Χριστιανικός Μυστικισμός

Οι Εσωτερικοί Κόσμοι

Η Ψυχή, (που σαν Οντότητα Περιλαμβάνει «Ασυνείδητες» Περιοχές, εκτός από την «εξωτερική συνείδηση»), όταν είναι συνδεδεμένη με το σώμα και λειτουργεί μέσα από αυτό το σώμα, λειτουργεί σαν «κέντρο αναφοράς» όλων των πληροφοριών που προέρχονται από έξω, από το σώμα, και από τον εξωτερικό κόσμο, μέσω του νευρικού συστήματος και του εγκεφάλου ειδικότερα. Σε αυτή την περίπτωση η Συνείδηση «έπεται» της εξωτερικής δραστηριότητας, των ψυχοσωματικών λειτουργιών, του κόσμου, του εγκεφάλου. Υπάρχει πρώτα η εξωτερική δραστηριότητα, η ψυχοσωματική λειτουργία και μετά η συνειδητοποίηση «αυτού που συμβαίνει» ...;

Όταν όμως, στο Τέλος της Πνευματικής Προσπάθειας, στην Ολοκλήρωση της Καθαράς Προσευχής, που καταλήγει στην «Σιωπή», στην κατάργηση των ψυχοσωματικών λειτουργιών (δηλαδή της αισθητηριακής αντίληψης, της διανόησης, του εγώ), των ψυχοδυναμικών ροπων (δηλαδή των «ασυνείδητων» ροπων της ψυχής), και των ψυχονοητικών διαδικασιών (δηλαδή των «ασυνείδητων» διαδικασιών του «βαθύτερου νου»),  η Ψυχή Απελευθερώνεται από τους «κατώτερους μηχανισμούς», τότε Λειτουργεί σαν Καθαρή Ψυχή, Καθαρή Συνείδηση. Πέρα από τις ψυχοσωματικές λειτουργίες (που «υποβαθμίζονται» αλλά δεν καταργούνται ολοκληρωτικά) η Ψυχή μπορεί να αντιλαμβάνεται και εξωσωματικά, (εξωεγκεφαλικά, εξωαισθητηριακά, εξωδιανοητικά εξωπροσωπικά), εξωψυχικά, εξωνοητικά, «συλλέγοντας» πληροφορίες, Άμεση Γνώση,  από το Υπερβατικό που την Αγγαλιάζει ...; Μάλιστα, η «Θεία Κοινωνία», η «Εν Θεώ Ζωή», η «Ένωση με το Υπερβατικό», είναι η «Κατ' εξοχήν Πηγή Γνώσης», πληροφοριών ...; Σε αυτή την περίπτωση (εφόσον η Ψυχή είναι συνδεδεμένη με το σώμα) υπάρχει εγκεφαλική λειτουργία, αλλά τώρα συμβαίνει το αντίστροφο από ό,τι στην περίπτωση του συνηθισμένου εξωστρεφούς ανθρώπου (που περιγράψαμε στην προηγούμενη παράγραφο ...;). Πρώτα υπάρχει Άμεση Γνώση από τον Υπερβατικό Χώρο, Μία  Άμεση Μετάδοση Γνώσης, (αυτό είναι ακριβώς το Νόημα της «Θείας Κοινωνίας», στην Οποία τα «Δύο» Ενοποιούνται), ένα «Χωρίς Διαδικασία Μοίρασμα Γνώσης» ...; και μετά εγκεφαλική λειτουργία (ενώ οι πληροφορίες από τον εξωτερικό κόσμο είναι τελείως αμυδρές, και πάντως ανεπαρκείς να ερμηνεύσουν την τρέχουσα εγκεφαλική λειτουργία) ...;

