Η Ψυχή, (που σαν Οντότητα Περιλαμβάνει «Ασυνείδητες» Περιοχές, εκτός από την «εξωτερική συνείδηση»), όταν είναι συνδεδεμένη με το σώμα και λειτουργεί μέσα από αυτό το σώμα, λειτουργεί σαν «κέντρο αναφοράς» όλων των πληροφοριών που προέρχονται από έξω, από το σώμα, και από τον εξωτερικό κόσμο, μέσω του νευρικού συστήματος και του εγκεφάλου ειδικότερα. Σε αυτή την περίπτωση η Συνείδηση «έπεται» της εξωτερικής δραστηριότητας, των ψυχοσωματικών λειτουργιών, του κόσμου, του εγκεφάλου. Υπάρχει πρώτα η εξωτερική δραστηριότητα, η ψυχοσωματική λειτουργία και μετά η συνειδητοποίηση «αυτού που συμβαίνει» ...;

Όταν όμως, στο Τέλος της Πνευματικής Προσπάθειας, στην Ολοκλήρωση της Καθαράς Προσευχής, που καταλήγει στην «Σιωπή», στην κατάργηση των ψυχοσωματικών λειτουργιών (δηλαδή της αισθητηριακής αντίληψης, της διανόησης, του εγώ), των ψυχοδυναμικών ροπων (δηλαδή των «ασυνείδητων» ροπων της ψυχής), και των ψυχονοητικών διαδικασιών (δηλαδή των «ασυνείδητων» διαδικασιών του «βαθύτερου νου»),  η Ψυχή Απελευθερώνεται από τους «κατώτερους μηχανισμούς», τότε Λειτουργεί σαν Καθαρή Ψυχή, Καθαρή Συνείδηση. Πέρα από τις ψυχοσωματικές λειτουργίες (που «υποβαθμίζονται» αλλά δεν καταργούνται ολοκληρωτικά) η Ψυχή μπορεί να αντιλαμβάνεται και εξωσωματικά, (εξωεγκεφαλικά, εξωαισθητηριακά, εξωδιανοητικά εξωπροσωπικά), εξωψυχικά, εξωνοητικά, «συλλέγοντας» πληροφορίες, Άμεση Γνώση,  από το Υπερβατικό που την Αγγαλιάζει ...; Μάλιστα, η «Θεία Κοινωνία», η «Εν Θεώ Ζωή», η «Ένωση με το Υπερβατικό», είναι η «Κατ' εξοχήν Πηγή Γνώσης», πληροφοριών ...; Σε αυτή την περίπτωση (εφόσον η Ψυχή είναι συνδεδεμένη με το σώμα) υπάρχει εγκεφαλική λειτουργία, αλλά τώρα συμβαίνει το αντίστροφο από ό,τι στην περίπτωση του συνηθισμένου εξωστρεφούς ανθρώπου (που περιγράψαμε στην προηγούμενη παράγραφο ...;). Πρώτα υπάρχει Άμεση Γνώση από τον Υπερβατικό Χώρο, Μία  Άμεση Μετάδοση Γνώσης, (αυτό είναι ακριβώς το Νόημα της «Θείας Κοινωνίας», στην Οποία τα «Δύο» Ενοποιούνται), ένα «Χωρίς Διαδικασία Μοίρασμα Γνώσης» ...; και μετά εγκεφαλική λειτουργία (ενώ οι πληροφορίες από τον εξωτερικό κόσμο είναι τελείως αμυδρές, και πάντως ανεπαρκείς να ερμηνεύσουν την τρέχουσα εγκεφαλική λειτουργία) ...;

Έτσι, στην Κατάσταση της Βαθιάς Προσευχής, της Πλήρους Εσωτερίκευσης της Ψυχής, το ότι υπάρχει εγκεφαλική λειτουργία είναι ένα δευτερεύον και δευτερογενές φαινόμενο και δεν «αποδεικνύει» (όπως θα ήθελαν κάποιοι ανόητοι, αμαθείς, υλιστές, καθηγητές, των Αγγλικών Πανεπιστημίων ...;) ότι η μυστική, υπερβατική, εμπειρία, είναι αποτέλεσμα εγκεφαλικής δραστηριότητας σε κατάσταση «απομόνωσης» από τον εξωτερικό κόσμο ...; Ούτε η τεχνητή απομόνωση (του εγκεφάλου) από τον εξωτερικό κόσμο μπορεί να δημιουργήσει από μόνη της μυστική εμπειρία από τον υπερβατικό κόσμο. Σε αυτή την τεχνητή κατάσταση αυτό που βιώνει η Ψυχή είναι όχι Αληθινή Εμπειρία αλλά μία κατάσταση απαλλαγής από το σώμα και τον εξωτερικό κόσμο, εμπειρία χωρίς πραγματικό περιεχόμενο, χωρίς δυνατότητα επέκτασης πέραν του χώρου της, στον Υπερβατικό Χώρο, και πλουτισμού της, μία κατάσταση αδιέξοδη που ούτε ελευθερώνει την Ψυχή, προς τον Υπερβατικό Κόσμο, ούτε προσφέρει βιώματα άλλων κόσμων, ούτε έχει κάποιο νόημα τελικά ...; μολονότι οι περιγραφές «θυμίζουν» τις μυστικιστικές καταστάσεις. Πρόκειται δηλαδή για «ψευδομυστικιστικές» καταστάσεις ...; Είναι σαν τον άνθρωπο που στέκεται στο παράθυρο και κοιτάει έξω. Αντί να κοιτάξει στο Εσωτερικό, κλείνει τα μάτια, σταματά να κοιτά έξω, και πιστεύει πως η κατάσταση που βιώνει μπορεί να παρομοιαστεί ή να «ταυτιστεί» με το αυθεντικό κοίταγμα Έσω, στο Εσωτερικό ...; Μόνο ένας ανόητος θα μπορούσε να ταυτίσει δύο διαφορετικές διαδικασίες, δύο διαφορετικές εμπειρίες ...;

Στην Μυστική Εμπειρία, η Ψυχή, δεν «απομονώνεται» απλά από τον εξωτερικό κόσμο, για να βιώσει μία αμφισβητούμενη και χωρίς περιεχόμενο ελευθερία, αλλά Ελευθερώνεται Πραγματικά και Βιώνει Εμπειρίες από άλλους κόσμους, Εσωτερικούς, και ως ένα σημείο, μεταβαίνει στους υπερβατικούς κόσμους (χωρίς να σπάει ποτέ ολοκληρωτικά τους δεσμούς με το σώμα και τον εξωτερικό κόσμο, που «παίζουν» το δικό τους ρόλο ...;) ...; Έτσι η Γνήσια Μυστική Εμπειρία είναι Άνοιγμα, Επικοινωνία, και Εμπειρία, του Υπερβατικού Κόσμου (του Θεού) κι όχι «τεχνητή απομόνωση» από τον εξωτερικό κόσμο, όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι ανόητοι ερευνητές των θρησκευτικών (μυστικιστικών) φαινομένων, που προσπαθούν να ταυτίσουν την μυστική εμπειρία με εγκεφαλικές λειτουργίες ...; Η Γνήσια Μυστική Εμπειρία Απελευθερώνει την Ψυχή και της δίνει την Δυνατότητα να Υπάρξει στον Υπερβατικό Χώρο και να έχει Εμπειρία Αυτού του Χώρου, Επικοινωνία με το Θεό, Ζωή Εν Θεώ ...;

Η Απελευθέρωση της Ψυχής, η Ολοκλήρωση της Πνευματικής Προσπάθειας, η Τελείωση της Προσευχής στη Σιγή (όλων των κατώτερων λειτουργιών) μας δίνει Εμπειρία του Πρώτου Πνευματικού Ουρανού. Αυτή η Εμπειρία δεν είναι Ολοκληρωμένη και Αυτόνομη αλλά είναι Εμπειρία ενόσω είμαστε συνδεδεμένοι με το σώμα (πράγμα που είναι διαφορετικό από την Εμπειρία που έχει κάποιος που εγκαταλείπει τελικά το φυσικό σώμα και διαχωρίζεται οριστικά από αυτό ...;) ...; Η Κατάσταση αυτή περιγράφεται μέσα στην μυστική γραμματεία σαν «απλούς νους». Είναι μία Κατάσταση Συνείδησης όπου δεν υπάρχει ψυχοσωματική, ψυχοδυναμική, ψυχονοητική λειτουργία, κάποιο «εγώ» αλλά αντίληψη μίας ατομικότητας που Επικοινωνεί, Συνδέεται, Αναφέρεται, κι Εμπνέεται από το Όλο ...; Είναι Μία Διευρυμένη Συνείδηση, όπου νοιώθουμε ότι είμαστε το Όλο Εστιασμένο, Εδώ, σε μία ατομικότητα (συδεδεμένη με ένα σώμα, το οποίο υπάρχει αλλά δεν του δίνουμε σημασία, αφού είναι σε «καταστολή»). Είναι η Πρώτη Επαφή με την Θεία Πραγματικότητα που  μας Αγγαλιάζει ...;

Η Κατάσταση της Απελευθερωμένης Ψυχής, του «απλού νου», της νέας ατομικότητας στους Κόλπους του Υπερβατικού, είναι «κέντρο συνείδησης του Όλου», ή αλλιώς το «Όλον εστιασμένο σε μία παρουσία». Αυτή η Κατάσταση δεν είναι παρά η αρχή της επαφής μας με τον Θεό, η Πρώτη Εμπειρία της Θείας Ζωής. Η Ψυχή μπορεί να εξελιχθεί από την «ατομικότητα στους Κόλπους του Υπερβατικού» μέχρι το Όλον, μέχρι την Ταύτιση με το Όλον και την Απορρόφηση στο Όλον, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό (είτε πιστεύουμε στην διάκριση κτιστού-Άκτιστου, είτε θεωρούμε ότι τελικά Υπάρχει μόνο η Θεία Ουσία) ...; Στην πραγματικότητα υπάρχει η δυνατότητα μίας περαιτέρω Εσωτερίκευσης της Ψυχής, μία Εσωτερική Πορεία και Εξέλιξη στην οποία η αντίληψη της ατομικότητας στους Κόλπους του Υπερβατικού, το «κέντρο συνείδησης του Όλου», αμβλύνεται, υποχωρεί και η Συνείδηση Διευρύνεται ακόμη περισσότερο και η Ύπαρξη Απλώνεται και «Χάνεται» στο Όλον. Αυτή η Κατάσταση της Περαιτέρω Διεύρυνσης της ατομικότητας προς το Όλον περιγράφεται μέσα στην μυστική γραμματεία σαν «ασχημάτιστος νους». Είναι μία Κατάσταση όπου το Όλον δεν Εστιάζεται πιά σε ένα «κέντρο συνείδησης» αλλά Απλώνεται στο Όλον. Σε Αυτή την Κατάσταση δεν γνωρίζουμε αν υπάρχουν  ατομικότητες που έχουν την ίδια Εμπειρία του Όλου ή αν η «αλλοίωσις» στις ατομικότητες είναι τόσο βαθιά που οι ατομικότητες χάνονται, συγχέονται με το Όλον, και το Όλον Είναι η Μόνη Πραγματικότητα. Αυτός είναι ο Δεύτερος Πνευματικός Ουρανός.

Υπάρχει μια ακόμα πιο Εσωτερική Αντίληψη της Οντότητας στην Οποία η Ψυχή (η Συνείδηση) εγκαταλείπει ακόμα και την αντίληψη της ξέχωρης ύπαρξης και βυθίζεται στην Ανείδεη Φύση, στην Μονοειδή Φύση της Ύπαρξης. Είναι η Πλήρης Ένωση, Ταύτιση, Απορρόφηση, Στον Λόγο του Θεού, σε Αυτόν με τον Οποίο Ταυτιζόταν ο Ιησούς από την Ναζαρέτ, ο Ζων Θεός που, Υπερβατικός και Εκτός Κόσμου, Βρίσκεται Παρών, Εδώ, Τώρα (σε όποιον έχει πνευματικους οφθαλμούς για να Τον Δει). Αυτή η Κατάσταση περιγράφεται στην μυστική γραμματεία σαν «ανείδεος νους, «μονοειδής νους». Η Πραγματοποίηση Αυτής της Κατάστασης σημαίνει την Είσοδό μας στον Τρίτο Πνευματικό Ουρανό.

Υπάρχει τέλος μία ακόμα πιο Εσωτερική Κατάσταση της Ψυχής στην Οποία η Ψυχή Βιώνει αυτό που πάνω στη γη μόνο ο Ιησούς τόλμησε να δηλώσει πως Βίωνε: «Εγώ κι ο Πατέρας Είμαστε Ένα». Είναι η Πλήρης Απορρόφηση στο Θεό. Είναι ο Θείος Παράδεισος ...;

Η Ψυχή (ο άνθρωπος) λοιπόν, που ολοκληρώνει την πνευματική εξέλιξη στον υλικό κόσμο, κι απελευθερώνεται από το σώμα, γνωρίζει που πηγαίνει μετά τον θάνατο και μπορεί να εξελιχθεί περαιτέρω στους μεταφυσικούς κόσμους και να ανέλθει την κλίμακα των κόσμων μέχρι το Θεό. Μένει για «λίγο» στον Ψυχοδυναμικό Κόσμο, Ανέρχεται στον Νοητικό Κόσμο όπου επίσης μένει «προσωρινά» για να Ανυψωθεί τελικά στον Πνευματικό Κόσμο, στους Τρεις Πνευματικούς Ουρανούς ...;

Όταν η πνευματική προσπάθεια μένει ανολοκλήρωτη (και δεν υπερβαίνονται όχι μόνο οι εξωτερικές ψυχοσωματικές λειτουργίες, αλλά και οι «ασυνείδητες» ψυχοδυναμικές ροπές, και ο «ασυνείδητος» ψυχονοητικός πυρήνας ύπαρξης..), ο άνθρωπος αφού «μείνει» για «λίγο» στον μεταθανάτιο κόσμο, είναι σίγουρο ότι θα «ξαναπέσει» στον υλικό κόσμο ...; Ο άνθρωπος που δεν φτάνει (μέσω της Πνευματικής Εξέλιξης) σε αυτή την Κατάσταση του «απλού νου», που σηματοδοτεί την Είσοδο στον Πνευματικό Κόσμο, όταν αποχωρίζεται από το σώμα βίαια, με τον θάνατο, δεν έχει πλήρη αντίληψη της «ατομικότητας μέσα στην Θεία Πραγματικότητα», δεν έχει «απλού νου» αλλά η Συνείδησή του «σκοτεινιάζει» από αντιλήψεις και μνήμες ενός εγώ αποχωρισμένου από το Πνευματικό Περιβάλλον, από ψυχονοητικούς στροβίλους σκέψης, ψυχοδυναμικές ορμές, και  αναμνήσεις της γήινης ζωής ...; Όλος αυτός ο Ψυχικός Στρόβιλισμός στο μεταθανάτιο κόσμο και αγωνία προκαλεί και με τον εξωτερικό κόσμο δένει τον άνθρωπο, και τον ωθεί να αναζητήσει εναγώνια να ξαναεκδηλωθεί στον εξωτερικό κόσμο ...; Αργά ή γρήγορα η ζωή στον κατώτερο ενεργειακό κόσμο, και στον ανώτερο ακόμα νοητικό ουρανό, φτάνει στο τέλος της ...; Ό,τι μένει στο τέλος είναι «αναμνήσεις» ...; που υποχωρούν τελικά στο «ασυνείδητο» ...; κι  όταν ο άνθρωπος ξανάρθει στον κόσμο (όπως πίστευαν κάποιοι γνωστικοί χριστιανοί, ο Ωριγένης, κι άλλοι πατέρες ...;), θα ξεκινήσει μία εντελώς καινούργια ζωή (που ενώ έχει κατάλοιπα από την προηγούμενη ζωή, δεν συνδέεται με αυτή την προηγούμενη ζωή), γι' αυτό και δεν υπάρχει καμία μνήμη προηγούμενης ζωής. Αυτό το γεγονός (το ότι δεν υπάρχει μνήμη προηγούμενης ζωής) δίνει το επιχείρημα σε κάποιους να μην «πιστεύουν» στην μετενσωμάτωση και να οδηγούνται εσφαλμένα στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος έρχεται μόνο μία φορά στον κόσμο...

Η Ψυχή μπορεί να βιώσει την Επικοινωνία με το Υπερβατικό, με τον Ζωντανό Θεό, ενόσω ζει στην γη, αλλά η εμπειρία της από το Υπερβατικό περιορίζεται από την σύνδεσή της με το σώμα. Όταν η Ψυχή ανέρχεται στις Εσωτερικές Καταστάσεις, στους Εσωτερικούς Ουρανούς της Οντότητας, κι ενεργοποιεί σταδιακά, την «ενεργειακή», την «νοητική» και την «πνευματική» διάστασή της (τα «ουράνια σώματά» της) έχει «συνείδηση όλων αυτών, χωρίς να εγκαταλείπει το γήινο σώμα. Δεν μεταβαίνει πραγματικά, ουσιαστικά, ολοκληρωτικά, σε αυτές τις Εσωτερικές Διαστάσεις. Αυτό γίνεται μετά τον θάνατο του υλικού σώματος (κι η Ψυχή τότε φτάνει μέχρι εκεί που την οδηγεί  η πνευματική εξέλιξή της) ...; Αυτό όμως που αποκομίζει τελικά η Ψυχή από την μυστική εμπειρία της, από την εσωτερίκευση της συνείδησης, από την εμπειρία από την άνοδο στους μυστικούς κόσμους, είναι η Διαπλατυνσή της, η Διευρυμένη Αντίληψή της, με την οποία «βλέπει» από όλο και πλατύτερο σημείο τους κατώτερους κόσμους μέχρι να τα συμπεριλάβει όλα μέσα της ...; Η Απελευθερωμένη Ψυχή αντιλαμβάνεται ότι, καθώς έχει Διαπλατυνθεί μέχρι το Θεό, οι κόσμοι βρίσκονται μέσα της κι όχι αυτή μέσα στους κόσμους (όπως αντιλαμβάνεται ο συνηθισμένος άνθρωπος ...;) ...; Μία τέτοια Απελευθερωμένη Ψυχή, έχει ουσιαστικά τελειώσει το έργο της στη γη, κι όταν εγκαταλείπει τον κόσμο δεν επιστρέφει πιά αλλά συνεχίζει την ύπαρξή της στους ουράνιους κόσμους ...; Αυτό είναι το Τελικό Όφελος της Πνευματικής Προσπάθειας, κι είναι αυτό που δίνει νόημα σε όλες τις προσπάθειές μας ...;

Εισαγωγή

Η Πραγματοποίηση (μέσω της Καθαράς Προσευχής και της υπέρβασης της δραστηριότητας του νου) του Καθαρού Νου, η «Μετουσίωση» του νου σε Καθαρό Νου ή Πνεύμα, προσδιορίζεται σαν «Νέα Συνείδηση Εν Θεώ», σαν μία νέα αντίληψη της Οντότητας που «θεωρεί από το δικό της συνειδησιακό κέντρο το Παγκόσμιο Πνεύμα» (τον Θεό Λόγο), είναι Ενωμένη με το Παγκόσμιο Πνεύμα που Αγγαλιάζει τα πάντα. Ο άνθρωπος σαν Πνεύμα από την μιά είναι Ενωμένος με την Πνευματική Πραγματικότητα (τον Θεό) κι από την άλλη συνδέεται (μέσω των ψυχοσωματικών λειτουργιών) μέ το σώμα και τον υλικό κόσμο.

