρόμο μες στην έρημο... κι όσο κι αν τα πόδια τους βυθίζονται στην άμμο της ιστορίας... ο άνεμος του χρόνου γρήγορα σβήνει τα ίχνη τους... Χωρίς παρελθόν, χωρίς ένα όραμα πέρα από την ερημιά της ύπαρξης, έχουν μονάχα το παρόν, κι αυτή την έρημο που πρέπει να διασχίσουν... Κι όσο κι αν ψάχνουν στην έρημο των αισθήσεων, αναπαμό δεν βρίσκουν... Και πέρα από τον ορίζοντα, στην οφθαλμαπάτη της σκέψης, μήτε εκεί δεν θα βρουν κάπου να γύρουν... μονάχα ερημιά υπάρχει, χωρίς ζωή, και πράγματα στεγνά από κάθε κίνηση, σκόρπια παντού... Κι η ερημιά της σκέψης τίποτα δεν έχει να δώσει, στον κουρασμένο οδοιπόρο... Κι ακόμα πιό μακριά στην νύχτα της ερημιάς, μόνο τον εαυτό σου έχεις... Υπάρχει μόνο ερημιά, παγωνιά και μοναξιά... κι όλα είναι άδεια από νόημα... Ακόμα και την έρημο του εαυτού πρέπει να περάσεις... Αν θέλεις να βρεις κάπου αναπαμό... μία Όαση Ζωής...

Στην σκήτη των ταπεινών του κόσμου

Κι υπάρχουν μετά, κάποιοι άνθρωποι, που νοιώθουν που δεν έχουν που να πάνε... σαν τα μικρά παιδιά που χάθηκαν και γυρνούν γύρω-γύρω σαστισμένα, χωρίς να ξεχωρίζουν μία κατεύθυνση, χωρίς να μπορούν να αποφασίσουν προς τα που θα πάνε... επειδή ο κόσμος είναι χωρίς νόημα, χάος παντού, χωρίς ελπίδα που θα σε βγάλει κάπου... Κι έτσι αυτοί οι άνθρωποι, σαν τα χαμένα παιδιά, βρίσκουν κάποια γωνιά στην θρησκεία των πατέρων τους... και δεν έχουν τίποτα, κανέναν, να φωνάξουν παρά μόνο κάποιον πατέρα στον ουρανό, γιά τον οποίο άκουσαν... Πρώτα με το στόμα... κι η προσευχή γίνεται λόγος, μία λέξη μόνο... πατέρα... κύριε... Κι όταν κουραστεί το στόμα και σβήσει ο ήχος στα χείλη, αναλαμβάνει ο νους, να επαναλαμβάνει νοερά την επίκληση, την μονολόγιστη ευχή... πατέρα... κύριε... συνέχεια... Κι όταν κουραστεί ο νους... και σβήνει το νόημα μες στο κεφάλι, αναλαμβάνει ο εαυτός, η καρδιά της ύπαρξης... ο ίδιος σου εαυτός γίνεται αδιάλειπτη μνεία... του πατέρα... του κυρίου... Κι όταν πιά ακόμα κι η καρδιά κουραστεί και νοιώθεις να λιγοθυμάς χωρίς στάλα ζωής δική σου... αναλαμβάνει ο Θεός, να σε σηκώσει πάλι, επειδή ο Θεός είναι η δύναμή σου, η Μόνη σου Δύναμη Πιά...

Όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι... κι όμως κάθε άνθρωπος, μοιάζει τόσο διαφορετικός...

Την ίδια φύση μοιραζόμαστε... Η Συνείδηση σε τρεις κατευθύνσεις σκορπίζεται, είτε στις αισθήσεις του κόσμου, είτε στο χώρο της σκέψης, είτε στην αντίληψη του εαυτού... Μα πάντα, ψηλά, μας Περιβάλλει ο Ουρανός του Πραγματικού, ο Ουρανός της Αλήθειας, ο Ουρανός της Αληθινής Ζωής...

Καθένας, ανάλογα την χαρακτήρα του, διαχειρίζεται την συνειδητότητα διαφορετικά... Κι έτσι η προσευχή, άλλοτε γίνεται εγκατάλειψη (γιά να πετάξουμε ελεύθεροι ως τον ουρανό του Θεού), άλλοτε γίνεται διερεύνηση και παραίτηση από όλα τα άχρηστα (γιά να βρούμε στην ερημιά της ζωής την αληθινή Όαση Ζωής), κι άλλοτε γίνεται μονολόγιστη ευχή και νοερή επίκληση και αδιάλειπτη μνεία και Δύναμη Θεού (γιατί δεν έχουμε τίποτα άλλο στην ζωή, παρα μόνο τον πατέρα... τον κύριο... γιά τον οποίο ακούσαμε κάποτε...)...

Δεν έχει σημασία τι σου ταιριάζει, τι θα κάνεις... Όποιο δρόμο όμως κι αν πάρεις, πάνω από όλους τους ουρανούς υπάρχει ο Ουρανός του Απείρου, πέρα από όλες τις ερήμους, υπάρχει η Όαση της Ζωής, πέρα από όλες τις δυνάμεις που μπορείς να διαθέσεις, την «καρδιά» σου που επιλέγει δρόμους στον κόσμο των αισθήσεων, την «ψυχή» σου που αφοσιώνεται σε ένα σκοπό, στον χώρο της σκέψης, την «διάνοιά» σου που υψώνεται ως την γώση στον χώρο της αυτογνωσίας, υπάρχει όλη σου η «ισχύς» στο σύμπαν της ύπαρξης, κι όλη σου η «ισχύς» είναι ο Θεός...

Συχνά, οι άνθρωποι μπερδεύονται με τις διδασκαλίες, με τις λέξεις, και με την χρήση των λέξεων με διαφορετική έννοια, περιεχόμενο... Όταν όμως αρχίζουν να ζουν τα πράγματα τότε δεν χρειάζονται οι λέξεις... κι όταν ακόμα χρησιμοποιούν λέξεις, γνωρίζουν με ποιά έννοια τις χρησιμοποιεί ο καθένας όταν λέει κάτι, κι έτσι δεν υπάρχει κανένα μπέρδεμα... Κάποιοι ακόμα προσπαθούν να συνδιάσουν την προσευχή, την ανύψωση ως τον Θεό, την εσωτερική διαδσικασία με μέρη ή λειτουργίες του ανθρώπου (αισθήσεις, σκέψη, εαυτός, Συνείδηση) ή «τόπους» του σώματος, το στόμα, τον νου την «καρδιά»... Όταν όμως παίρνουμε το μονοπάτι της προσευχής, όλα γίνονται καθώς πρέπει, όλα στην ώρα τους, κι εκεί που πρέπει... Αυτό που χρειάζεται είναι να πάρουμε το μονοπάτι κι όχι οι διδασκαλίες, οι εξηγήσεις, τα λόγια...

Ξεκίνα με το στόμα... Η ίδια η ζωή θα σε οδηγήσει πιό ψηλά, πιό βαθιά, στην ίδια την καρδιά του Πραγματικού... στο Θεό...