Έτσι, στην Κατάσταση της Βαθιάς Προσευχής, της Πλήρους Εσωτερίκευσης της Ψυχής, το ότι υπάρχει εγκεφαλική λειτουργία είναι ένα δευτερεύον και δευτερογενές φαινόμενο και δεν «αποδεικνύει» (όπως θα ήθελαν κάποιοι ανόητοι, αμαθείς, υλιστές, καθηγητές, των Αγγλικών Πανεπιστημίων ...;) ότι η μυστική, υπερβατική, εμπειρία, είναι αποτέλεσμα εγκεφαλικής δραστηριότητας σε κατάσταση «απομόνωσης» από τον εξωτερικό κόσμο ...; Ούτε η τεχνητή απομόνωση (του εγκεφάλου) από τον εξωτερικό κόσμο μπορεί να δημιουργήσει από μόνη της μυστική εμπειρία από τον υπερβατικό κόσμο. Σε αυτή την τεχνητή κατάσταση αυτό που βιώνει η Ψυχή είναι όχι Αληθινή Εμπειρία αλλά μία κατάσταση απαλλαγής από το σώμα και τον εξωτερικό κόσμο, εμπειρία χωρίς πραγματικό περιεχόμενο, χωρίς δυνατότητα επέκτασης πέραν του χώρου της, στον Υπερβατικό Χώρο, και πλουτισμού της, μία κατάσταση αδιέξοδη που ούτε ελευθερώνει την Ψυχή, προς τον Υπερβατικό Κόσμο, ούτε προσφέρει βιώματα άλλων κόσμων, ούτε έχει κάποιο νόημα τελικά ...; μολονότι οι περιγραφές «θυμίζουν» τις μυστικιστικές καταστάσεις. Πρόκειται δηλαδή για «ψευδομυστικιστικές» καταστάσεις ...; Είναι σαν τον άνθρωπο που στέκεται στο παράθυρο και κοιτάει έξω. Αντί να κοιτάξει στο Εσωτερικό, κλείνει τα μάτια, σταματά να κοιτά έξω, και πιστεύει πως η κατάσταση που βιώνει μπορεί να παρομοιαστεί ή να «ταυτιστεί» με το αυθεντικό κοίταγμα Έσω, στο Εσωτερικό ...; Μόνο ένας ανόητος θα μπορούσε να ταυτίσει δύο διαφορετικές διαδικασίες, δύο διαφορετικές εμπειρίες ...;

Στην Μυστική Εμπειρία, η Ψυχή, δεν «απομονώνεται» απλά από τον εξωτερικό κόσμο, για να βιώσει μία αμφισβητούμενη και χωρίς περιεχόμενο ελευθερία, αλλά Ελευθερώνεται Πραγματικά και Βιώνει Εμπειρίες από άλλους κόσμους, Εσωτερικούς, και ως ένα σημείο, μεταβαίνει στους υπερβατικούς κόσμους (χωρίς να σπάει ποτέ ολοκληρωτικά τους δεσμούς με το σώμα και τον εξωτερικό κόσμο, που «παίζουν» το δικό τους ρόλο ...;) ...; Έτσι η Γνήσια Μυστική Εμπειρία είναι Άνοιγμα, Επικοινωνία, και Εμπειρία, του Υπερβατικού Κόσμου (του Θεού) κι όχι «τεχνητή απομόνωση» από τον εξωτερικό κόσμο, όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι ανόητοι ερευνητές των θρησκευτικών (μυστικιστικών) φαινομένων, που προσπαθούν να ταυτίσουν την μυστική εμπειρία με εγκεφαλικές λειτουργίες ...; Η Γνήσια Μυστική Εμπειρία Απελευθερώνει την Ψυχή και της δίνει την Δυνατότητα να Υπάρξει στον Υπερβατικό Χώρο και να έχει Εμπειρία Αυτού του Χώρου, Επικοινωνία με το Θεό, Ζωή Εν Θεώ ...;

Η Απελευθέρωση της Ψυχής, η Ολοκλήρωση της Πνευματικής Προσπάθειας, η Τελείωση της Προσευχής στη Σιγή (όλων των κατώτερων λειτουργιών) μας δίνει Εμπειρία του Πρώτου Πνευματικού Ουρανού. Αυτή η Εμπειρία δεν είναι Ολοκληρωμένη και Αυτόνομη αλλά είναι Εμπειρία ενόσω είμαστε συνδεδεμένοι με το σώμα (πράγμα που είναι διαφορετικό από την Εμπειρία που έχει κάποιος που εγκαταλείπει τελικά το φυσικό σώμα και διαχωρίζεται οριστικά από αυτό ...;) ...; Η Κατάσταση αυτή περιγράφεται μέσα στην μυστική γραμματεία σαν «απλούς νους». Είναι μία Κατάσταση Συνείδησης όπου δεν υπάρχει ψυχοσωματική, ψυχοδυναμική, ψυχονοητική λειτουργία, κάποιο «εγώ» αλλά αντίληψη μίας ατομικότητας που Επικοινωνεί, Συνδέεται, Αναφέρεται, κι Εμπνέεται από το Όλο ...; Είναι Μία Διευρυμένη Συνείδηση, όπου νοιώθουμε ότι είμαστε το Όλο Εστιασμένο, Εδώ, σε μία ατομικότητα (συδεδεμένη με ένα σώμα, το οποίο υπάρχει αλλά δεν του δίνουμε σημασία, αφού είναι σε «καταστολή»). Είναι η Πρώτη Επαφή με την Θεία Πραγματικότητα που  μας Αγγαλιάζει ...;