Ο Καθαρός Νους, το Πνεύμα, η «Νέα Συνείδηση Εν Θεώ», μολονότι χαρακτηρίζεται σαν «απλούς νους» που Πληρώνεται Θείου Πνεύματος, (αφού παύει κάθε νοητική δραστηριότητα και ο Νους Πληρώνεται Πνεύματος... υπάρχει μέσω του Θείου Πνεύματος, που Φωτίζει, Καθοδηγεί, και στον Πνευματικό Χώρο και στον υλικό κόσμο...), εν τούτοις δεν είναι μία σταθερή, μόνιμη, αναλλοίωτη, κατάσταση... πολύ περισσότερο είναι μία «δυναμική αντίληψη που επεκτείνεται διαρκώς στο Άπειρο Θείο»... Με άλλα λόγια η «Νέα Συνείδηση» δεν είναι μία «σταθερή κατάσταση» μέσα από την οποία αντιλαμβανόμαστε τον Θεό, τον κόσμο, αλλά Ζωντανή Κοινωνία με τον Θεό, μέσω της Οποίας Πλουτίζεται, Ελευθερώνεται, Επεκτείνεται, και Αλλοιώνεται... Αυτό που αποτελεί την Ουσία του Καθαρού Νου, του Πνεύματος, ο Αληθινός Υπαρξιακός Πυρήνας, είναι η «Συνείδηση σαν κέντρο μέσω του οποίου Αντιλαμβανόμαστε και Κοινωνούμε με τον Θεό». Η Κοινωνία με τον Θεό αποτελεί ακριβώς το «περιεχόμενο» του υπαρξιακού πυρήνα μας κι Αυτή η Κοινωνία μας Πλουτίζει, μας Ελευθερώνει από τα όριά μας, μας Επεκτείνει προς το Άπειρο, και μας Αλλοιώνει, μέχρι την Θέωση...

Συνεπώς το Πνεύμα (ο Μετουσιωμένος Νους) είναι όχι μία σταθερή κατάσταση ύπαρξης αλλά μία υπαρξιακή επέκταση, μία «πορεία προς το Άπειρο Θείο», μία Δυναμική Κατάσταση που μας Ανυψώνει από την «μικρή ατομικότητα την Ενωμένη με τον Θεό» Ως την Πλήρη Ταύτιση με το Παγκόσμιο (Ταύτιση που το «περιεχόμενό» της θα αναλύσουμε πιό κάτω...)...

Καθώς πρόκειται εδώ γιά μία Καθαρά Συνειδησιακή Κατάσταση (ή πιό σωστά «Συνειδησιακή Πορεία») στην οποία δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε χαρακτηριστικά, ιδιότητες, (αφού δεν «υπάρχουν»), το μόνο κριτήριο γιά να «κατανοήσουμε» την «Κατάστασή» μας, την «Θέση» μας, είναι η «Σχέση» μας με τον Θεό, ή πιό σωστά ο «Βαθμός Προσέγγισης του Θεού» ή αλλιώς ο « Βαθμός Ένωσης με τον Θεό»...

........................................................................................................................................

Πατερικές αναφορές

Οι Μυστικοί Πατέρες «διακρίνουν» τυπολογικά Τρεις Βαθμίδες Ένωσης με τον Θεό (Λόγο)... Αλλά αναφέρονται σε Αυτή την Πνευματική (Εσωτερική) Κατάσταση είτε μόνο λεκτικά (χωρίς λεπτομέρειες), είτε υπαινικτικά... Τόσο ο Μάξιμος όσο κι ο Συμεών, αναφέρονται σε αυτές της Τρεις Βαθμίδες Πνευματικής Τελείωσης (τις τρεις ποικιλίες του «καθαρού νου», τους Τρεις Πνευματικούς Ουρανούς) αλλά οι αναφορές τους είτε δεν γίνονται κατανοητές κι αγνοούνται, είτε παρεξηγούνται...

Ο Μάξιμος γράφει: «Εν δε τω Θεώ γενόμενος (ο νους) άμορφος πάντη και ασχημάτιστος γίνεται. Τον γαρ μονοειδή θεωρών μονοειδής γίνεται και όλος φωτοειδής» (Μάξιμος, Περί αγάπης κεφάλαια, εκατοντάς Τρίτη, 2, 40). Εδώ ο Μάξιμος δεν δίνει διάφορα χαρακτηριστικά του «μετουσιωμένου νου» αλλά την «πορεία» προς την Ολοκληρωτική Ένωση με τον Θεό...

Κι ο Συμεών γράφει: «Διό και κατά το μέτρον της (πνευματικής) ηλικίας αλλοιούται τας ψυχικάς δυνάμεις και ενεργείας, και προς τας πράξεις των εντολών του Θεού ανδρειότερος και κραταιότερος γίνεται. Ταύτας ουν οσημέραι πληρών, κατά αναλογίαν της εργασίας αυτών έτι καθαίρεται αύθις, λαμπρύνεται, φωτίζεται και μυστηρίων μεγάλων αποκαλύψεις καταξιούται οράν, ων ουδείς ποτε είδε το βάθος, ούτε μην όλως ιδείν δύναται, των μη εις τοιαύτην καθαρότητα ανενεχθήναι αγωνισαμένων» (Συμεών, Κατήχησις ΙΔ΄ 114-121)... Οι εκφράσεις «καθαίρεται», «λαμπρύνεται», «φωτίζεται», «αποκαλύψεις καταξιούται οράν», δείχνουν ακριβώς την πορεία της θεϊκής αλλοίωσης...

Και οι δύο Πατέρες, αλλά κι άλλοι πατέρες (Πέτρος Δαμασκηνός, κι άλλοι...) που αναφέρονται στο ίδιο θέμα διακρίνουν τρία στάδια πνευματικής αλλοίωσης που οδηγούν στο Τέταρτο Στάδιο Ως τον Θεό Πατέρα...

Η Πνευματική (Θεϊκή) Αλλοίωση εκτός από «πνευματικό γεγονός» είναι φανερό ότι επεκτείνεται κι αλλοιώνει και το σώμα και την σωματική ζωή (όσο είμαστε «συνδεδεμένοι με το σώμα»). Αλλά σε αυτό το επίπεδο πνευματικής ύπαρξης η ζωή στον κόσμο έχει πιά ελάχιστη σημασία...

 Ο Καθαρός Νους (Πνεύμα) λοιπόν καθίσταται προοδευτικά μέσω της Κοινωνίας με τον Θεό σε «Νου Χριστού» (Παύλος, Α΄Κορινθ, Β΄6-16)... γιά να θυμηθούμε ένα άλλο μεγάλο μύστη των μυστηρίων του Ιησού...

..........................................................................................................................................

Οι Τρεις Πνευματικοί Ουρανοί

Αλλά, πέρα από τις πατερικές αναφορές, τι ακριβώς είναι η «Θεία Αλλοίωσις»; η «πνευματική πορεία προς τον Θεό»; Ποιό είναι το βαθύτερο περιεχόμενο της «Ένωσης με τον Θεό»; Ο άνθρωπος τελικά, με ποιά έννοια διατηρεί την «αυτοτέλειά» του έναντι του Θεού, ή με ποιά έννοια «χάνεται» Εν Θεώ... Ελάχιστοι άνθρωποι είχαν εμπειρία αυτής της Κατάστασης (της «πνευματικής πορείας») που περιγράφουμε και πρέπει κάποιος να βιώσει προσωπικά μία κατάσταση γιά να μπορεί  να κατανοήσει και να εκφέρει γνώμη... Το να μιλάμε θεωρητικά (εννοιολογικά) γιά καταστάσεις υπερνοητικές και να υποστηρίζουμε την μία ή την άλλη θέση δεν έχει νόημα. Είναι ασφαλώς παιδιάστικη συμπεριφορά το να παίζουμε με τις λέξεις... Σημασία έχει να βιώσουμε οι ίδιοι προσωπικά και τότε θα γνωρίζουμε την Αλήθεια, και τότε ίσως κατανοήσουμε το αληθινό περιεχόμενο όλων των αναφορών σε αυτή την υπερβατική κατάσταση...

Τι πραγματικά λοιπόν συμβαίνει κατά την «Θεία Αλλοίωση»;

1) Ο Καθαρός Νους, ο Μετουσιωμένος Νους, το Πνεύμα, η «Νέα Συνείδηση» μπορεί να χαρακτηριστεί σαν «Κέντρο Συνείδησης του Παγκόσμιου».

Αναλύοντας περαιτέρω αυτόν τον ορισμό μπορούμε να πούμε ότι: ο όρος «Κέντρο» συνδέεται με τα όρια (την ποιότητα, τον χαρακτήρα, την φύση) της «Νέας Συνείδησης». Ο όρος «Συνείδηση» συνδέεται με την Αντίληψη κι αποτελεί το «συνδετικό τρόπο» αλλά και τον δυναμικό παράγοντα εξέλιξης και τροποποίησης του «Κέντρου». Ενώ ο όρος «Παγκόσμιο» αναφέρεται στο Θείο Πνεύμα, στο Λόγο, στο Θεό.

Αναλυτικότερα:

Η «Νέα Συνείδηση» αποτελεί μία αντίληψη ύπαρξης περιορισμένη μεν (σε ένα «κέντρο», σε μία ατομική αντίληψη ύπαρξης), αλλά ανοιχτή στο «Ευρύτερο Θείο, σε «Σύνδεση», «Κοινωνία», «Ένωση» με το «Ευρύτερο. Λειτουργεί σε Ένα Υπερβατικό, Υπερκόσμιο, Περιβάλλον. Αντιλαμβάνεται μία Άλλη Πραγματικότητα, Πνευματική, πέρα από τον κόσμο, κι είναι «Ανοιχτή» σε μία «Άλλη Συνείδηση», στον Άπειρο Θεό, όχι (όπως η κοινή συνείδηση του εξωτερικού κόσμου) απλά σε ένα εξωτερικό αντικειμενικό περιβάλλον, μία «νεκρά φύση» που βρίσκεται απέναντί μας...

Η «Νέα Συνείδηση» που Συνδέεται με την Πηγή της, την Βάση της, την Αληθινή Ουσία της, την Πραγματική Φύση της, περιορίζεται όχι μόνο σαν μία «ατομικότητα Μέσα στο Θεό» (σαν «Κέντρο») αλλά περιορίζεται επίσης στο «εδώ». Αντιλαμβάνεται ότι είναι «εδώ», αντιλαμβάνεται από «εδώ» τον Άπειρο Θεό... Αυτό οφείλεται στο ότι «διατηρείται» η «σύνδεση» με το σώμα και στο ότι δίνουμε ακόμα σε αυτή την σύνδεση (σε αυτή την φάση) πολύ σημασία. Αυτή η «αντίληψη» αμβλύνεται όσο Ανυψωνόμαστε Προς τον Θεό και δίνουμε λιγότερη σημασία στο σώμα και τον κόσμο...

Η «Νέα Συνείδηση» έχει επίσης ένα τρίτο περιορισμό. Λειτουργεί στο «τώρα», σε αυτή την βιωματική στιγμή, ρέει μαζί με το «τώρα», που προσδιορίζεται από σύγχρονα γεγονότα, είτε υπερκόσμια που προέρχονται από την Κοινωνία με το Θεό, αντιλήψεις εσωτερικές, «συναισθήματα» κλπ, είτε από εξωτερικές πληροφορίες που φτάνουν στην «Συνείδηση» μέσω των ψυχοσωματικών λειτουργιών... Κι αυτή η «αντίληψη» μεταβάλλεται όσο Ανυψωνόμαστε Προς τον Θεό, πάνω από το σώμα και τον κόσμο...

(Σε Αυτή την Κατάσταση ο Νους γίνεται απλούς. Αυτή η Κατάσταση είναι ο Πρώτος Πνευματικός Ουρανός).

2) Αλλά αυτή η «Νέα Συνείδηση» όπως την προσδιορίσαμε είναι Ζωντανή Ύπαρξη (όχι κάτι στατικό), μία Δυναμική Ζωής, Βιώματος, Εμπειρίας (και τελικά Γνώσης) Τα τρία ποιοτικά χαρακτηριστικά της που εντοπίσαμε - δηλαδή η αντίληψή της σαν «κέντρο συνείδησης» (δηλαδή μίας ατομικότητας Εν Θεώ), ο περιορισμός «εδώ» κι ο περιορισμός στο συγκεκριμένο «τώρα», στην στιγμή που ρέει - δεν είναι σταθερά αλλά εξελισσόμενα. Λόγω ακριβώς της Κοινωνίας με τον Θεό το «Κέντρο» (ο περιορισμός) «ξεπερνιέται», το «εδώ» διευρύνεται στο «παντού και το «τώρα» αμβλύνεται και υπερβαίνοντας τα «ασήμαντα» γεγονότα μεταμορφώνεται στο Αιώνιο Τώρα που Ρέει χωρίς να αλλοιώνεται, σε μία Αιωνιότητα που τα περιλαμβάνει όλα μέσα της.

Η «Νέα Συνείδηση» που ξεκινά την Προσέγγιση του Θείου σαν μία «περιορισμένη ατομικότητα Εν Θεώ», Διευρύνεται, Απλώνεται με την Χάρη του Θεού και Συμμετέχει κατά χάριν στην Πανταχού Παρουσία Του και στην Αιωνιότητά Του.

(Σε Αυτή την Κατάσταση ο Νους γίνεαι ασχημάτιστος. Αυτή η Κατάσταση είναι ο Δεύτερος Πνευματικός Ουρανός).

3) Όσο Βιώνουμε στους Κόλπους του Θεού, με την Χάρη του Θεού, την Διευρυμένη Συνείδηση (ενώ το «Κέντρο» έχει καταλυθεί), την Πανταχού Παρουσία, την Αιωνιότητα, όσο εδραιωνόμαστε σε Αυτή την Κατάσταση τόσο μας Ανοίγονται τα Άπειρα Βάθη του Θείου (Λόγου) και Κατανοούμε το Μεγάλο Μυστήριο της Θείας Ύπαρξης. Κατανοούμε ότι Αυτό που Αντιλαμβάνεται (το Υποκείμενο) και Αυτό που Αντιλαμβάνεται (το Αντικείμενο) Είναι το Ίδιο, δεν είναι κάτι ξεχωριστό, ξένο απέναντι... είναι Εντός του Θεού, Από την Θεϊκή Ουσία (ή Ενέργεια). Σε Αυτή την Νέα Αντίληψη Όλα Είναι Θεός (Υποκείμενο Αντικείμενο δεν ξεχωρίζουν)... (κι ο κόσμος μοιάζει στην αντίληψή μας σαν μία «σκιά»)...

Σε Αυτή την Κατάσταση ο Νους γίνεται μονοειδής. Αυτή η Κατάσταση είναι ο Τρίτος Πνευματικός Ουρανός).

.........................................................................................................................................

Η Τέλεια Ένωση με τον Λόγο (νους Χριστού)

Τελικά, γίνεται Κατανοητό ότι το Πνεύμα, η «Πνευματική Ύπαρξη Εν Θεώ», δεν είναι μία σταθερή κατάσταση αλλά μία δυναμική πορεία. Η «Αληθινή Οντότητα» είναι όχι μία σταθερή ουσία με σταθερές ιδιότητες αλλά ένας «συνειδησιακός δυναμισμός» που μεταβάλλεται, επεκτείνεται απεριόριστα (μέσα στο Θεό). Αυτός ο Δυναμικός Χαρακτήρας του Όντος «Δείχνει» κι «Αποδείχνει» τις Απεριόριστες Προοπτικές Εξέλιξης της Οντότητας. Η «Νέα Συνείδηση» ξεκινά σαν ένα «Κέντρο Συνείδησης του Παγκόσμιου», σαν μία «ατομικότητα Εν Θεώ», Διευρύνεται, και Τελικά Ομοιώνεται με τον Θεό (Λόγο), και γίνεται θεός όχι κατά φύσιν αλλά κατά θέσιν και χάριν. Όπως λέει ο Συνεών «Πλην του μεν Υιού προς τον Πατέρα η ένωσις φυσική έστι και συνάναρχος. η δε ημετέρα (ένωσις) προς τον Υιόν θέσει και χάριτι. όμως εις το αυτό οι πάντες εσμέν ηνωμένοι Θεώ και αχώριστοι», (Συμεών, Κατήχησις ΚΔ΄116-119).

Σε Αυτή την Κατάσταση της Τέλειας Ένωσης με τον Θεό Λόγο, η Οντότητα αρχίζει να Αντιλαμβάνεται ότι έχει ένα σώμα αόρατο με το οποίο μπορεί να εκδηλωθεί, να ζήσει, και να επιβιώσει, στους ουράνιους κόσμους, πέρα απο το υλικό σώμα και τον υλικό κόσμο... Το αόρατο αυτό σώμα χαρακτηρίζεται από τον Συμεών «πνευματικόν τε και άυλον και ήδη προς αρπαγήν επιτήδειον» (Συμεών, Κατήχησις ΙΔ΄ 95-102). Με αυτό το σώμα η Οντότητα «αρπάζεται» στους ουράνιους κόσμους, αφήνοντας το υλικό σώμα «πίσω» Γι αυτό κι όσοι είχαν τέτοιες εμπειρίες δεν μπορούν να κατανοήσουν (και να ξεκαθαρίσουν) αν «αρπάχτηκαν στους ουράνιους κόσμους με τό σώμα , είτε εκτός σώματος. (Στην πραγματικότητα «αρπάχτηκαν» με το «πνευματικό σώμα» και εκτός του υλικού σώματος... Εν τούτοις το υλικό σώμα (κι η σύνδεση με αυτό) δεν καταργείται αλλά συνεχίζει να λειτουργεί και να «παρέχει» στην Συνείδηση πληροφορίες και γιά την θέση (του υλικού σώματος) και γιά τον υλικό κόσμο... Αλλά όλα αυτά είναι πλέον τελείως ασήμαντα...