Η Κατάσταση της Απελευθερωμένης Ψυχής, του «απλού νου», της νέας ατομικότητας στους Κόλπους του Υπερβατικού, είναι «κέντρο συνείδησης του Όλου», ή αλλιώς το «Όλον εστιασμένο σε μία παρουσία». Αυτή η Κατάσταση δεν είναι παρά η αρχή της επαφής μας με τον Θεό, η Πρώτη Εμπειρία της Θείας Ζωής. Η Ψυχή μπορεί να εξελιχθεί από την «ατομικότητα στους Κόλπους του Υπερβατικού» μέχρι το Όλον, μέχρι την Ταύτιση με το Όλον και την Απορρόφηση στο Όλον, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό (είτε πιστεύουμε στην διάκριση κτιστού-Άκτιστου, είτε θεωρούμε ότι τελικά Υπάρχει μόνο η Θεία Ουσία) ...; Στην πραγματικότητα υπάρχει η δυνατότητα μίας περαιτέρω Εσωτερίκευσης της Ψυχής, μία Εσωτερική Πορεία και Εξέλιξη στην οποία η αντίληψη της ατομικότητας στους Κόλπους του Υπερβατικού, το «κέντρο συνείδησης του Όλου», αμβλύνεται, υποχωρεί και η Συνείδηση Διευρύνεται ακόμη περισσότερο και η Ύπαρξη Απλώνεται και «Χάνεται» στο Όλον. Αυτή η Κατάσταση της Περαιτέρω Διεύρυνσης της ατομικότητας προς το Όλον περιγράφεται μέσα στην μυστική γραμματεία σαν «ασχημάτιστος νους». Είναι μία Κατάσταση όπου το Όλον δεν Εστιάζεται πιά σε ένα «κέντρο συνείδησης» αλλά Απλώνεται στο Όλον. Σε Αυτή την Κατάσταση δεν γνωρίζουμε αν υπάρχουν  ατομικότητες που έχουν την ίδια Εμπειρία του Όλου ή αν η «αλλοίωσις» στις ατομικότητες είναι τόσο βαθιά που οι ατομικότητες χάνονται, συγχέονται με το Όλον, και το Όλον Είναι η Μόνη Πραγματικότητα. Αυτός είναι ο Δεύτερος Πνευματικός Ουρανός.

Υπάρχει μια ακόμα πιο Εσωτερική Αντίληψη της Οντότητας στην Οποία η Ψυχή (η Συνείδηση) εγκαταλείπει ακόμα και την αντίληψη της ξέχωρης ύπαρξης και βυθίζεται στην Ανείδεη Φύση, στην Μονοειδή Φύση της Ύπαρξης. Είναι η Πλήρης Ένωση, Ταύτιση, Απορρόφηση, Στον Λόγο του Θεού, σε Αυτόν με τον Οποίο Ταυτιζόταν ο Ιησούς από την Ναζαρέτ, ο Ζων Θεός που, Υπερβατικός και Εκτός Κόσμου, Βρίσκεται Παρών, Εδώ, Τώρα (σε όποιον έχει πνευματικους οφθαλμούς για να Τον Δει). Αυτή η Κατάσταση περιγράφεται στην μυστική γραμματεία σαν «ανείδεος νους, «μονοειδής νους». Η Πραγματοποίηση Αυτής της Κατάστασης σημαίνει την Είσοδό μας στον Τρίτο Πνευματικό Ουρανό.

Υπάρχει τέλος μία ακόμα πιο Εσωτερική Κατάσταση της Ψυχής στην Οποία η Ψυχή Βιώνει αυτό που πάνω στη γη μόνο ο Ιησούς τόλμησε να δηλώσει πως Βίωνε: «Εγώ κι ο Πατέρας Είμαστε Ένα». Είναι η Πλήρης Απορρόφηση στο Θεό. Είναι ο Θείος Παράδεισος ...;

Η Ψυχή (ο άνθρωπος) λοιπόν, που ολοκληρώνει την πνευματική εξέλιξη στον υλικό κόσμο, κι απελευθερώνεται από το σώμα, γνωρίζει που πηγαίνει μετά τον θάνατο και μπορεί να εξελιχθεί περαιτέρω στους μεταφυσικούς κόσμους και να ανέλθει την κλίμακα των κόσμων μέχρι το Θεό. Μένει για «λίγο» στον Ψυχοδυναμικό Κόσμο, Ανέρχεται στον Νοητικό Κόσμο όπου επίσης μένει «προσωρινά» για να Ανυψωθεί τελικά στον Πνευματικό Κόσμο, στους Τρεις Πνευματικούς Ουρανούς ...;