 Σε Αυτή την Κατάσταση της Τέλειας Ένωσης με τον Θεό (Λόγο) είμαστε Έξω του κόσμου και εντός του κόσμου ταυτόχρονα...

Στην Τελική Ένωση με τον Θεό Λόγο κάθε «ατομικότητα» έχει «ξεπεραστεί» (δεν παίζει πιά κανένα ρόλο στην Συνείδηση) αλλά δεν έχει «καταργηθεί». Με άλλα λόγια είμαστε Ενωμένοι με τον Θεό, είμαστε ο Θεός, λόγω της Κοινωνίας με Αυτόν αλλά δεν γινόμαστε Θεϊκή Ουσία. Υπάρχει ένα αξεπέραστο εμπόδιο που αποτρέπει την σύγχιση του κτιστού με τον Άκτιστο Θεό (τουλάχιστον, σε αυτή την Φάση της Πνευματικής Ύπαρξης και όσο συνδεόμαστε με ένα κατώτερο υλικό σώμα)... Σε Αυτή την Κατάσταση ο Νους είναι (μονοειδής), αυτό που ονομάζει ο Παύλος «νους Χριστού (Παύλος, Α΄Κορινθ. Β΄ 16)...

Αλλά Αυτή η Κατάσταση δεν είναι η Ύστατη Κατάσταση... Υπάρχει Πέραν Αυτής της Κατάστασης μία «Υπέρτατη Αλλοίωσις» που Οδηγεί Στον Θεό Πατέρα, στην Αχανή Θεότητα....

......................................................................................................................................

Θέωσις

Όταν εγκαταλείπεται «οποιαδήποτε αντίληψη ύπαρξης» Εν Θεώ, με ένα τρόπο μυστικό, μυστηριώδη, και άρρητο, που δεν μπορεί να γίνει κατανοητός, το Πνεύμα (το «Αλλοιωμένο Θεωμένο Πνεύμα», το «Ενωμένο με τον Λόγο Πνεύμα») «χάνεται» στην Άπειρη Θεότητα, στο Αχανές του Θεού, Κατάσταση  που γίνεται αντιληπτή σαν «Γνόφος» (απουσία οποιασδήποτε αντίληψης) και Τελικά σαν Φως, Παρουσία του Θεού Πατέρα...

Ο Συμεών περιγράφει αυτή την Κατάσταση έτσι: «Ορά γαρ ξένα τινά θεάματα ο νους και όλος φωτίζεται και φωτοειδής γίνεται, νοείν δε ή λαλείν ταύτα ουκ ισχύει. Αυτός μεν γαρ ο νους φως έστι και βλέπει τα πάντα φως, και το φως ζων έστι και ζωήν τω ορώντι παρέχει. Βλέπει εαυτόν καθόλου τω φωτί ηνωμένον, και ορών συστέλλεται και έστιν ως ην. Κατανοεί το φως εν τηψυχή και εξίσταται, και εξιστάμενος βλέπει τούτο μακράν, στραφείς δε μέσον πάλιν ευρίσκεται του φωτός. Και ούτως τι είπη ή τι εν τω ορωμένω κατανοήση, όλως απορεί και λόγων και νοημάτων» (Συμεών, Κατήχησις Β΄ 355-364)...

(Σε Αυτή την Κατάσταση ο Νους γίνεται φωτοειδής. Είναι ο Τέταρτος, Ύστατος Ουρανός, Υπεράνω του Πνεύματος, Στους Κόλπους του Αχανούς Θεού, ο Μυστικός Παράδεισος)...

Εδώ έχει Πραγματοποιηθεί η Θέωση... Εδώ δεν υπάρχει πλέον «ατομικότητα», η «ατομικότητα» «λησμονιέται τελείως» Εντός του Θεού... Αλλά μία Τέτοια Κατάσταση δεν μπορεί παρά να είναι προσωρινή ενόσω είμαστε στη γη συνδεδεμένοι με ένα υλικό σώμα... Το τι συμβαίνει όταν Ανυψωνόμαστε στους Ουράνιους Κόσμους, Μόνο ο Θεός Γνωρίζει... Σε αυτή τηνΚατάσταση έχουν φθάσει ελάχιστοι άνθρωποι... Ο Ιησούς (Αυτός Γνωρίζει τι Είναι Πραγματικά) Ήταν, Είναι, Θα Είναι, Μόνιμα (Διά Παντός), σε Αυτή την «Κατάσταση Ένωσης με τον Πατέρα»... Εμείς οι ταπεινοί μαθητές Του απλά προσπαθούμε να βαδίσουμε στα Χνάρια Του... και μόνο προσωρινά μπορούμε να Βιώνουμε την «Κατάσταση Ένωσης με τον Πατέρα»... πάντα Εν Λόγω και Διά του Λόγου...

(συνέχεια)

Η «Καθαρά Προσευχή» οδηγεί «τελικά» στην υπέρβαση της ψυχονοητικής διαδικασίας, στην ηρέμιση του νου, στην «απλούστευση» («μη λειτουργία») στον «Καθαρό Νου», στην μετουσίωσή του σε «Πνεύμα», δηλαδή μία ανώτερη αντίληψη τελείως διαφορετικής ποιότητας (από την ψυχονοητική αντίληψη και σύλληψη και το ψυχονοητικό περιεχόμενο)... Αυτή η Κατάσταση (που σημαίνει την διάλυση του ψυχονοητικού πυρήνα ύπαρξης) οδηγεί σε μία νέα αντίληψη ύπαρξης, αντίληψη μίας ύπαρξης που βρίσκεται σε «Άμεση Επαφή» με την Βασική Αρχή του Όντος (που «Βρίσκουμε» Μέσα μας), με τον Θεό (που «Βρίσκεται Εντός»)...

Μπορούμε, εξωτερικά, να μιλήσουμε γι' Αυτή την Κατάσταση, αλλά το Πραγματικό (Εσωτερικό) Περιεχόμενό της πρέπει να Το Βιώσει κάποιος γιά να «κατανοήσει» γιά «τι πράγμα» μιλάμε. Θα παραμείνει γιά πάντα ένα «μυστήριο» γιά όσους το προσεγγίζουν εξωτερικά κι ένα «σκάνδαλο». Όλοι όσοι δεν έχουν «εμπειρία» του «Θεού Εντό»ς, θεωρούν τερατώδες να αναφερόμαστε σε μία τέτοια εμπειρία... Ο Θεός γι' αυτούς Είναι πάντα «έξω», ένα «Αντικείμενο»... Αλλά ένας τέτοιος «Θεός» βρίσκεται μόνο μέσα στο μυαλό τους, σαν ιδέα, ένα είδωλο, τίποτα άλλο...

Πως μπορούμε λοιπόν, έστω συμβολικά, υπαινικτικά, με πλάγιο τρόπο, να μιλήσουμε γι' Αυτή την Κατάσταση της «Πνευματικής Ύπαρξης Εντός του Θεού»;

1) Κατ' αρχήν πρόκειται γιά Μία Εσωτερική Κατάσταση (που Φανερώνεται μόλις υπερβούμε την ψυχονοητική δραστηριότητα)... μία αντίληψη «Άμεσης Επαφής με Κάτι Άλλο»... Πρόκειται γιά «Ενσυναίσθηση», ή «ενσυναίσθητη κατανόηση» του «Άλλου», που δεν περιορίζεται σε απλή υποκειμενική αντίληψη, αλλά οδηγεί στην υπέρβαση του υποκειμένου, σε μία Αντικειμενική Κατάσταση «Συγχώνευσης» με το «Άλλο», σε «Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα»... Πρόκειται γιά Μία Ένωση του εαυτού μας με «Κάτι Άλλο», Ανώτερο, Μεγαλύτερο, Βαθύτερο, Πλατύτερο, που Αγγαλιάζει τα Πάντα, που Αποκαλύπτεται Προπάντων σαν το Πραγματικό, το Αληθινό, το Αιώνιο... Πρόκειται γιά μία «διάλυση» της μικρής ύπαρξής μας στο «Άπειρο Μεγαλείο της Παγκόσμιας Ύπαρξης», της Παγκόσμιας Ψυχής, του Παγκόσμιου Θεού... Πρόκειται γιά μία «πρώτη επαφή» με το Απόλυτο, που μας προϊδεάζει γιά το «Αχανές του Θεού»... Πρόκειται με άλλα λόγια γιά μία Εσώτατη και Άμεση Ένωση του ανθρώπινου πνεύματος με την Αρχή του Όντος που Βρίσκεται στην βάση κάθε όντος, μία «Άμεση Σχέση με το Θείο Πνεύμα», με τον Θεό... Πρόκειται τελικά γιά μία «Μετουσίωση»...

2) Η «Πνευματική Κατάσταση» (της Ένωσης με τον Θεό) δεν είναι μία θεωρητική κατάσταση ή μία δραστηριότητα αντικειμενικής θεωρητικής αναζήτησης, έρευνας και συζήτησης... Ο Μυστικός αναζητά (Εντός του) να Βιώσει Αυτή την Κατάσταση, όχι να την γνωρίσει ψυχονοητικά και να την κάνει αντικείμενο ψυχονοητικών διεργασιών... Πέρα από την θεωρητική αναζήτηση, ζητά να Βιώσει την «Ουσία της Ένωσης με τον Θεό», να Ενωθεί με τον Θεό Υποστασιακά, Πραγματικά, να «Βιώσει» μυστικά, υπερνοητικά (αντί να «σκεφθεί»), να «Πράξει»... Μιλάμε λοιπόν γιά ένα τρόπο ύπαρξης, αντίληψης («συνείδησης»), όχι γιά κάτι θεωρητικό. Όλοι οι Μυστικοί Βίωσαν τον Θεό, κι Αυτό που Βίωσαν δεν μπόρεσαν ποτέ να Το «Εκφράσουν». Έτσι ο Θεός Βιώνεται, δεν αποδεικνύεται θεωρητικά. Αναδυόμαστε (Εντός) στην Ύπαρξη του Θεού, Βυθιζόμαστε στην Ύπαρξη του Θεού, και Χανόμαστε στην Απεραντωσύνη Του... δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε την Ύπαρξή Του ούτε μέσα σε ένα «λόγο»... έκθαμβοι, βυθιζόμαστε κι απορροφιόμαστε στην Θεία Σιγή και Σιωπούμε, με μία Ιερή Σιωπή, πιό εκωφαντική από όλες τις λέξεις  του ανθρώπινου νου μαζί...

3) Είναι, τουλάχιστον, «λογικό» (γιατί με την υπέρβαση του ψυχονοητικού μηχανισμού δεν εκλείπει το «λογικό»), ότι, αφού ο ψυχονοητικός μηχανισμός «διαλύεται» κι έχουμε ενός άλλου είδους (ανώτερου) αντίληψη, εμπειρία, είναι αδύνατον να εκφραστεί σε ψυχονοητικό επίπεδο και με ψυχονοητικούς όρους, το «περιεχόμενο» της μυστικής εμπειρίας μας, του μυστικού βιώματος (της Ένωσής μας με τον Θεό). Έτσι η Πνευματική Κατάσταση χαρακτηρίζεται σαν «Ανέκφραστη». Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι επειδή δεν λειτουργεί ο ψυχονοητικός μηχανισμός και δεν υπάρχουν λέξεις να την περιγράψουμε, ότι Αυτή η Κατάσταση, Είναι μία Κατάσταση Κενού (αν και φαίνεται έτσι εκ πρώτης όψης...). Αντίθετα, Είναι Μία Κατάσταση Πληρότητας... Πληρότητας με Θεία Παρουσία και Άπειρη και Απέραντη Προοπτική Βίωσης Του Αχανούς, που δεν μπορούμε να «συλλάβουμε». Σε Αυτή την Κατάσταση έχουμε Εσωτερική Αντίληψη, Ενσυναίσθηση (κατάσταση συνείδησης) μίας Άνώτερης Κατάστασης Ύπαρξης Στο Θεό... όχι ιδέες... Παρ' όλο όμως που βρισκόμαστε σε Μία Περιοχή Ιερής Σιγής (αντικειμενικής κατάστασης) και Σιωπής (υποκειμενικής αντίληψης), «άλογη» (χωρίς λόγια, άηχη), τέλειας ηρέμισης της σκέψης, όλοι οι Μυστικοί που Βιώνουν Αυτή την Κατάσταση, «γνωρίζουν» πολύ καλά γιά «τι πράγμα» μιλάμε. Έστω και συμβολικά, υπαινικτικά, με πλάγιο τρόπο, όλοι οι Μυστικοί επικοινωνούν μεταξύ τους. Όσοι δεν Βιώνουν Αυτή την Κατάσταση είναι εκ των πραγμάτων αδύνατον να «κατανοήσουν» και έτσι θεωρούν όλα αυτά «φαντασίες και όνειρα και τρέλα»...

4) Σε Αυτή την Κατάσταση υπάρχει αντίληψη, γνώση, εκ των Έσω. Ποτάμια Γνώσης Αναβλύζουν από μέσα μας (από το «πουθενά»), άμεσα, χωρίς διαδικασία. «Γνωρίζουμε χωρίς να γνωρίζουμε πως γνωρίζουμε». Απλά η Γνώση «μεταδίδεται» Από το Άπειρο Θείο σε μας «Άμεσα», αφού Κοινωνούμε Μαζί Του (και «τα Δικά Του γίνονται δικά μας»). Αυτή η Γνώση που μπορούμε να την ονομάσουμε με διάφορα ονόματα,  «Εσωτερική Αντίληψη», «Ενόραση» («Άμεση Εποπτεία» της Πραγματικότητας, χωρίς τη μεσολάβηση των ψυχονοητικών διαδικασιών, των ψυχοδυναμικών μηχανισμών ή  της ψυχοσωματικής διάνοιας ή των ψυχοσωματικών αισθήσεων...),  «Ενσυναίσθηση» («Συμμετοχή» στο Θεό, «Κοινωνία» με το Θεό...), ή ό,τι άλλο θέλουμε, είναι η Αληθινή Θεία Γνώση, η Άμεση Γνώση που Υπάρχει στο Θείο Πνεύμα (κι όχι μία γνώση εννοιών που δομούμε μέσα στην άγνοια και την σύγχιση...)... Εδώ μας Αποκαλύπτονται Όλα τα Μυστήρια του Θεού (στο μέτρο που μπορούμε να τα «χωρέσουμε μέσα μας»), Ένα Βάθος Αλήθειας πέρα από την λογική και τις σκέψεις. Αυτή η Αλήθεια που Γνωρίζουμε (με αυτό τον τρόπο) μας Πλουτίζει, μας Ελευθερώνει και μας Θεώνει... Κι Αυτή η Αλήθεια επηρεάζει όλη μας την ύπαρξη, αλλά και τους κατώτερους (ψυχονοητικούς, ψυχοδυναμικούς, και ψυχοσωματικούς) μηχανισμούς, που στο εξής μαθαίνουμε να χρησιμοποιούμε τελείως διαφορετικά, υπό το Φως της Γνώσης... Μία Τέτοια Κατάσταση αν και μοιάζει «παθητική» κάθε άλλο παρά «παθητική» είναι. Το να «Αφηνόμαστε στο Θείο Πνεύμα που Φυσά Όπου Θέλει» και να Ταξιδεύουμε με τα Θεία Φτερά (της μεταμορφωμένης ύπαρξής μας) στην Απεραντωσύνη του Θεού είναι ό,τι πιό ενεργητικό μπορούμε να κάνουμε (όσοι το κάνουμε)... Σε Αυτή την Κατάσταση (της Θείας Ένωσης) μπορούμε να Απορροφιόμαστε Τελείως Στο Θεό (με την άμβλυνση και «κατάργηση» των κατώτερων λειτουργιών), σε μία «γνήσια μυστικιστική υπερβατική κατάσταση» (που διαρκεί ορισμένο χρόνο), η οποία (σαν «τρόπος αντίληψης») δεν «χάνεται» τελείως όταν ενεργοποιούνται  οι κατώτερες ψυχοσωματικές λειτουργίες, αλλά παραμένει (σαν «τρόπος αντίληψης») σαν βάση ύπαρξης που υπερκαλύπτει κι αγγαλιάζει την ύπαρξή μας στον υλικό κόσμο, την σωματική ζωή μας. Αυτή η μόνιμη κατάσταση Ένωσης με τον Θεό με την ταυτόχρονη εκδήλωση της σωματικής ζωής είναι η συνηθισμένη κατάσταση (των Μυστικών). Όπως και να έχει, η ύπαρξή μας (που έχει Υπερβατικές Ρίζες και Προοπτική) έχει μεταμορφωθεί ενώ η σωματική ζωή δεν είναι παρά ένα απλό συμβάν...

5) Καθώς στην Κατάσταση (Ένωσης με τον Θεό) υπάρχει ένας Κατακλυσμός Θείας Κατανόησης και Γνώσης, έχουμε μία «αίσθηση πληρότητας», «πλημμυρίσματος γνώσης», μία «αίσθηση Φωτισμού». Αυτή η Αντίληψη είναι μία κατάσταση συνείδησης, κι έτσι ο Φωτισμός, το Φως, λαμβάνει ένα «αντιληπτικό, συμβολικό, περιεχόμενο»... Η «Απομόνωση» από τους κατώτερους κόσμους και την κατώτερη ζωή, η Ανύψωση Στο Θεό και το Μυστικό Βύθισμα στο Θεό, (η Γνήσια Μυστικιστική Κατάσταση), Αποκαλύπτει ότι ο «Καθαρός Νους», το «Πνεύμα», ο Θεός, Είναι Αληθινό Υποστασιακό Φως, Φως Υπερκόσμιο, του Οποίου αγνοούμε την Πηγή, την Ποιότητα, τα Όρια. Ο Θεός Είναι Φως, Αγνό, Απέραντο, Αιώνιο, τίποτα άλλο από Φως. Όλοι οι Μυστικοί (τουλάχιστον οι Αληθινοί μυστικοί που έχουν εμπειρία...) διαβεβαιώνουν αυτή την Αλήθεια, ότι ο Θεός Είναι Φως, Ανεξιχνίαστο, Ακατάληπτο, Άγνωστο... Αυτό Συμβαίνει επειδή σε Αυτή την Κατάσταση η «Αντίληψη», η «Γνώση» «Μετουσιώνεται» σε «Είναι»...

Το Πνεύμα (η Αρχή της Ύπαρξης) Μέσα Στο Θεό, που Αναδύεται όταν Υπερβαίνουμε τις κατώτερες λειτουργίες του όντος, συνιστά στην Ουσία του, μία Ενοποίηση του Όντος, και μας Ανυψώνει Στο Πραγματικό. «Γνωρίζειν» και «Είναι» τείνουν να ταυτιστούν. Αντιλαμβανόμαστε το Είναι, Γνωρίζουμε το Είναι κι Είμαστε Αυτό που Γνωρίζουμε. Επειδή ακριβώς το Είναι Στρέφεται προς τον Εαυτό γι' αυτό η Γνώση Είναι Άμεση, χωρίς διαδικασία (γιατί δεν απομακρυνόμαστε από τον Εαυτό προς κάποιο αντικείμενο, έξω, μακριά...)... Είμαστε Αυτό που Γνωρίζουμε και Γνωρίζουμε Αυτό που Είμαστε. Είναι και Γνωρίζειν Ταυτίζονται τελικά, Αυτή Είναι η Αλήθεια, η Γνώση του Θεού, της Ουσίας του Παντός. Είναι η Υπέρτατη Γνώση...

Η «Περιγραφή» Του Θεού σαν «Φωτός» είναι το πιό Μεγάλο Μυστήριο κι «αποδεικνύει» ότι τελικά η «Ουσία του Θεού Είναι Συνείδηση», Μόνο «Συνείδηση»...

6) Η Υπέρβαση των ψυχοσωματικών λειτουργιών, αλλά και των (ασυνείδητων) ψυχοδυναμικών ορμών και των (ασυνείδητων, εσωτερικών) ψυχονοητικών διαδικασιών... η Επαφή μας με την Θεία Πραγματικότητα, που από την Φύση Της Είναι Υπερβατική, οδηγεί συχνά στον «πλουτισμό της αντίληψης». Συγκρινόμενη  αυτή η νέα αντίληψη με την κατώτερη αντίληψη (του συνηθισμένου ανθρώπου) «εμφανίζει» οράματα και ακροάματα υπεραισθητά, υπερκόσμια... Τέτοιες εμπειρίες είναι συχνές στους Μυστικούς. Είναι ενδεικτικές της «μυστικής κατάστασης» αλλά χωρίς δική τους ιδιαίτερη αξία. Συχνά εμφανίζεται ακόμα μία «αίσθηση αιώρησης»... αποτέλεσμα της λύσις της Ψυχής από το σώμα (και της ενεργοποίησης του υπερβατικού πνευματικού σώματος)... Όμως η ιδιαίτερη ενασχόληση με τέτοιες εμπειρίες δεν απασχόλησε ποτέ σοβαρά τους Αληθινούς Μυστικούς...

..........................................................................................................................................

7) Ο Πνευματικός Κόσμος αποκαλύπτεται στα Μύχια της ψυχής (πέρα από την ψυχοσωματική ενότητα, πέρα από την ψυχοδυναμική ενέργεια, πέρα από την ψυχονοητική ύπαρξη...). Στα Μύχια της Ψυχής Βρίσκουμε το Θεό, σαν τον Ανώτερο Εαυτό μας. Το Πραγματικό Περιεχόμενο της Ένωσής μας με τον Θεό μόνο Αυτός το Γνωρίζει... ό,τι κι αν λέμε εμείς εκ των υστέρων είναι μόνο λόγια... Η Εμπειρία επαληθεύει τα λόγια των Μεγάλων Μυστών: «Εγώ κι ο Θεός είμαστε Ένα». Αυτό τα λέει όλα... Σε αυτή την Ανύψωση Ως το Θεό όλα «πνευματοποιούνται» κι όλα «ξεπερνιούνται». Καμία ανθρώπινη δύναμη δεν μπορεί να ανυψωθεί εδώ. Βρίσκουμε «Εν Εαυτώ την Πραγματικότητα», τον Θεό, σαν την Ουσία μας, το πιό Κοντινό μας πράγμα, την ίδια μας την ύπαρξη, μία «Άμεση Αίσθηση της Παγκόσμιας Ύπαρξης», που ούτε λογικό, ούτε ιδέες, ούτε περιγραφές, μπορούν να φυλακίσουν... Η «γνώση» καθίσταται υπερβατική. Σε αυτή την Ανάδυση προς τον Θεό ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας όμοιο, ίδιο, με το Αιώνιο Μοναδικό Ον, και σε Ανώτερο Βαθμό Βύθισης στο Αιώνιο, σε Αυτό το Αιώνιο Μοναδικό Ον, Αντιλαμβανόμαστε ότι Είμαστε η Πρωταρχική Πηγή Κάθε Ύπαρξης, ο Πυρήνας της Ύπαρξης, το Αιώνιο Κέντρο από Όπου όλα ξεκινούν κι όλα ξαναγυρίζουν... ο Θεός... Βέβαια σε Αυτή την Κατάσταση οφείλουμε να κάνουμε μία διάκριση. Λόγω της «ατέλειάς» μας αντιλαμβανόμαστε το Είναι «σαν Είναι», όχι το «τι Είναι»... Από εδώ πηγάζουν όλες οι θεολογικές συζητήσεις ότι τελικά Αυτό που Γνωρίζουμε Είναι ο Θεός σαν Ενέργεια κι όχι η Πραγματική Ουσία Του... Σε τελευταία ανάλυση όμως όλα αυτά πολύ λίγο ενδιαφέρουν...

..........................................................................................................................................

Η Ουσία της Πνευματικής Προσπάθειας συνίσταται στην υπέρβαση των κατώτερων μηχανισμών και λειτουργιών (και καταστάσεων) της ύπαρξης, στην Ανύψωση Στο Θεό, στην «παραίτηση» από όλα τα άλλα. Αυτό σημαίνει ότι η Τελική Επίτευξη, η Ανάδυση Στο Θεό, η Ένωση με τον Θεό, είναι χωρίς προϋποθέσεις. Όταν θέλουμε πραγματικά, βαθιά, μέσα μας, να Ανυψωθούμε Στο Θεό, το κάνουμε χωρίς καμία ιδιαίτερη δυσκολία, φυσικά, αυθόρμητα (παραιτούμενοι από όλα τα άλλα...). Η Πνευματική Προσπάθεια σαν «εργο», δραστηριότητα, που περιγράφεται τυπολογικά είναι στην πραγματικότητα χωρίς σημασία. Όταν είμαστε στραμένοι στο κόσμο, δεμένοι στον κόσμο, στις επιθυμίες, απορροφημένοι στον έξω κόσμο της ύλης, μπορούμε να μιλάμε γιά διαδικασίες, προσευχή, τεχνικές, κι όλα αυτά. Αλλά όλα αυτά αφορούν τους ανθρώπους που είναι ακόμα δεμένοι με τον κόσμο. Όταν αγαπάμε πραγματικά τον Θεό, τελείως φυσικά κι αυθόρμητα, τα εγκαταλείπουμε όλα και χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία Βρίσκουμε τον Αληθινό Θησαυρό Εκεί που Είναι η Αγάπη μας, Στο Θεό... Όπως και να έχει όμως η ψυχοσωματική κάθαρση, η λύσις της Ψυχής από τα δεσμά του σώματος και του κόσμου, η ψυχονοητική «απλούστευση», είναι προϋποθέσεις γιά να Ανυψωθούμε Στο Θεό. Είτε φυσικά κι αυθόρμητα, είτε με προσπάθεια πνευματική (εφ' όσον τα δεσμά μας με το κόσμο είναι ακόμα ισχυρά), είτε έτσι είτε αλλιώς, η Ανύψωση Στον Πνευματικό Κόσμο μπορεί να Πραγματοποιηθεί Μέσα Στην Βαθύτερη Φύση μας και είναι ο Αληθινός Προορισμός μας...

.........................................................................................................................................

Η Μυστική Εμπειρία υπήρξε μέσα στην ιστορία ο «πυρήνας» κάθε «θρησκευτικής αποκάλυψης» και η πνευματική βάση κάθε θρησκείας. Η «Μυστική Ανάδυση», αυθόρμητη και φυσική στην αρχή, γιά όλους τους ενθουσιώδεις μύστες της Αποκάλυψης, «κωδικοποιείται» στην συνέχεια, γιά τους ανθρώπους που «σκορπίζονται» σε άλλους προσανατολισμούς... Στην Αρχαία Ινδία, στην Αρχαία Κίνα, στην Αρχαία Ελλάδα και στην Εγγύς Ανατολή, το Θρησκευτικό Μήνυμα, το Θείο Ευαγγέλιο, Διδάχτηκε σαν «η Μυστική Βίωση του Θεού από  τον Άνθρωπο», (μέσα του), που μπορεί να πραγματοποιηθεί άμεσα και χωρίς προσπάθεια... Όλες οι μετέπειτα επεξεργασίες, διαλογιστικές πρακτικές, τεχνικές προσευχής, πνευματικές προσπάθειες, λατρευτικές διαδικασίες, καθιερώθηκαν μόνο γιά τους «βραδυκίνητους» και «βραδυπορούντες»... Όπως και να έχει όμως η Πραγματική Ουσία, το Πραγματικό Περιεχόμενο, της Μυστικής Εμπειρίας, παραμένει ακέραιο κι αναλλοίωτο... αφορά την Εσωτερική Φύση μας και τον Θεό (που Βρίσκεται Εντός)... Επιπρόσθετα μόνο... το Μυστικό Βίωμα γίνεται αντικείμενο μίας «πρακτικής»... Εξ' άλλου, το Μυστικό Βίωμα που αναφέρεται στην Πραγματική (Εσωτερική) Φύση μας, μπορεί να μελετηθεί (από ανθρωπολογική άποψη) τόσο έξω από την θρησκεία, όσο και μέσα στην θρησκεία και στα ιστορικά θρησκεύματα. Είτε έτσι, είτε αλλιώς πρόκειται γιά ένα παγκόσμιο διαχρονικό και πανανθρώπινο φαινόμενο...

..........................................................................................................................................

Θρησκειολόγοι (με την γενική ή με την ιδιαίτερη έννοια), φιλόσοφοι, ψυχολόγοι, άνθρωπολόγοι, που μελετούν τον Άνθρωπο, την ανθρώπινη οντότητα, την ανθρώπινη φύση... όλοι μιλούν γιά τον Εσωτερικό Άνθρωπο, την Εσωτερική Φύση... Οι θρησκειολόγοι μιλούν γιά την Εσωτερική Θεία Φύση, οι φιλόσοφοι γιά την υπερβατική φύση της συνείδησης, οι ψυχολόγοι γιά την «ψυχή στο βάθος» (περιοχή ασυνειδήτου... όχι σαν μέρος της ανθρώπινης οντότητας, αλλά σαν μη συνειδητή λειτουργία μίας ευρύτερης οντότητας...), κι οι ανθρωπολόγοι γιά την «υπερφύση»... Το συμπέρασμα είναι ότι οφείλουμε να στραφούμε Έσω, Εντός της Ψυχής, προς το Εσωτερικό Σύμπαν, αν θέλουμε να βγούμε από το σκοτάδι του κόσμου στο Φως της Πραγματικότητας...

.........................................................................................................................................

Η Ανύψωση της Ψυχής Στον Πνευματικό Κόσμο, η «Μετουσίωσις» του Νου σε Πνεύμα,η Απελευθέρωση της Ψυχής από τους κατώτερους κόσμους δίνει την αντίληψη της Ελευθερίας, της Πληρότητας, της Μακαριότητας, και της Αιωνιότητας. Είναι το Θείο Βασίλειο, μία Κατάσταση που μπορεί να προγευτεί ο άνθρωπος ενόσω ζει στην γη, να βιώσει μεταθανάτια στους ουράνιους κόσμους, (μία κατάσταση που ίσως δεν έρθει ποτέ στην γη αν και μία μερίδα χριστιανών ομολογεί στο σύμβολο της πίστης της την προσδοκία της...)... Αυτό που Συναντάμε όταν Ανυψωνόμαστε πάνω από τον κόσμο των φαινομένων, στον Αληθινό Πνευματικό Κόσμο, είναι (τουλάχιστον στην αρχή) Μία Ευρύτερη Συνείδηση, δηλαδή «Κάποιος» που Αντιλαμβάνεται όπως εμείς αλλά με ένα Ευρύτερο, Απόλυτο, Τρόπο. Ο Θεός Είναι Προσωπικός στην Πρώτη Όψη Του. Αλλά το Πρόσωπο του Θεού δεν έχει καμία σχέση με το περιορισμένο ανθρώπινο πρόσωπο. Είναι το Παγκόσμιο Πρόσωπο, η Παγκόσμια Ύπαρξη, ο Αχανής Θεός... Η Ανύψωση Ως Τον Αιώνιο Θεό είναι μία εσωτερική δραστηριότητα. Η Ένωση με Τον Θεό είναι μία εσωτερική βεβαιότητα και δεν μπορεί ούτε να πιστοποιηθεί, ούτε να αποδειχθεί εξωτερικά. Ο Εσωτερικός Κόσμος κι ο έξω κόσμος είναι δύο χωριστά σύμπαντα (έτσι τα αντιλαμβανόμαστε). Η Συνείδηση Είναι η Πύλη που Οδηγεί είτε στο Πραγματικό, είτε προς το φαινόμενο... είτε προς τα Έσω, Προς Τον Άπειρο Θεό, είτε προς τα έξω, στον αχανή κόσμο της δημιουργίας... Αλλά η Συνείδηση Είμαστε Εμείς οι Ίδιοι, κάτι ζωντανό κι όχι απλά μία δυνατότητα ύπαρξης... κι Εμείς αποφασίζουμε αν θα Στραφούμε Εντός, Εν Εαυτώ, ή έξω, στον κόσμο...

(συνέχεια)

Όταν η Ψυχή (που έχει Θεία Φύση, σαν Θεϊκή Πνοή, Πνεύμα, Θεία Ενέργεια...) συνδέεται με το σώμα, οι ανώτεες δυνάμεις της υποβαθμίζονται, «καταστέλλονται», και «υφίστανται μόνο εν δυνάμει» (είναι η «περιοχή» του «ασυνειδήτου» των «ψυχολόγων του βάθους»)... Αυτό που αναδύεται από το προσυνειδητό χάος της γέννησης της Ψυχής στο κόσμο (του ανθρώπου) είναι οι αντιλήψεις μέσω των αισθήσεων που γρήγορα μπαίνουν στην εποπτεία της ανώτερης «διανόησης» και μετά του εγώ (το «συνειδησιακό σύμπλεγμα της ατομικής, προσωπικής, ύπαρξης»), στο οποίο αναφέρονται στο εξής όλες οι άλλες δραστηριότητες, διανόηση, αισθήσεις, πράξεις... Η ανθρώπινη ύπαρξη περνά από την σωματική ωρίμανση στην «συναισθηματική» ωρίμανση (που ξεκινά ενόσω διαρκεί η σωματική ανάπτυξη) και μετά στην διανοητική ωρίμανση (που ξεκινά ενόσω διαρκεί η «συναισθηματική» ανάπτυξη) ενώ η πνευματική ενηλικίωση (σαν απόσταγμα της εμπειρίας της ζωής και της προσωπικής προσπάθειας) που μας ανυψώνει προς το Υπερβατικό, συχνά, δεν πραγματοποιείται ποτέ, στους περισσότερους ανθρώπους... Η πορεία αυτή της ανθρώπινης ύπαρξης αναπαριστά σε προσωπικό ατομικό επίπεδο, της πορείας της ίδιας της ανθρωπότητας, που βρίσκεται σήμερα σε διανοητική ανάπτυξη αλλά απέχει πολύ ακόμα από την πνευματική ενηλικίωση που θα φέρει μία εποχή παγκόσμιας ειρήνης συννενόησης, δικαιοσύνης, ισότητας, ελευθερίας, κλπ., γιά όλους τους λαούς (εποχή που πρέπει να τοποθετηθεί μετά από κάποιες χιλιετηρίδες...)...

Η Ενσαρκωμένη Ψυχή είναι συνήθως όχι σε πλήρη επίγνωση της Υπερβατικής Ελεύθερης Θείας Φύσης της, αλλά απορροφημένη στους μηχανισμούς που προκύπτουν από την σύνδεσή της με το σώμα, στο εγώ (της ατομικής προσωπικής ύπαρξης), στην ιδιαίτερη διανόηση και συμπεριφορά, που συχνά συμμορφώνονται με την «κοινωνία», την τοπική κουλτούρα, τα τοπικά ήθη, έθιμα, συμπεριφορές. Μόνο εξαιρετικά άτομα διαπερνούν το τσόφλι της «κοινωνικής συμμόρφωσης» προς μία «ελεύθερη αντίληψη» που ξεπερνά τις κοινωνικές συμβάσεις... Τέτοια μεγάλα πνεύματα είναι συνήθως αναμορφωτές του πολιτισμού, της φιλοσοφικής σκέψης, και των θρησκευτικών αντιλήψεων...

Γιά να μπορέσει η Ψυχή να Ελευθερωθεί, να Ανυψωθεί ως την Θεία Φύση της, θα πρέπει να υπερβεί όλες αυτές τις κατώτερες δραστηριότητες μέσα στις αισθήσεις του κόσμου, στην διανόηση, ακόμα και την αντίληψη μίας ατομικής προσωπικής ύπαρξης... Η Ψυχή Είναι Αιώνια, Άπειρη, πέρα από το σώμα και τον κόσμο. Αλλά αυτό μπορεί να το αντιληφθεί μόνο όταν ελευθερωθεί από τα δεσμά του σώματος... Η Ψυχή, έχοντας Θεϊκή Προέλευση και Φύση εμπεριέχει εν δυνάμει την δυνατότητα να αναπτυχθεί, να Ελευθερωθεί από κάθε περιορισμό. Αυτή η Εσωτερική Ορμή που ως ένα σημείο μπορεί να θεωρηθεί σαν η Θεία Ενέργεια προς το ον και μέσα στο ον, τον άνθρωπο, η Θεία Πρόνοια (που μας Αγγαλιάζει πριν καν εμείς το συνειδητοποιήσουμε) είναι κατά κύριο λόγο η Αιτία, ο Σκοπός και το Όριο της Εξέλιξής μας. Ο άνθρωπος πρέπει απλά να «συνεργήσει» στην Εσωτερική Ώθηση. Άρα, ό,τι κάνει ο άνθρωπος, στροφή προς το «Εσωτερικό Σύμπαν», Επίκληση του Θεού, Προσευχή, Πνευματική και προσωπική προσπάθεια, δεν είναι ατομική προσπάθεια αλλά μόνο «συνέργεια» στην Θεία Πρόνοια...