Όταν η πνευματική προσπάθεια μένει ανολοκλήρωτη (και δεν υπερβαίνονται όχι μόνο οι εξωτερικές ψυχοσωματικές λειτουργίες, αλλά και οι «ασυνείδητες» ψυχοδυναμικές ροπές, και ο «ασυνείδητος» ψυχονοητικός πυρήνας ύπαρξης..), ο άνθρωπος αφού «μείνει» για «λίγο» στον μεταθανάτιο κόσμο, είναι σίγουρο ότι θα «ξαναπέσει» στον υλικό κόσμο ...; Ο άνθρωπος που δεν φτάνει (μέσω της Πνευματικής Εξέλιξης) σε αυτή την Κατάσταση του «απλού νου», που σηματοδοτεί την Είσοδο στον Πνευματικό Κόσμο, όταν αποχωρίζεται από το σώμα βίαια, με τον θάνατο, δεν έχει πλήρη αντίληψη της «ατομικότητας μέσα στην Θεία Πραγματικότητα», δεν έχει «απλού νου» αλλά η Συνείδησή του «σκοτεινιάζει» από αντιλήψεις και μνήμες ενός εγώ αποχωρισμένου από το Πνευματικό Περιβάλλον, από ψυχονοητικούς στροβίλους σκέψης, ψυχοδυναμικές ορμές, και  αναμνήσεις της γήινης ζωής ...; Όλος αυτός ο Ψυχικός Στρόβιλισμός στο μεταθανάτιο κόσμο και αγωνία προκαλεί και με τον εξωτερικό κόσμο δένει τον άνθρωπο, και τον ωθεί να αναζητήσει εναγώνια να ξαναεκδηλωθεί στον εξωτερικό κόσμο ...; Αργά ή γρήγορα η ζωή στον κατώτερο ενεργειακό κόσμο, και στον ανώτερο ακόμα νοητικό ουρανό, φτάνει στο τέλος της ...; Ό,τι μένει στο τέλος είναι «αναμνήσεις» ...; που υποχωρούν τελικά στο «ασυνείδητο» ...; κι  όταν ο άνθρωπος ξανάρθει στον κόσμο (όπως πίστευαν κάποιοι γνωστικοί χριστιανοί, ο Ωριγένης, κι άλλοι πατέρες ...;), θα ξεκινήσει μία εντελώς καινούργια ζωή (που ενώ έχει κατάλοιπα από την προηγούμενη ζωή, δεν συνδέεται με αυτή την προηγούμενη ζωή), γι' αυτό και δεν υπάρχει καμία μνήμη προηγούμενης ζωής. Αυτό το γεγονός (το ότι δεν υπάρχει μνήμη προηγούμενης ζωής) δίνει το επιχείρημα σε κάποιους να μην «πιστεύουν» στην μετενσωμάτωση και να οδηγούνται εσφαλμένα στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος έρχεται μόνο μία φορά στον κόσμο...

Η Ψυχή μπορεί να βιώσει την Επικοινωνία με το Υπερβατικό, με τον Ζωντανό Θεό, ενόσω ζει στην γη, αλλά η εμπειρία της από το Υπερβατικό περιορίζεται από την σύνδεσή της με το σώμα. Όταν η Ψυχή ανέρχεται στις Εσωτερικές Καταστάσεις, στους Εσωτερικούς Ουρανούς της Οντότητας, κι ενεργοποιεί σταδιακά, την «ενεργειακή», την «νοητική» και την «πνευματική» διάστασή της (τα «ουράνια σώματά» της) έχει «συνείδηση όλων αυτών, χωρίς να εγκαταλείπει το γήινο σώμα. Δεν μεταβαίνει πραγματικά, ουσιαστικά, ολοκληρωτικά, σε αυτές τις Εσωτερικές Διαστάσεις. Αυτό γίνεται μετά τον θάνατο του υλικού σώματος (κι η Ψυχή τότε φτάνει μέχρι εκεί που την οδηγεί  η πνευματική εξέλιξή της) ...; Αυτό όμως που αποκομίζει τελικά η Ψυχή από την μυστική εμπειρία της, από την εσωτερίκευση της συνείδησης, από την εμπειρία από την άνοδο στους μυστικούς κόσμους, είναι η Διαπλατυνσή της, η Διευρυμένη Αντίληψή της, με την οποία «βλέπει» από όλο και πλατύτερο σημείο τους κατώτερους κόσμους μέχρι να τα συμπεριλάβει όλα μέσα της ...; Η Απελευθερωμένη Ψυχή αντιλαμβάνεται ότι, καθώς έχει Διαπλατυνθεί μέχρι το Θεό, οι κόσμοι βρίσκονται μέσα της κι όχι αυτή μέσα στους κόσμους (όπως αντιλαμβάνεται ο συνηθισμένος άνθρωπος ...;) ...; Μία τέτοια Απελευθερωμένη Ψυχή, έχει ουσιαστικά τελειώσει το έργο της στη γη, κι όταν εγκαταλείπει τον κόσμο δεν επιστρέφει πιά αλλά συνεχίζει την ύπαρξή της στους ουράνιους κόσμους ...; Αυτό είναι το Τελικό Όφελος της Πνευματικής Προσπάθειας, κι είναι αυτό που δίνει νόημα σε όλες τις προσπάθειές μας ...;