Η Στροφή προς τα Έσω, προς τον Θεό, είναι το πρώτο βήμα της πνευματικής προσπάθειας. Ο Θεός πρέπει να αναζητηθεί Έσω, όχι έξω σαν ένα αντικείμενο απέναντι στο εγώ, σαν αντικείμενο της διανόησης, ή σαν αντικείμενο των αισθήσεων. Εκεί έξω υπάρχει μόνο ο εξωτερικός κόσμος, όχι ο Θεός. Ο Θεός Βρίσκεται πάντα «Πίσω» μας, όχι μπροστά στα «μάτια» μας. Είναι το «Έσω της ύπαρξής» μας, όχι το απέναντι, το αντίκειμενο...

Σκοπός της Πνευματικής Προσπάθειας είναι η Ανύψωση στο Θεό, που σημαίνει απάρνηση των κατώτερων δραστηριοτήτων και των αντικειμένων τους. Η Ουσία της Προσευχής συνίσταται στην Απάρνηση... Απάρνηση των ψυχοσωματικών λειτουργιών (αισθήσεις, ορμές, αντίληψη, διανόηση, εγώ) που μας «συνδέουν» με τον κόσμο, και του κόσμου, Απάρνηση των εσωτερικών (εντυπωμένων) ορμών, Απάρνηση μίας προσωπικής ύπαρξης (που συνιστά τον νοητικό πυρήνα ύπαρξης), Απάρνηση μίας ύπαρξης ξεχωριστής από τον Θεό (που συνιστά τον πνευματικό πυρήνα ύπαρξης). Μόνο όταν όλα αυτά, ειλικρινά, βαθιά και τελειωτικά, «πεταχτούν», ξεπεραστούν, μπορεί η Ψυχή να απελευθερωθεί... Διαγράφονται έτσι (λόγω ακριβώς της Ουσίας μας, της οντολογικής δομής και λειτουργίας μας) οι Βαθμίδες της «πνευματικής εξέλιξης», που προσδιορίζονται σε «Πέντε Βαθμίδες» ως την Πλήρη Ένωση με τον Θεό...

Η Οντολογική δομή του ανθρώπου

(Θεός)

(Λόγος) - Πνεύμα, ο οντολογικός πυρήνας του ανθρώπου (Το «Κοσμικό Ασυνείδητο», ή «Παγκόσμια Συνείδηση»)

Νους (Είναι η «περιοχή» του «συλογικού ασυνειδήτου», το «υπερ-εγώ» του Freud, το «ταυτό» («εαυτός») του Jung, ο «νους στο βάθος» του Caruso).

Ψυχή (Είναι η «περιοχή» του «ατομικού ασυνειδήτου» με τις εσωτερικές ορμές).

Ψυχοσωματική Ενότητα («Υλική ψυχή», δηλαδή ψυχοσωματικοί μηχανισμοί, λειτουργίες - εγώ, διανόηση, αντίληψη, αισθήσεις, σωματική ζωή -  και σώμα, σε μία ενότητα).

Οι Πέντε Βαθμίδες της Πνευματικής Εξέλιξης

1) Ψυχοσωματική Απελευθέρωση. Απελευθέρωση από τους ψυχοσωματικούς μηχανισμούς, λειτουργίες,  και τον κόσμο. Απάρνηση του κόσμου.

2) Ψυχική Απελευθέρωση. Απελευθέρωση από τις εσωτερικές ψυχικές ορμές, απελευθέρωση από τους «ασυνείδητους ψυχαναγκασμούς». Εσωτερική Κάθαρση και Απάθεια.

3) Ψυχονοητική Απελευθέρωση. Απελευθέρωση από τον «βαθύτερο νου» που έχει τρία είδη λογισμών. Κάθαρση του νου. Επίτευξη του «καθαρού νου».

4) Ένωση με τον Θεό Λόγο. Τρεις Βαθμίδες του «Καθαρού Νου».

5) Αληθινή Θέωση.

Γίνεται φανερό, ότι μολονότι ο Θεός Είναι Πάντα Εδώ και μας Αγγαλιάζει και μας «Καθοδηγεί» και μολονότι «φαίνεται απλό» να στραφούμε προς τον Θεό και να Τον Προσεγγίσουμε, να Ενωθούμε μαζί Του, εν τούτοις είναι τρομερά δύσκολο να το κάνουμε, εξαιτίας ακριβώς της στροφής μας προς τον κόσμο και των δεσμών μας με τον κόσμο. Αυτό ισχύει ακόμα και γιά ασκητές, ανθρώπους που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους σε αυτό το σκοπό, πόσο μάλλον γιά τον σύγχρονο άνθρωπο που είναι χαμένος στην «Βαβέλ του σύγχρονου κόσμου» και βουλιάζει σε πιό συγκεκριμένα και επείγοντα προβλήματα (επιβίωσης). Είναι σαν να τον «κοροϊδεύουμε», να του μιλάμε «κινέζικα», όταν του μιλάμε γιά τον Θεό... Χρειάζεται πολύς προσωπικός αγώνας και πολλές προσωπικές θυσίες... και μία άλλη ομαδική, κοινωνική οργάνωση, στα πλαίσια της οποίας θα μπορούσε ο άνθρωπος να αναζητήσει το Θεό... Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα οι αληθινοί άνθρωποι αναζήτησαν το Θεό σε θρησκευτικούς θιάσους, μυστικές εταιρείες κι απόκρυφες οργανώσεις... οι δημόσιες θρησκείες έχουν «ξεφτίσει» εδώ και αιώνες...

Είναι εξ' άλλου φανερό ότι θα πρέπει (μετά από μακροχρόνιες ίσως προσπάθειες) να έχουμε πραγματοποιήσει την «ψυχοσωματική κάθαρση» και την «απάθεια» (τις δύο πρώτες βαθμίδες της πνευματικής εξέλιξης) πριν «εισέλθουμε» στον «εσωτερικό χώρο της Ψυχής», στον «Βαθύτερο Νου»... Η «Καθαρά Προσευχή» είναι τελείως εσωτερική υπόθεση, το «σώμα»  (υποτίθεται ότι) έχει ήδη ξεπερασθεί. Ο νους «ελεύθερος» από «ψυχαναγκασμούς μπορεί να «Στραφεί» προς τον Θεό... Η Επίκληση του Θεού πρέπει να γίνεται σαν Επίκληση Αυτού που μας Υπερβαίνει, μας Υπερκαλύπτει, μας Αγγαλιάζει σαν Υπερσύνολο της ύπαρξής μας... κι όχι σαν επίκληση «κάτι άλλου». Η Προσευχή, ακόμα κι όταν ξεκινά από χαμηλούς ψυχονοητικούς μηχανισμούς (νοερή επίκληση του ονόματος του Θεού) πρέπει να ανυψωθεί σε απλή καθαρή επίκληση, τάση, ώθηση προς τον Θεό, χωρίς κανένα νοητικό σχήμα... Η ήρεμη ενατένιση όλης της ψυχονοητικής δραστηριότητας χωρίς να «αναμειγνυόμαστε», αλλά προπάντων η «απόρριψη» όλων των λογισμών, σαν αποτέλεσμα της κατανόησης ότι όλα αυτά είναι άχρηστα μπορεί να μας απαλλάξει από όλες τις ακάθαρτες δραστηριότητες, επιθυμίες, σκέψεις, προσωπικές αντιλήψεις, κλπ... Σε αυτή την αυτοκάθαρση πρέπει να πεταχτούν όλα... όλη η ανθρώπινη ιστορία, ο ανθρώπινος πολιτισμός, γνώσεις, φιλοσοφίες, θρησκείες... να Μείνει μόνο ο Ζωντανός Θεός, η Επικοινωνία με το Ζωντανό Θεό... Αυτός Είναι η Μόνη Πηγή Έμπνευσης, η Μόνη Αλήθεια, η Μόνη Γνώση, η Μόνη Ζωή, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο... Τυπολογικά διακρίνουμε τους «λογισμούς» σε τρία είδη, ανάλογα με τον «προσανατολισμό» τους (το «εννοιολογικό περιεχόμενό» τους), αν «σχετίζονται» με τον «εξωτερικό κόσμο, οπότε θα είναι σύνθετοι, εμπαθείς, αν προέρχονται από νοητικά εντυπώματα κι εσωτερική ανακύκλωση της σκέψης, ή αν απογυμνώνονται  κι ανυψώνονται σε καθαρή αντίληψη...

Όταν όλα αυτά τελειώσουν και η Ψυχή, σαν Νους ησυχάσει πραγματικά, βαθιά, ολοκληρωτικά, τότε μόνο η Ψυχή αρχίζει να λειτουργεί Καθαρά, Ελεύθερη από τους ψυχονοητικούς μηχανισμούς, σαν Καθαρός Νους... Σε αυτή την «κατάσταση» κατά τον Πέτρο Δαμασκηνό «ου μόνον τα πάντα ο νους επιλανθάνεται, αλλά και εαυτόν»...   Ο «Νους» μετουσιώνεται σε  «Καθαρό Νου», «Πνεύμα», μέσα στην Παρουσία του Θεού. Με άλλα λόγια σε αυτή την «Κατάσταση» η νοητική αντίληψη ενός «εαυτού» διαλύεται, χάνεται μέσα σε μία Ευρύτερη Αντίληψη της Οντότητας, σε μιά «νέα αντίληψη ατομικότητας που είναι σε σχέση με το Θεό»... Η  Ψυχή Εισέρχεται στον Ανώτερο Υπερβατικό Χώρο, στον Πρώτο Πνευματικό Ουρανό... κι αρχίζει να Βιώνει την Ζωή από ένα «υπερβατικό σημείο». Προγεύεται την Ζωή σε ένα Υπερβατικό κόσμο και «μεταβαίνει», ως ένα σημείο στον Υπερβατικό Κόσμο... Το πρώτο πράγμα που «αντιλαμβάνεται» η Απελευθερωμένη Ψυχή είναι ότι ξεπερνά τα όρια μίας «προσωπικής ύπαρξης». Η ύπαρξη απλώνεται πέρα από το σώμα, πέρα από την ψυχή, πέρα από τον ατομικό νου, σε Ένα Ευρύτερο Υπαρξιακό Χώρο, σαν μέρος Μίας Ευρύτερης Θείας Παρουσίας. «Αισθάνεται» μέρος του «Άλλου». Είναι μία νέα αίσθηση ατομικότητας, που είναι σε Συνεχή Κοινωνία με το Όλον, με το Θεό, κι όχι μία αίσθηση ατομικότητας αποκομένης από την Πηγή και το Πνευματικό Περιβάλλον (όπως είναι το ψυχοσωματικό εγώ). Αυτή η Διευρυμένη Ατομικότητα που Απλώνεται Μαζί με το Όλον Παντού, «συμπεριλαμβάνει» μέσα της (στον Ευρύτερο Χώρο της) και τον φυσικό κόσμο, που είναι πολύ μικρός, ένα πολύ μικρό μέρος της Πνευματικής Ύπαρξης. Η Φωτισμένη Ψυχή, σαν μέρος του Όλου, αντιλαμβάνεται τον φυσικό κόσμο και το «σώμα» μέσα στην Ευρύτερη Πνευματική Ύπαρξή της, ενώ πριν (σαν συνηθισμένος άνθρωπος) αντιλαμβανόταν ότι είναι μέσα στον φυσικό κόσμο σαν ψυχοσωματική οντότητα... Η Ψυχή αποδεσμευμένη από το σώμα αντιλαμβάνεται ότι είναι (σαν «Χώρος») πιό μεγάλη από το φυσικό σύμπαν, ενώ πριν ήταν ένα ασήμαντο κομάτι του φυσικού σύμπαντος...

Η Ψυχή Βιώνοντας αυτή την Ελευθερία από το σώμα Ζει ταυτόχρονα και στον Υπερβατικό Κόσμο και στον φυσικό κόσμο (μέσω των ψυχοσωματικών λειτουργιών που μπορεί να ενεργοποιήσει οποιαδήποτε στιγμή θελήσει). Η  Ψυχή μπορεί αν θέλει να «απομονωθεί» στον Υπερβατικό κόσμο, αμβλύνοντας τις κατώτερες ψυχοσωματικές λειτουργίες (μειώνοντας δραστικά τις πληροφορίες από τον εξωτερικό κόσμο). Αυτή είναι η πραγματική έννοια της χριστιανικής έκστασης. Σύμφωνα με τον Μάξιμο «έκστασις δε ου μόνον των της ψυχής δυνάμεων προς ουρανόν αρπαγή, αλλά και αυτής της αισθήσεως ολικώς έκστασις». Αλλά μία τέτοια κατάσταση  είναι (εκ των πραγμάτων) προσωρινή...Η Ψυχή μπορεί ακόμα να βιώνει μία διευρυμένη συνειδητότητα που συμπεριλαμβάνει το Υπερβατικό και τον φυσικό κόσμο (κι αυτή είναι η «συνηθισμένη κατάσταση των χριστιανών αγίων...)... Η Ψυχή είναι δύσκολο να «πέσει»  από την Διευρυμένη Συνείδηση ξανά στην περιορισμένη ψυχοσωματική συνειδητότητα και ζωή... Να σημειώσουμε πάντως ότι υπάρχουν χριστιανοί (οι εξωτερικοί, εκκλησιαστικοί χριστιανοί, που αρνούνται και τις δύο μορφές «πνευματικής εμπειρίας» στοχεύοντας μόνο στην «ηθική μεταμόρφωση» του ανθρώπου και σε μία εξωτερική λατρεία...)...

Η Πρόγευση του Υπερβατικού Κόσμου φανερώνει στην Ψυχή (κι ας μην έχει αποδεσμευτεί ολοκληρωτικά από το σώμα) πως θα είναι η Ζωή της στον μεταθανάτιο κόσμο. Ήδη σε αυτή την φάση αρχίζει να συμπεριφέρεται σαν «συμπύκνωση παρουσίας», ενέργειας, μέσα από ένα πνευματικό ενεργειακό σώμα... Ουσιαστικά η «λύσις» της Ψυχής από το σώμα, ο «θάνατος», η «μετάβαση» στον μεταθανάτιο κόσμο έχει αρχίσει να συμβαίνει και δεν θα «φανερώσει» καμία καινούργια πραγματικότητα στην Ψυχή ο φυσικός χωρισμός από το σώμα. Ο άνθρωπος έχει μεταβεί σε μία «άλλη ζωή» ήδη, ενώ βρίσκεται στην φυσική ζωή...

Η Απελευθέρωση γιά την οποία μιλάμε και ο σχηματισμός της «νέας ατομικότητας» σαν «μέρος» Ενός Όλου δεν είναι παρά ένα αρχικό στάδιο στην Εσωτερική Πνευματική Εξέλιξη του όντος. Ο άνθρωπος μπορεί ενώ ζει στην γη να «προχωρά» ακόμα πιό ψηλά Ως τους Τρεις Πνευματικούς Ουρανούς και τον Θείο Παράδεισο, αν το επιδιώξει, πάντα εμπνεόμενος από την Θεία Πρόνοια, που Εκφράζει την Πραγματική Φύση του ...;

(συνέχεια)

Σύμφωνα με την χριστιανική κοσμοθεωρία ο Θεός Είναι η Πηγή (Διά των Θείων Ενεργειών Του) ολόκληρης της δημιουργίας (αόρατων και ορατών κόσμων). Η Θεία Ενέργεια σαν «Υποστασιακό Στοιχείο» της δημιουργίας δίνει μία «Πνευματική υφή» και μία «Ενότητα» σε όλη την δημιουργία. Ακόμα κι αυτό που εμφανίζεται σαν «υλικό» (δηλαδή διαφορετικό από το «Πνεύμα») δεν είναι παρά η εξωτερική όψη της Θείας Ενέργειας. Ειδικότερα, η Ψυχή, μέσα στον «Αγιογραφικό Συμβολισμό» είναι όχι μόνο Θεία Ενέργεια, αλλά και δημιουργείται με ένα ιδιαίτερο τρόπο. Είναι το Πνεύμα Θεού, η Θεία Πνοή, που εμφυσάται στο ον και γίνεται έτσι (η Ψυχή που δημιουργείται) «ψυχή ζώσα», «πνευματοϋλική οντότητα», «ψυχή μέσα σε ένα υλικό φορέα». Λόγω της «Πνευματικής Φύσης» της η Ψυχή (την οποία αντλεί από τον Δημιουργό της και τον τρόπο δημιουργίας της) είναι Αιώνια και δεν «καταλύεται» όταν ολόκληρο το υλικό σύμπαν μπορεί να «καταρεύσει».

Η Ψυχή, λόγω της Αιώνιας Φύσης της, όχι μόνο συνδέεται («Υποστασιακά») με τον Δημιουργό της αλλά έχει την Φυσική Ικανότητα να Αντιλαμβάνεται και να Επικοινωνεί Άμεσα (χωρίς σύνθετες διαδικασίες και μηχανισμούς) με το Παγκόσμιο Υπερβατικό στους κόλπους του Οποίου δημιουργήθηκε. Παράλληλα, λόγω της «σύνδεσής» της με τον υλικό φορέα της συγκροτεί μία πνευματοϋλική, ψυχοσωματική ύπαρξη, αντιλαμβάνεται και δρα μέσα απο ψυχοσωματικούς μηχανισμούς... Στην «προπτωτική κατάσταση» η Ψυχή, μολονότι συνδεόταν με το σώμα κι αντιλαμβανόταν και μέσω του σώματος την συγκεκριμένη ύπαρξη στις συγκεκριμένες συνθήκες, είχε την Φυσική Ικανότητα να Ανυψώνεται πάνω από την συνδεσή της με το σώμα (και το σώμα) και να Αντιλαμβάνεται Άμεσα, Καθαρά, το Πνευματικό Περιβάλλον της και την Πνευματική Πηγή της... Η «απώλεια» αυτής της Ικανότητας της Αντίληψης του Υπερβατικού και η πτώση μέσα στην «ψυχοσωματική ενότητα» συνιστά την «προπατορική πτώση»... Αυτό βέβαια είναι ένας συμβολισμός. Στη πραγματικότητα η «πτώση» ήταν ένα φυσικό γεγονός που τοποθετείται στο απώτατο παρελθόν κι όχι μία ηθική ή «αντιληπτική» πτώση. Η ανάδυση όμως της Ψυχής πάνω από τους ψυχοσωματικούς μηχανισμούς στην «καθαρή λειτουργία» της και η αντίληψη της «πνευματικής φύσης» της αποτελεί μία δυνατότητα...

Το γεγονός είναι ότι η Ψυχή που δεν Αντιλαμβάνεται την Καθαρή Υπερβατική Φύση της (και τον Πνευματικό Κόσμο) αλλά απομονώνεται μέσα στην σύνδεσή της με το σώμα αντιλαμβάνεται τον εαυτό της σαν μία αποκομένη μεμονωμένη οντότητα. Μολονότι έχει «συνείδηση» της Πνευματικής Φύσης της (ότι είναι διαφορετικής τάξης από το υλικό) δεν μπορεί ούτε να αντιληφθεί ούτε να συνδεθεί με την Πηγή από την Οποία προήλθε...  Υπάρχουν ακόμα περιπτώσεις συνειδήσεων που προσπαθούν να ερμηνεύσουν την ύπαρξή τους από την υλική βάση και θεωρούν την «συνείδηση» και το «πνευματικό φαινόμενο» απλά «επιφαινόμενα» της εγκεφαλικής (δηλαδή της υλικής λειτουργίας κι οργάνωσης)...

Στους κόλπους της χριστιανικής βιοθεωρίας η Ψυχή έχει μία Αιώνια Φύση και μία Φυσική Ικανότητα και μία Δυνατότητα να Ανυψωθεί πάνω από τον ψυχοσωματικό οργανισμό σε μία «Καθαρή Λειτουργία» και «Επικοινωνία» με το Υπερβατικό. Μάλιστα, αυτή η Δυνατότητα συνιστά την ουσία της «θρησκευτικής ανάστασης», της «θρησκευτικής σωτηρίας», και της «υπαρξιακής λύτρωσης». Το σημαντικό λοιπόν γιά την ύπαρξη είναι η Πνευματική Ανάσταση, η Πνευματική Ολοκλήρωση, η Πνευματική Απελευθέρωση, κι η Επικοινωνία με την «Πηγή» κι όχι ο «χώρος» στον οποίο τοποθετείται η ύπαρξη. Σημασία έχει η Πνευματική Ενότητα με την Πηγή της Ύπαρξης σε όποιο κόσμο κι αν «υλοποιείται» η ύπαρξη. Έτσι ο κόσμος γίνεται κάτι δευτερεύον, ασήμαντο... Εφ' όσον λοιπόν η Ψυχή Είναι Αιώνια (από την στιγμή που δημιουργήθηκε)   κι εφ' όσον το κύριο χαρακτηριστικό της Είναι η Ενότητά της με την Πηγή της, η Ψυχή «Υπάρχει Πραγματικά» όταν «Υπάρχει Εντός του Υπερβατικού», σε οποιοδήποτε κόσμο (θεωρητικό ή πραγματικό) κι όχι αναγκαστικά στην «γη». Το υλικό σύμπαν κι η «γη» είναι τελείως ασήμαντα.

Λόγω της Πνευματικής Φύσης της η Ψυχή επιβιώνει στους αόρατους κόσμους (κι εξελίσσεται εκεί) και δεν είναι ο αποκλειστικός χώρος της ύπαρξης η γη. Κάποιος που δεν κατανοεί την Φύση της Ψυχής και δεν έχει πνευματική εμπειρία της Ελεύθερης (από το σώμα) Ψυχής, θέλει να ορίζει την Ύπαρξη, την Οντότητα, τον Άνθρωπο, μόνο σαν ένωση Ψυχής-σώματος, μία απόλυτα συγκεκριμένη και προσδιορισμένη οντότητα. Μία τέτοια αντίληψη είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Η ψυχοσωματική οντότητα έχει ένα όριο και κάποια στιγμή καταλύεται. Αν η Ψυχή δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς σώμα, αν χρειάζεται οποσδήποτε ένα σώμα τότε οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι η ύπαρξη πρέπει να «αποκατασταθεί» εδώ στη γη (με την ανάσταση του σώματος, κλπ.). Στην πραγματικότητα αυτή δεν είναι η ερμηνεία του ορθόδοξου χριστιανισμού αλλά απλά μία ερμηνεία που δόθηκε στους κόλπους του χριστιανισμού, από κάποιους προσκολλημένους σε επιφανειακές επιπόλαιες αντιλήψεις των Ιουδαίων (μία κακή ερμηνεία της «Ζωροαστρικής Μεταφυσικής» που αφομοίωσαν άσχημα οι Ιουδαίοι κατά την αιχμαλωσία τους στους Βαβυλώνιους και μετά στους Πέρσες...)... Ο Ιησούς είχε «πολεμήσει» αυτούς τους υλιστές Ιουδαίους, αλλά αυτοί οι άνθρωποι (τέτοιου είδους άνθρωποι) εισχώρησαν και στην εκκλησία του Ιησού και δημιούργησαν σιγά-σιγά ένα εκκλησιαστικό κατεστημένο, αντίγραφο του ιουδαϊκού ιερατείου... σε αυτούς οφείλεται αυτή η υλιστική ερμηνεία της ύπαρξης, όχι στον Ιησού, στο Ελεύθερο Πνεύμα που Πνέει Όπου Θέλει... Αλλίμονο αν η Πνευματική Ύπαρξη περιοριζόταν τόσο πολύ μέσα στο υλικό σύμπαν και ιδιαίτερα σε ένα ασήμαντο πλανήτη σαν την γη. Στην πραγματικότητα μέσα στο υλικό σύμπαν υπάρχουν πολλές μορφές ζωής που λόγω της «πνευματικής υφής» τους Επικοινωνούν με την Υπερβατική Πηγή τους. Ούτε ο πλανήτης γη μπορεί να είναι μοναδικός ούτε η ανθρώπινη ιστορία είναι τόσο σημαντική. Το Πνεύμα που Διαχέεται μέσα στους Κόσμους και στο Υλικό Σύμπαν δεν έχει Μορφή. Αλλά εκδηλώνεται μέσα στο υλικό σύμπαν με πολλές μορφές κι όχι αποκλειστικά με την μορφή του ανθρώπου που γνωρίζουμε... Όλα αυτά, περί μοναδικότητας του ανθρώπου και της ανθρώπινης ιστορίας, κλπ., προέρχονται όχι από τον Θεό, τον Ιησού, τον Ιωάννη, και τους μεγάλους πατέρες (που όλοι σχεδόν έδρασαν στο περιθώριο της χριστιανικής κοινότητας την οποία καταδυνάστευαν αμαθείς εκκλησιαστικοί άρχοντες...), που θεωρούν τον Θεό σαν Πηγή Ζωής, Ενέργειας, Αγάπης (Ενότητας), κλπ.... αλλά από θεολόγους δεύτερης κατηγορίας που δεν Βίωναν το Ζωντανό Θεό, αλλά διέθεταν πολλή νοημοσύνη που μπορούσε να ανακατεύει «λόγια νεκρά» στον αιώνα, ανθρώπους που ούτε Επικοινωνία είχαν με τον Θεό, ούτε Απελευθερωμένη Ψυχή...

Στους κόλπους της «χριστιανικής μυστικής εμπειρίας» η Απελευθέρωση της Ψυχής (η Ανύψωσή της πάνω από την σύνδεσή της με το σώμα και τις ψυχοσωματικές λειτουργίες) θεωρείται σαν μία Καθαρή Λειτουργία της Ψυχής, που Λειτουργεί Άμεσα σαν Ψυχή (κι όχι μέσω της ψυχοσωματικής διανόησης) και μας φέρνει σε Επικοινωνία με την Υπερβατική Πηγή, το Υπερβατικό Θείο... Η «Αποδέσμευση» από τις ψυχοσωματικές λειτουργίες και την ψυχοσωματική ζωή που συνιστά την «Απάρνηση του κόσμου», αποτελεί, παρ' όλα αυτά μία επιφανειακή πνευματική εμπειρία. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο η «Απάρνηση» των ψυχοδυναμικών ορμών που μας ωθούν στον κόσμο, που συνιστά την «Απάθεια» αποτελεί μία βαθύτερη αλλά όχι ουσιαστική πνευματική εμπειρία. Σε ένα ακόμα βαθύτερο επίπεδο, στα Εσώψυχα, η απαλλαγή του νου από κάθε δραστηριότητα που συνιστά την «Κάθαρση του νου» αποτελεί τον αναγκαίο όρο γιά να Επικοινωνήσουμε με το Θείο, να Ενωθούμε με το Θεό, Η Καθαρά Προσευχή (η Νοερά Προσευχή) έχει σαν αποτέλεσμα τον «Καθαρό Νου» (τον υπερσωματικό και υπερψυχικό νου, και υπερνοητικό νου, τον Νου στην ίδια την Ουσία του, που Είναι το Πνεύμα). Το Πνεύμα (ο Καθαρός Νους) Είναι ο  «Υποστασιακός Πυρήνας» μας, κι Είναι Ουσία από την Ουσία Του... και Μέσω του Πνεύματος Επικοινωνούμε κι Ενωνόμαστε με το Πνεύμα (αφού το Πνεύμα με το Πνεύμα Γνωρίζεται)... Η «ενασχόληση» με τους ψυχοδυναμικούς μηχανισμούς και τις ψυχοσωματικές λειτουργίες ή η «χρήση» τους γίνεται γιά την «διευθέτηση» αυτών των μηχανισμών και γιά να γίνει ορθή χρήση τους (όχι να καταργηθούν ολοκληρωτικά και πριν την ώρα τους, που συμβαίνει αργά ή γρήγορα με τον θάνατο του σώματος). Η προσωρινή υπέρβασή τους έχει σαν στόχο την «Απελευθέρωση της Ψυχής» από την περιοριστική και περιορισμένη λειτουργία τους. Μόλις η Ψυχή «Απελευθερωθεί» μπορεί να χρησιμοποιεί όλες αυτές τις κατώτερες λειτουργίες υπό το Φως της Νέας Αντίληψης της Πραγματικότητας. Το σημαντικό όμως είναι η Υπερβατική Εμπειρία (η Επικοινωνία με το Υπερβατικό που Αποκαταστάθηκε) κι όχι το αν είμαστε αλλού ή εδώ (στη γη).

Η Απελευθέρωση της Ψυχής (σαν αποτέλεσμα της πνευματικής προσπάθειας, της Καθαράς Προσευχής, κλπ) μας Αποκαλύπτει όχι μόνο την «Πνευματική Υφή των Πάντων» αλλά και ότι είμαστε Πνεύμα που μπορεί να επιβιώσει σε άλλους κόσμους Φωτεινότερους και δεν είμαστε απλά μία θλιβερή ψυχοσωματική οντότητα, καταδικασμένη να υπάρχει μόνο στη γη. Η Ψυχή έχει ένα «πνευματικό σώμα» με το οποίο εκδηλώνεται στους Φωτεινούς Κόσμους κι αρχίζουμε να το ενεργοποιούμε και να το αντιλαμβανόμαστε μόλις «Απελευθερωθούμε» από το γήινο σώμα... Στους κόλπους του χριστιανισμού αυτοί που μιλούν γιά την μεταμόρφωση του κόσμου και την ανάσταση των ανθρώπων περιγράφουν το πνευματικό σώμα που έχει από την φύση της η Ψυχή σαν το αναστημένο σώμα. Το αν θα πραγματοποιηθεί ποτέ μία τέτοια «βασιλεία επι της γης» και πως, κανείς δεν γνωρίζει... Αλλά η γη σε τελευταία ανάλυση είναι τελείως ασήμαντη. Το Κέντρο της Ύπαρξης βρίσκεται στο Υπερβατικό, στον Υπερβατικό Χώρο, κι όχι στον φυσικό πλανήτη γη...

(συνέχεια)

Η Ψυχή σαν Θεία Πνοή (Προερχόμενη από το Θείο Πνεύμα), σαν Θεϊκή Ενέργεια δηλαδή, έχει, εκδηλώνει, και λειτουργεί, με πολλές ιδιότητες, σε πολλές διαστάσεις. Πέρα από την Θεϊκή Φύση της (Διαφορετική από του Θεού, αλλά ταυτόχρονα Όμοια, Εικόνα Του) εκδηλώνεται σαν Πνευματικός Πυρήνας Ύπαρξης (στον Πνευματικό Κόσμο), σαν Νους (στον νοητικό κόσμο), σαν ενέργεια, «ψυχή», (στον ενεργειακό κόσμο), και συνδέεται με ένα υλικό σώμα (στον υλικό κόσμο) δημιουργώντας ένα ψυχοσωματικό οργανισμό, μοναδικό, μέσα στο φυσικό κόσμο... Η Ψυχή, από την στιγμή που δημιουργείται, υπάρχει κι εκδηλώνεται σε κάποιον από αυτούς τους κόσμους (σαν πνευματική νοερή ή ψυχική, οντότητα) ή στον υλικό κόσμο... Οι Τρεις Ανώτεροι Κόσμοι, Κάτω από τον Θεό, (ο πνευματικός, ο νοητικός, κι ο ψυχικός) είναι οι Τρεις Ουρανοί, στους Οποίους αναφέρονται πολλοί «πατέρες»...

Στους κόλπους του Χριστιανισμού (που δεν πρέπει, σαν «πμευματικό κίνημα», να τον «ταυτίζουμε» με κάποια «εκκλησία»), «γνωστικοί κύκλοι», ο Ωριγένης, και πολλοί άλλοι μυστικοί, μιλούσαν (ακολουθώντας την «ελληνική σκέψη») γιά μία «κατάβαση» της Ψυχής στον υλικό κόσμο, και μία «ανάβαση» (ανύψωση, ανάσταση, κλπ) στις σφαίρες της ύπαρξης, στους ουρανούς, μέχρι το Θεό... Στον «Αγιογραφικό Συμβολισμό», η «δημιουργία του ανθρώπου» αναφέρεται όχι στην «δημιουργία της Ψυχής», που έτσι κι αλλιώς Είναι Θεία Πνοή, Αιώνια, Προερχόμενη από το Αιώνιο, αλλά μόνο στην «ενσάρκωση της Ψυχής», στο «χτίσιμο» του ψυχοσωματικού οργανισμού, όπου η Θεία Πνοή εμφυσάται σε μία «υλική οργάνωση» και γίνεται έτσι ψυχή ζώσα (στον φυσικό κόσμο)... Κάποιοι, ακολουθώντας τον «ιουδαϊκό στοχασμό» (κι ερμηνεύοντας τελείως επιφανειακά την «παράδοση») ορίζουν (στους κόλπους του χριστιανισμού) τον άνθρωπο όχι σαν Ψυχή που «κατέρχεται» στον κόσμο (σύμφωνα με την «ελληνική σκέψη») αλλά σαν την συγκεκριμένη ψυχοσωματική ένωση, στην οποία αν «χαθεί» ένα από τα δύο «συνθετικά» δεν υπάρχει πιά άνθρωπος... Αυτή η γραμμή σκέψης οδηγεί στην άποψη ότι η Ψυχή «δημιουργείται» την στιγμή που αρχίζει να «υπάρχει» το σώμα (την στιγμή της σύλληψης από τους γονείς), ενώ όταν επέρχεται ο θάνατος η Ψυχή μένει «μετέωρη» χωρίς υλικό φορέα, σε κατάσταση «καταστολής», μέχρι να υπάρξει (με την «ανάσταση» του σώματος) ξανά φορέας ζωής... Αυτή η ερμηνεία, που ξεκινάει από μία λάθος βάση, από μία παρερμηνεία (των «ιουδαϊκών» όρων «ρούαχ», «νεσαμά» και «νέφες»), διαψεύδεται από την «πνευματική εμπειρία» και την «πείρα της ζωής» και δεν είναι καν «λογική». Πρόκειται απλά γιά μία ερμηνεία κι όχι γιά την απόλυτη αλήθεια ή γιά την Πραγματικότητα, όσο κι αν οι «αμόρφωτοι» υποστηρικτές της επικαλούνται, μόνοι τους, την «θεοπνευστία» τους. Τα πράγματα ευτυχώς (λέμε εμείς) ή δυστυχώς (γι' αυτούς) δεν συμβαίνουν έτσι... Στην πραγματικότητα ακόμα κι ο «ιουδαϊκός μυστικισμός» (που εκφράζεται μέσα στην «Παράδοση», και ιδιαίτερα στην «Καμπαλλιστική Παράδοση») όχι μόνο αντιλαμβάνεται την Ψυχή («Ρούαχ», Πνεύμα)) σαν κάτι Αιώνιο κι Ανεξάρτητο από το υλικό σώμα και την ένωση με το σώμα, σαν ένα παροδικό φαινόμενο, αλλά ταυτόχρονα την «διακρίνει» από την νοητική ψυχή («νεσαμά»), και την ζωική ψυχή («νέφες»), και μιλά με σαφήνεια γιά την «κάθοδο» και «άνοδο» της Ψυχής στους κόσμους...

Σε τελευταία ανάλυση (όπως σε κάθε φιλοσοφική ή θρησκευτική θεώρηση) είναι καθαρά θέμα «ερμηνείας»... Αν θεωρήσουμε την Ψυχή στην Θεϊκή Φύση της, που Είναι Αιώνια, Άχρονη, Υπερβατική, Ελεύθερη, κλπ., τότε η σύνδεσή της με ένα υλικό σώμα (κι η ύπαρξη κι η εμπειρία ενός «ψυχοσωματικού οργανισμού») δεν είναι παρά ένα ασήμαντο, παροδικό, επεισόδιο στην εν γένει ύπαρξή της. Το τι σημαίνει αυτή η σύνδεση, γιατί γίνεται, και τι αποκομίζει από αυτή την εμπειρία η Ψυχή, είναι θέμα της «μυστικής εμπειρίας», του «μυστικού βιώματος», και του «θρησκευτικού στοχασμού» (που πηγάζει από το «βίωμα») να το διερευνήσει. Πάντως δεν είναι θέμα της διανόησης, ή απλά θεωρητικό θέμα... Αν πάλι θέλουμε να ορίσουμε την οντότητα μόνο σαν «ψυχοσωματικό οργανισμό», τότε εγείρονται πολλά, μεταφυσικά, θρησκευτικά, λογικά και ανθρωπολογικά ερωτήματα, που μένουν αναπάντητα ή παίρνουν λανθασμένες (και παράλογες) απαντήσεις... Κατ' επέκταση, αν η «οντότητα» είναι «ψυχοσωματικός οργανισμός», πολύ εύκολα ολισθαίνουμε στην αντίληψη ότι κι η «συνείδηση», ο ψυχονοητικός μηχανισμός και λειτουργία, μπορεί να είναι επιφαινόμενο της οργάνωσης της ύλης... Έτσι όλα είναι ύλη κι επιφαινόμενα... Με αυτή την έννοια κάθε «μεταφυσική» καταρέει. Είναι όμως έτσι; Η «πνευματική εμπειρία» χιλιάδων ανθρώπων, χιλιάδες χρόνια τώρα, το «διαψεύδει»...

Ο Θεός, η Θεϊκή Πραγματικότητα, ο Υπερβατικός Κόσμος στο Σύνολό του, Είναι Μία Ζωντανή Πραγματικότητα που Υπάρχει και Λειτουργεί κι Επηρεάζει Βαθιά, όσους Προσεγγίζουν Αυτή την Πραγματικότητα, Φωτίζοντας τον Στοχασμό τους. Αυτή η Ζωντανή Επικοινωνία Είναι Αληθινή, και η Ζωντανή Εμπειρία πρέπει να είναι η Πηγή της Αλήθειας. Η Αλήθεια που διατυπώνεται έτσι θα πρέπει επίσης να είναι επαληθευόμενη και επαληθεύσιμη, να μην αντίκειται στους λογικούς κανόνες (που ορίζουν στο κατώτερο επίπεδο της νόησης το «Ανώτερο Αληθινό»). Η «μαρτυρία» αξιόπιστων όντων στα πλαίσια της δικής μας έρευνας μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί... Το να στηριζόμαστε σε μία παρωχημένη και στείρα «παράδοση» αποκλειστικά, μη τολμώντας να αμφισβητήσουμε κάτι ή κάποιους θεωρώντας τα σαν «ιερή παράδοση κι αλήθεια», μη τολμώντας να διαφοροποιηθούμε από θέσεις που ολοφάνερα υποστηρίχθηκαν από σκοπιμότητα (στις «δήθεν οικουμενικές συνόδους», από αμόρφωτους εκκλησιαστικούς παράγοντες) και αντίκεινται στην πνευματική εμπειρία και την πείρα ζωής «πατέρων» και «αγίων» ανθρώπων, είναι τουλάχιστον ανόητο, αν όχι κακοήθες...

Η Αλήθεια λοιπόν γιά την Ψυχή είναι ότι Έχει Θεϊκή Προέλευση (σαν Θεία Πνοή, σαν Θεία Ενέργεια), Είναι Αιώνια, Άχρονη, Έχει μία πνευματική, μιά νοητική, μία ενεργειακή διάσταση, και συνδέεται προσωρινά με ένα υλικό σώμα... Σε αυτή την σύνδεση της Ψυχής με το σώμα, όλες οι ανώτερες ιδιότητες, διαστάσεις, της Ψυχής υποβαθμίζονται σε απλές (αποδυναμωμένες) λειτουργίες. Η Ψυχή δεν χάνει τελείως την Φύση της, μπορεί να Ανυψωθεί προς τους Υπερβατικούς Κόσμους (τους Τρεις Ουρανούς και τον Θείο Παράδεισο) αλλά συνήθως απορροφιέται μέσα στην σύνδεσή της με το σώμα, στους ψυχονοητικούς (ψυχοσωματικούς) μηχανισμούς και λειτουργίες κι έτσι η «αυτογνωσία» της και η «αντίληψη της Πραγματικότητας» και του κόσμου, αλλοιώνεται. Το Πνεύμα (ο πνευματικός πυρήνας ύπαρξης) «υποβαθμίζεται» (ή «υποκαθίσταται») σε αντίληψη της ψυχοσωματικής ύπαρξης, συνειδησιακό σύμπλεγμα, «εγώ»... ο θεωρητικός νους υποβαθμίζεται σε διανοητικό μηχανισμό και διανόηση μέσα στον εγκέφαλο (με προσανατολισμό προς τον υλικό κόσμο) και η ψυχική ενέργεια υποβαθμίζεται στις κατώτερες λειτουργίες του νευρικού συστήματος... Μία τέτοια «Δεσμευμένη Ψυχή» έχει μία εικόνα γιά την Ύπαρξη και τον κόσμο όχι πλήρη κι ελεύθερη αλλά φιλτραρισμένη μέσα από τους ψυχοσωματικούς μηχανισμούς...

Σημειώσαμε κι αλλού ότι η «αγιογραφική» περιγραφή μίας ιδανικής προπτωτικής κατάστασης όπου ο άνθρωπος ήταν πλήρως συνειδητός κι επικοινωνούσε με τον Θεό και το Υπερβατικό είναι απλά ένα σύμβολο και πρέπει να χρησιμοποιείται σαν σύμβολο (γιά να εξηγήσουμε τις διάφορες καταστάσεις) κι όχι ένα πραγματικό γεγονός. Δεν υπήρξε ποτέ ιστορικά μία τέτοια κατάσταση. Ούτε «έπεσε» ο άνθρωπος με μία ηθική παρακοή. Ο άνθρωπος δεν ήταν εξ' αρχής συνειδητός κι απλά παράκουσε τον Θεό, διαχωρίστηκε συνειδητά από τον Θεό, αμάρτησε κατά του Θεού... και τώρα πρέπει να ξεπεράσει την αμαρτία μόνος του ή με την Βοήθεια του Θεού... Η «πτώση» ήταν ένα φυσικό γεγονός (κι όχι συνειδητό κι ηθικό). Ο άνθρωπος «ηρθε» στον κόσμο κι αναδύθηκε από το «προσυνειδητό χάος» κι έγινε συνειδητός, τουλάχιστον πριν 500.000 χρόνια. Ο άνθρωπος μόνο όταν βρίσκεται Ενώπιον της Αλήθειας κι επιλέγει τον δρόμο μακριά από τον Θεό, μόνο τότε, αμαρτάνει. Όχι με κάποια ηθική έννοια αλλά με την έννοια μίας λανθασμένης φυσικής επιλογής που του στερεί την δυνατότητα να υπερβεί το συνειδητό ζώο και να γίνει Φωτισμένη Ψυχή, Ελεύθερη από το σώμα και την ύλη...

Ο Ιησούς, σαν Ζωντανός Θεός, Παρών Τώρα, Εδώ, Άχρονος, αλλά και Παρεμβαίνων στον χρόνο ταυτόχρονα (σαν Ζωντανή Επικοινωνία, Θεία Κοινωνία)... Είναι ο Θεός που Μπήκε στην ιστορία και στην ύλη (ενώ ταυτόχρονα Βρίσκεται Πάντα Έξω) και πάλι Αναδύθηκε στην Αιωνιότητά Του (και «Κάθισε εκ δεξιών του Πατρός Του»)... Φανερώνοντας έτσι την Ζωντανή Αιώνια Παρουσία Του, Αποτελεί το Θείο Πρότυπο του ανθρώπου, τον Αρχέγονο, τον Θείο Άνθρωπο, που όλοι καλούμαστε να «γίνουμε».... Αν ο Ιησούς «Αίρει» την αμαρτία του κόσμου, «Αίρει» όχι κάποια προπατορική αμαρτία (που είναι απλά ένα σύμβολο, ένας μύθος), αλλά την αμαρτία της άρνησης των ανθρώπων να Τον Αντιληφθούν και να Τον Αναγνωρίσουν σαν Αιώνιο Ζωντανό Θεό, Τώρα, Εδώ, με την Υπομονή Του που Περισσεύει, με την Αγάπη Του που Είναι Απέραντη, και με το Φως Του που Διαπερνά τους Κόσμους... Ο Ιησούς Είναι ο Ζωντανός Θεός, το Πνεύμα που Είναι Παρόν σε όλους τους επουράνιους και υλικούς κόσμους. Δεν Είναι απλά Κάποιος που γεννιέται σαν άνθρωπος κάποια ιστορική στιγμή και τώρα είναι μόνο ένα μάτσο μνήμες και ιερή παράδοση, ένας «θεός απροσπέλαστος» που χρειάζεται «μεσολαβητές» γιά να «επικοινωνήσει» με τους ανθρώπους του... Τούτος ο πλανήτης ούτε μοναδικός είναι στο σύμπαν, ούτε πολύ σημαντικός. Κι αν στους γαλαξίες υπάρχουν κι άλλες μορφές ζωής κι εκεί μπορεί ο Θεός να Φανερώθηκε με ανάλογες μορφές. Οι άνθρωποι ετούτου του πλανήτη είναι πολύ ανόητοι και πολλοί εγωιστές και θέλουν να περιορίσουν τον Θεό σε μία ανθρώπινη (μόνο) μορφή... Ο Θεός Είναι Πνεύμα που Διαχέεται σε όλα τα σύμπαντα, αόρατα και ορατά και μπορεί να «Φανερωθεί» με «'Οποια Μορφή» Θέλει, κι όχι ένα μάτσο κόκαλα, όργανα και δέρμα... Έλεος πιά...

(συνέχεια)

Φως και σκοτάδι αντιμάχονται... Στην πραγματικότητα μόνο το Φως Έχει Υπόσταση. Το σκοτάδι είναι εκεί που δεν φτάνει το Φως. Το σκοτάδι (η σκιά) υποστασιοποιείται μόνο σε κατώτερες οντότητες όταν κυριαρχούνται πλήρως από αυτό (το σκοτάδι)...

Από την αρχή της ανθρώπινης ύπαρξης (της «συνειδητής παρουσίας» του ανθρώπου στον πλανήτη αυτό) το Φως Φωτίζει τον κόσμο αλλά η διείσδυσή του στο κόσμο, ο Φωτισμός του κόσμου, η υπερίσχυση του Φωτός κι η εκμηδένιση του σκοταδιού είναι «αργή»... Η σκιά τυλίγει ακόμα τον πλανήτη...

Μορφές ζωής διαφορετικές από αυτές της γης υπάρχουν αποδεδειγμένα (από την επιστήμη)... Θα ήταν ανόητο να νομίζουμε ότι εκεί δεν Φτάνει το Φως του Θεού, ότι εκεί δεν ενσαρκώθηκε ο Θεός, ή κάποιος Μεγάλος Διδάσκαλος, σαν τον Ιησού της γης, σαν τον Βούδα της γης... Επιτέλους, πρέπει να κατανοήσουμε ότι η γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος... Και πέρα από το απέραντο υλικό σύμπαν απλώνονται άλλοι «πλατύτεροι» υπερβατικοί (εσωτερικοί) κόσμοι, ουρανοί, μέχρι το Θεό...

Η Ψυχή (η «Συνείδηση του Είναι», η «συνείδηση ότι υπάρχουμε») αποτελεί μία Πύλη: Πρός τα έξω, ο χώρος που αντιλαμβανόμαστε μέσα από τις ψυχοσωματικές λειτουργίες και τις αισθήσεις, είναι απέραντος... είμαστε ένα τίποτα, στην μέση του πουθενά... Όταν στρεφόμαστε προς τα Έσω, ο Χώρος της Ψυχής απλώνεται ακόμα πιό Ευρύς, Ασύλληπτα Ευρύς, και με πολλά Κοσμικά Πεδία... Ο Εσωτερικός Κόσμος είναι ένας Κόσμος Φωτεινός σχεδόν στο σύνολό του. Ο εξωτερικός κόσμος όμως, λόγω της υλικής φύσης του, δεν επηρεάζεται άμεσα από το Φως, είναι ένας «κόσμος σκιάς»...

Η Πύλη Είναι Μία. Το Ταξίδι είναι Αιώνιο. Το ταξίδι στον Εσωτερικό Κόσμο της Ψυχής έχει συνέχεια. Το ταξίδι στον εξωτερικό κόσμο είναι κοματιαστό, χωρίς συνέχεια μνήμης. Η μετενσωμάτωση είναι μία πραγματικότητα γιατί είναι γεγονός, όχι γιατί είναι μία περισσότερο ή λιγότερο λογική θεωρία... Αν στην Ε΄ οικουμενική σύνοδο - παρωδία, του Ιουστινιανού, καταδικάστηκε ο Ωριγένης, ο Ευάγριος κι όλοι οι γνήσιοι χριστιανοί φιλόσοφοι, κι η αντίληψη γιά την «ουράνια προέλευση και προοπτική της Ψυχής», κι η μετενσωμάτωση, κλπ... αυτό ήταν μία απόφαση αμαθών ιερέων που είχαν αποδεδειγμένα κοσμικό προσανατολισμό και υλικά συμφέροντα... Επιτέλους, ο εξωτερικός, λαϊκός, εκκλησιαστικός χριστιανισμός, ούτε «όλος ο χριστιανισμός» είναι, ούτε τον Ιησού εκφράζει... αποδεικνύεται από τα «έργα» του...

Πόσο μεγάλη είναι η Ψυχή σου; Αυτό είναι το ερώτημα γιά τον καθένα (χριστιανό ή μη-χριστιανό)... Η Μεγαλοψυχία που δείχνει την Ευρύτητα της Ψυχής, η Διεύρυνση της Ψυχής πέρα από ένα μικρό ανθρώπινο εγώ, προς Ένα Θείο Πρόσωπο είναι κυριολεξία κι όχι ηθική έννοια (που δείχνει κάποιες διαβαθμίσεις υποτίθεται καλωσύνης ή κακίας...)... Αλλά σήμερα είναι εποχή που όλες οι λέξεις έχουν χάσει την σημασία τους... Θεός, Δικαιοσύνη, Ελευθερία, Ισότητα, Μεγαλοψυχία, Αγάπη, έχουν χάσει την σημασία τους...

Πόσο μεγάλη είναι η Ψυχή σου; Πόσο είναι το Φως μέσα σου; Έχεις Φως μέσα σου, ή μαύρες σκιές γεμίζουν όλο τον χώρο της Ψυχής σου, κι αμαυρώνουν κάθε δραστηριότητά σου;... Και το Φως γιά το Οποίο μιλάμε δεν είναι μία ηθική έννοια, ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΥΠΟΣΤΑΣΙΑΚΟ ΦΩΣ...

Όσο ο άνθρωπος περιορίζει την Ύπαρξη και την Αντίληψή του μέσα σε ψυχονοητικές διεργασίες, ψυχοδυναμικές τάσεις και ψυχοσωματικές λειτουργίες που τον παρασέρνουν έξω, στον υλικό κόσμο, έχει μία περιορισμένη (και συνεπώς εσφαλμένη) αντίληψη γιά την ύπαρξή του. Λειτουργώντας μέσα από τους περιοριστικούς όρους της ψυχονοητικής εμπειρίας και των κατώτερων βιωμάτων της ζωής, αντιλαμβάνεται τον εαυτό του αποκομένο, ξέχωρο από το "Υπόλοιπο Υπαρξιακό Περιβάλλον", δηλαδή την Θεία Ουσία στην Οποία Εδράζονται τα πάντα... Ο άνθρωπος "ταυτίζει" τον "εαυτό" του με τις ψυχονοητικές δυνάμεις, τις βαθύτερες εντυπωμένες αντιλήψεις και τάσεις, ή την ψυχοσωματική ζωή του...

Από εδώ (από αυτές τις "εμπειρίες" και αντιλήψεις) αντλεί την καταγωγή της η αντίληψη μίας "ατομικής ψυχής" που δεν είναι μία πραγματικότητα αλλά μόνο μία αντίληψη της περιορισμένης ψυχής, ένα διανοητικό κατασκεύασμα φιλοσόφων δεύτερης κατηγορίας, ένα δόγμα θεολόγων της διανόησης, που δεν αντιλαμβάνονται Βιωματικά το Θεό, αλλά μόνο διανοητικά μπορούν να συλλάβουν την Πραγματικότητα... Αλλά αυτό που αντιλαμβάνονται όλοι αυτοί δεν είναι η Πραγματικότητα αλλά μόνο η χαρτογράφηση της Πραγματικότητας μέσα από την περιορισμένη ύπαρξή τους και τις παραμορφωτικές λειτουργίες της...

Η " Ύπαρξη Καθ' Εαυτή" δεν έχει "συγκεκριμένο χαρακτήρα", αλλά άπειρες δυνατότητες εκδήλωσης μέσα σε διάφορες περιοριστικές λειτουργίες και περιορισμένες καταστάσεις. Η περιορισμένη ύπαρξη, η ατομική ύπαρξη (η "αποκομένη" από τον Θεό), κλπ., δεν είναι παρά ένα "γίγνεσθαι της ύπαρξης"μέσα σε συγκεκριμένους όρους λειτουργίας, (σαν πνεύμα στους κόλπους του Θείου Λόγου, σαν νου, σαν ψυχοενέργεια, σαν υλο-ενέργεια ή ψυχοσωματικό οργανισμό...)...

Είναι τελικά διαφορετικό πράγμα η "Ύπαρξη Καθ' Εαυτή" (η Ψυχή σαν Καθαρή Ψυχή) από το περιστασιακό "γίγνεσθαι της Ψυχής", κάπως, κάπου, κάποτε... Όλες οι ανθρώπινες ζωές (χιλιάδες ανθρώπινες ζωές ακόμα) που μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος είναι τίποτα μπροστά στην Αιώνια Ύπαρξη στους Κόλπους του Θεού...

Ο άνθρωπος, είτε το θέλει, είτε όχι, (σαν Ουσία) Ανήκει στο Είναι (του Θεού)... το γίγνεσθαι δεν είναι παρά ένα μικρό επεισόδιο στην Αιώνια Ύπαρξή του...

Με αυτή την έννοια η Ψυχή μπορεί να είναι Άπειρη αλλά μπορεί και να περιοριστεί. Μπορεί να Υπάρχει χωρίς εκδηλώσεις, αλλά μπορεί και να εκδηλώνεται σαν πνεύμα, σαν νους, σαν ενέργεια, και να εμψυχώνει την ύλη... Μπορεί να είναι Ελεύθερη από οποιοδήποτε σταθερό τρόπο λειτουργίας, αλλά μπορεί και να λειτουργεί μέσα από ένα συγκεκριμένο φορέα, "δευτερεύουσα κατασκευή και σύνολο φαινομένων"... Μπορεί, με άλλα λόγια, να έχει ένα Απόλυτο Χαρακτήρα αλλά και ένα συγκεκριμένο και περιορισμένο τρόπο εκδήλωσης, μέσα από περιοριστικούς όρους ύπαρξης και λειτουργίας...

Η Ψυχή Είναι η Ύπαρξη, η Πηγή, το Στήριγμα, και το Όριο όλων των φαινομένων (υποκειμενικών καταστάσεων και αντικειμενικών φαινομένων). Η "δημιουργία" δεν είναι μία σταθερή κατασκευή και πραγματικότητα που υπάρχει σταθερά, αλλά ένα "γίγνεσθαι της Ύπαρξης" με τους όρους του πνεύματος, της νόησης, της ενέργειας, και της υλο-ενέργειας που συγκροτεί το φυσικό σύμπαν... Κι ενώ η Ύπαρξη Μένει έξω από όλο αυτό το γίγνεσθαι, ταυτόχρονα είναι η Ύπαρξη που "ουσιώνει" αυτό το γίγνεσθαι... Έτσι η Ψυχή Είναι και Εκτός και Εντός της "δημιουργίας". Είναι και Ελεύθερη και δεσμευμένη στους περιοριστικούς παράγοντες των κατώτερων εκδηλώσεών της... Η Πλήρης Αυτογνωσία οδηγεί στην Απεραντωσύνη της Ελευθερίας... Η "συσκότιση" οδηγεί στη δέσμευση μέσα στους κόσμους και στο σύμπαν, σε μία περιορισμένη ζωή...

Η Ψυχή είναι σαν τον Ωκεανό, που όντας αυτό που είναι, μπορεί να εισχωρήσει και σε ένα μπουκάλι... Ο Ωκεανός είναι ταυτόχρονα ο Ωκεανός που περιβάλλει τα πάντα, αλλά είναι και μέσα στο μπουκάλι με τους περιοριστικούς και περιορισμένους όρους του μπουκαλιού. Εξαρτάται πως το βλέπουμε, πως το ορίζουμε... Αν Ορίζουμε την Φύση του Ωκεανού ή την περιορισμένη συμπεριφορά του μέσα στο μπουκάλι. Αλλά ο Ωκεανός μέσα στο μπουκάλι είναι ο Ίδιος ο Ωκεανός, κι όταν ξεπερνούνται οι περιοριστικοί παράγοντες του μπουκαλιού αποκαλύπτεται ο Ωκεανός στην Απεραντωσύνη του...

Έτσι όλοι οι ορισμοί που προσπαθούν να δώσουν φιλόσοφοι και θεολόγοι στο ΕΙΝΑΙ, στο Παγκόσμιο Πνεύμα, στον Κοσμικό Νου, στην Ψυχή του Κόσμου, στην Ύλη, αλλά και στην ατομική οντότητα (και την σχέση της με το Παγκόσμιο), είναι όλοι ορισμοί, όλα ισχύουν και τίποτα δεν ισχύει. Πρόκειται μόνο γιά νοητικές κατασκευές που ορίζουν τα πράγματα από την οπτική γωνία που επιλέγουμε κάθε φορά...

Με άλλα λόγια όλα ισχύουν, τίποτα δεν ισχύει. Η Πραγματικότητα Είναι Ζωντανή, Είναι Ζωή, δεν είναι αποσπασματικές εικόνες που μπορεί να έχει η ανθρώπινη σκέψη... Η Ψυχή Είναι Μία; Η ψυχή του κάθε όντος είναι η Ίδια η Ψυχή του Σύμπαντος Κόσμου; Υπάρχει ατομική ψυχή ξέχωρη από την Συμπαντική Ψυχή;... Η Εμπειρία της Ζωής δείχνει ότι μπορεί να ισχύουν όλα, άρα τίποτα δεν ισχύει κατ' αποκλειστικότητα...

Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι η Ψυχή μπορεί να εξελιχθεί... δηλαδή να Αναδυθεί από όλες τις περιορισμένες καταστάσεις σε μία πιό Διευρυμένη Αντίληψη της Ύπαρξής της. Με αυτή την έννοια μιλάμε γιά Απελευθέρωση της Ψυχής, γιά Αναζήτηση, Βαθιά μέσα μας, της Πηγής της Ύπαρξης, της Έκτασης της Ύπαρξης, της Φύσης της Ύπαρξης... Είμαστε η Ύπαρξη που στο Απόλυτο Μέγεθός Της Ονομάζουμε Απόλυτη Πραγματικότητα, Θεό, κλπ.... Προερχόμαστε Από Αυτό, Στηριζόμαστε σε Αυτό, Αναφερόμαστε σε Αυτό... κι όταν ξεπερνάμε τους περιοριστικούς όρους της γήινης ύπαρξης Αναδυόμαστε προς Αυτό το Άπειρο... Αν Ταυτίζουμε την ύπαρξή μας με Αυτή την Μεγάλη Ύπαρξη, ή αν "θεωρούμε" πραγματική την περιορισμένη ύπαρξη κι Αναδυόμαστε με την Ένωση με τον Άπειρο Θεό, στην Απεραντωσύνη της Φύσης Του... στην πραγματικότητα λίγη σημασία έχει... Τελικά όλοι οι Δρόμοι Οδηγούν στον Άπειρο Θεό, στην Πλήρη Ελευθερία της Ψυχής μέσα στο Άπειρο, στην Αιωνιότητα, και στο Χωρίς Ιδιότητες... Η Ψυχή δεν είναι ούτε ψυχοσωματική διεργασία μέσα στον εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα του γήινου σώματος, ούτε ενέργεια, ούτε νους, ούτε πνεύμα: Είναι Το Χωρίς Ιδιότητες Υπόβαθρο, που Γεννά τα πάντα, Στηρίζει τα πάντα, κι Υποδέχεται τα πάντα Μέσα Του: Όλα Οδηγούν στον Μεγάλο Πατέρα...

Η «Κοινωνία Με Τον Ζωντανό Θεό» (η «Αληθινή Θεία Κοινωνία») είναι δυνατή όταν ο άνθρωπος βιώσει πραγματικά αυτό που είπε ο Ιησούς όταν τον ρώτησαν γιά την μεγαλύτερη εντολή. Η απάντηση ήταν: «αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ'όλης της καρδίας σου και εξ'όλης της ψυχής σου και εξ'όλης της διανοίας σου και εξ'όλης της ισχύος σου»... Μονάχα όταν ο άνθρωπος στραφεί με όλη του την δύναμη (κι όλες τις ψυχονοητικές-ψυχοσωματικές και σωματικές δυνάμεις του) προς τον Θεό... όταν όλες οι κατώτερες ψυχονοητικές δυνάμεις προσανατολιστούν προς τον Θεό κι απορροφηθούν στον Θεό μέχρι να «εκμηδενιστούν» μέσα στην Θεία Παρουσία... όταν με όλη την ψυχή του (το ψυχοσωματικό εγώ) ο άνθρωπος στραφεί προς τον Θεό κι «αδειάσει» από κάθε «εγώ»... όταν με όλη του την καρδιά (δηλαδή με την πραγματική μεταφυσική ουσία του, που είναι ο Ίδιος ο Θεός - σαν Θεία Ενέργεια - που τον «ουσιώνει») ο άνθρωπος «ανοιχτεί» προς τον Θεό... Όταν δηλαδή ο άνθρωπος αδειάσει τελείως (σαν συνείδηση, σαν νους) από κάθε ατομικό (ψυχοσωματικό) στοιχείο και λειτουργεί σαν καθαρός νους (καθαρή ψυχή, χωρίς ναποχωρίζεται από το σώμα που διευθετείται σωστά τώρα) μπορεί να Δεχτεί τον Θεό μέσα του, σε μία Πραγματική Ζωντανή Θεία Κοινωνία (κι όχι θεωρητική ή φανταστική...)...

Αυτή η Πραγματική Ζωντανή Θεία Κοινωνία που συμβαίνει σε πραγματικό, «ζωντανό χρόνο» (έξω από τον τυπικό χρόνο, σε ένα υπερβατικό χώρο εμπειρίας...) δεν έχει καμία σχέση με την «θεία κοινωνία» (την μετάληψη «του άρτου και του οίνου») που δίνουν στις εκκλησίες. Ο Ιησούς Μιλούσε γιά Ζωντανή Μετάληψη κι όχι γιά λήψη ενός υλικού συμβόλου. Στις εξωτερικές εκκλησίες, δύο χιλιάδες χρόνια τώρα, δεν μπορούν να «ξεχωρίσουν» την Ζωντανή Πραγματικότητα, που Υφίσταται και Λειτουργεί σε Πραγματικό, Υπερβατικό, Αιώνιο, Χρόνο, και το σύμβολο, την συμβολική γλώσσα που χρησιμοποιούν οι «μύστες».

Ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στην θέωση μόνο με την Ζωντανή Μετάληψη του Ζωντανού Θεού κι όχι με μετάληψη υλικών πραγμάτων (όσο κι αν στην φαντασία κάποιων ανθρώπων αυτά τα «υλικά» μετουσιώνονται σε «σώμα και αίμα» του Θεού...)... Κανένας δεν έχει φτάσει στην θέωση με τον άρτο και τον οίνο... πολλοί όμως έχουν φτάσει με το να αγαπήσουν τον Θεό με όλη τους την Δύναμη, με το να στραφούν προς τον Θεό με όλες τους τις (ψυχονοητικές) δυνάμεις, με το να καθαρίσουν τον εαυτό τους (την ψυχή) από το (ψυχοσωματικό) εγωικό στοιχείο, με το να «ανοίξουν» την «καρδιά» τους (δηλαδή την ίδια τους την ύπαρξη, την οντολογική ουσία τους) και να Δεχτούν μέσα τους την «Θεία Παρουσία»...

Στην πραγματικότητα ο Θεός Είναι Ζωντανός και Μεταλαμβάνουν του Θεού μόνο όσοι Προσέρχονται Ζωντανά προς Αυτόν... Στις εξωτερικές εκκλησίες απλά «κοροϊδεύουν» τους «αφελείς»... Όλη η εξωτερική λατρευτική ζωή κι οι τελετουργίες κι οι εξορκισμοί είναι όλα μάταια: Ο Θεός Αγάπη Θέλει κι όχι θυσία...

Η Πραγματική Ζωντανή Κοινωνία Με Τον Θεό (η «Αληθινή Θεία Κοινωνία») μετουσιώνει τον άνθρωπο, τον μεταμορφώνει σε αληθινό αιώνιο άνθρωπο, κατ΄Εικόνα του Θεού (Πραγματική κι όχι εν-δυνάμει)... Η κάθαρση της ψυχής (ο καθαρός νους), η ανύψωση πάνω από τις κατώτερες ψυχονοητικές λειτουργίες και τον κόσμο, δεν είναι παρά μία Προϋπόθεση και μία Προετοιμασία και μία Είσοδος στην Θεία Πραγματικότητα. Αδειάζουμε τον χώρο της ψυχής από κάθε ατομικό στοιχείο, Γεμίζουμε την Ψυχή μας με την Θεία Παρουσία που μας ουσιώνει πραγματικά, συνειδητά, στον Αιώνιο Ζωντανό Χρόνο και γινόμαστε έτσι «θεοφόροι»... Η έξοδός μας προς τον Θεό, ή η Είσοδος του Θεού μέσα μας (δεν έχει σημασία πως θα το περιγράψουμε), δεν είναι μία απώλεια του προσώπου που είμασταν και μία λιγοθυμιά και μία εξαφάνιση αλλά μία «μεταμόρφωση» μία «διεύρυνση της συνείδησης» που γίνεται Θεϊκή (αφού ουσιώνεται από τον Θεό). Η καλή αυτή αλλοίωση της ύπαρξης σημαίνει μία ανύψωση, μία άνοδο, μία βελτίωση, μία διαπλάτυνση της αντίληψης και της ζωής... κι όχι μία υποχώρηση της ύπαρξης... Στην πραγματικότητα όταν Κοινωνούμε Με Τον Θεό και Γινόμαστε Ένα Μαζί Του, εμείς επωφελούμαστε αφού η Συνείδησή μας Διευρύνεται, Οξύνεται και Βαθαίνει γιά να Συμπεριλάβει το Παν... Ο Θεός μας Φωτίζει Άγνωστους Δρόμους Εξέλιξης, Πλατύτερους Ορίζοντες Ύπαρξης, Πλουσιώτερη Ζωή, που είναι Αιώνια Ζωή στους Κόλπους του Θεού... Αντίθετα, η οπισθοχώρηση στο εγώ είναι πραγματικά μία κατάπτωση κι ένας εκφυλισμός...

Η Ένωση Με Τον Θεό (σε μία Πραγματική Ζωντανή Κοινωνία Μαζί Του) Διευρύνει και Πλαταίνει την ύπαρξή μας. Το να Απορροφιόμαστε στην Θεία Πραγματικότητα, το να Βιώνουμε την Θεία Παρουσία μέσα μας (το να γινόμαστε θεοφόροι), ξεπερνώντας τα κατώτερα ατομικά στοιχεία, είναι μία Ανώτερη Εξέλιξη του Ανθρώπου που μεταμορφώνεται σε Αληθινό Αιώνιο Παγκόσμιο Άνθρωπο (κατά το Πρότυπο του Ιησού)... Όλοι οι μυστικοί πατέρες, κι ο Ιωάννης, κι ο Ωριγένης, κι ο Ευάγριος, κι ο Γρηγόριος Νύσσης, κι ο Διονύσιος, κι ο Μάξιμος, κι ο Συμεών, κι άλλοι, μίλησαν γιά την ίδια εξέλιξη προς τον Θεό Μέσα Στο Θεό (που είχε διδάξει ο Ιησούς)... Ο θεωμένος άνθρωπ[ος, ο θεοφόρος, είναι ένας Φωτισμένος, Διευρυμένος Παγκόσμιος Άνθρωπος κι όχι ένα αυτόματο, ή μία μαριονέτα του Θεού. Το Πρόσωπο (η Ύπαρξη), έχοντας ξεπεράσει τους ψυχονοητικούς περιορισμούς, το σώμα, τον κόσμο, μεταμορφώνεται στο Αληθινό Πρόσωπο του Θεού (που Ζωοποιεί όλους τους «δικούς» του). Είναι ο Ένας Θεός που Ενεργεί μέσα σε όλους τους θεωμένους ανθρώπους, έτσι που υπάρχει Ένας Ποιμήν, μία ποίμνη, και Μία Πραγματική Εσωτερική Πνευματική Ενότητα... κι όχι μία τεχνητή εξωτερική ένωση, όπως οι εξωτερικές εκκλησίες...

Ο Θεός μέσα σε όλους τους πραγματικούς πιστούς Του, που Προσέρχονται σε Αυτόν σε Μία Πραγματική Ζωντανή Κοινωνία (σε μία «Αληθινή Θεία Κοινωνία») σε ένα Ζωντανό (αλλά Αιώνιο κι Υπερβατικό) Χρόνο αποτελλεί την Ουσία της Ενότητας, την Ολοκλήρωση της Αγάπης Ως Την Ένωση... Όταν τα πολλά Ενώνονται στος Κόλπους του Ενός, με Τον Ένα Ζωντανό Θεό, τότε πραγματικά Υπάρχει η «Πολιτεία του Θεού». Αυτή η «Πολιτεία του Θεού», η Κοινότητα των Αγίων, Υπάρχει, αλλά δεν εκδηλώνεται εξωτερικά με εξωτερικές οργανώσεις, οργανισμούς, συνάξεις και λατρείες... Όσοι Εισέρχονται στην Θεία Πραγματικότητα, την Βιώνουν, αλλά είναι μάταιο να προσπαθούν να την περιγράψουν σε άλλους... Αρκεί που Βιώνουμε την Αλήθεια, αρκεί που όλα αυτά είναι Αληθινά και Συμβαίνουν... Μακάριοι όσοι Εισέρχονται στην Βασιλεία του Θεού...

Αυτή η Ζωντανή Πολιτεία του Θεού, το Βασίλειο του Θεού, είναι Ένας Χώρος Βιώματος, Ιερός κι Απαραβίαστος γιά τους βέβηλους... κι ασφαλώς δεν έχει καμία σχέση με εξωτερικές εκκλησίες κι οργανισμούς κι ανθρώπινα πράγματα... Το Βασίλειο του Θεού Είναι Εδώ, Τώρα. Η Πύλη του είναι η Συνείδηση του καθενός. Στον καθένα εναπόκειται να περάσει την Πύλη ή προς τα Έσω, προς τον Θεό, ή προς τα έξω, προς το εγώ, τον κόσμο και την ψεύτικη δύναμη της απώλειας...

..............................................................................................................................................

Τα πράγματα είναι διαφορετικά όμως γιά τους ανθρώπους που «απομακρύνονται» από τον Θεό... Όσοι ακολουθούν μία κεντρόφυγο δραστηριότητα, μακριά από τον Θεό, επικεντρώνονται στην αντίληψη μίας ατομικής ύπαρξης, ενός εγώ (με δικές του αντιλήψεις, ανάγκες, ενδιαφέροντα, συμφέροντα)...

 Ένας κόσμος από πολλά τέτοια εγώ είναι ένας κόσμος χαοτικός αφού κάθε εγώ έχει την δική του πορεία. Η προσπάθεια ενοποίησης, οργάνωσης κοινών, προσανατολισμένων, δραστηριοτήτων, (κοινωνίες, ομάδες, κοινωνική ζωή, κλπ), είτε προέρχεται από βιολογικές οργανωτικές δομές των ανθρώπινων κοινωνιών, είτε από πολιτισμική και πολιτική ανάπτυξη, παραμένει στην πραγματικότητα, και στην ουσία της, τεχνητή  και δεν μπορεί να ξεπεράσει (παρά μόνο με βίαιο τρόπο) τις χαοτικές δραστηριότητες των πολλών ανθρώπων που αποτελούν τις κοινωνικές ομάδες...Το αποτέλεσμα είναι ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες (εδώ και 500000 χρόνια που ο άνθρωπος άρχισε να ξεχωρίζει από το ζώο) ποτέ δεν αναπτύχθηκαν τόσο ώστε να είναι ειρηνικές, δίκαιες, με κοινωνική και οικονομική ισότητα... Οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι πάντα προβληματικές.

Ακόμα και κοινότητες θρησκευτικές ποτέ δεν βιώνουν το θρησκευτικό ιδανικό, την Υπερβατική Πραγματικότητα κι Ενότητα... και συνήθως, άνθρωποι εγωιστές κι ατελείς, καταστρέφουν κάθε προσπάθεια Ενοποίησης των όντων, στους Κόλπους Μίας Ανώτερης Πραγματικότητας... Ακόμα και σε μικρές θρησκευτικές κοινότητες (μοναστήρια όλων των θρησκειών) δεν πραγματοποιείται ποτέ το ιδανικό της Ιδανικής Πολιτείας του Θεού... είναι πάντα ανθρώπινες κοινότητες, ενώσεις πολλών εγώ, που πάντα δημιουργούν πρόβλημα με την χαώδη και χαοτική συμπεριφορά τους...